2π, όπου π = 3.1415... = ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ...

ΣΤΗΣΕ ΚΙ ΕΣΥ ΜΙΑ ΚΟΜΠΙΝΑ, ΜΠΟΡΕΙΣ !

2012-01-24T23:37:00.001+02:00

Δεν ξέρω αν το είχατε πάρει πρέφα, αλλά κατά το Σεπτέμβριο-Οκτώβριο, υπήρξαν δύο "κορυφαίες" εταιρίες-πάροχοι ηλεκτρικής ενέργειας, η Energa και η Hellas Power. Τι υπόσχονταν αυτές; Τα συνηθισμένα : 20% χαμηλότερο λογαριασμό ρεύματος, χωρίς αλλαγή μετρητή, χωρίς πολύπλοκα χαρτιά, μόνο με μια αίτηση στο Internet, χωρίς να ξεκρεμάσετε τις κουρτίνες και άλλα τέτοια πολλά εμπριμέ.

Οι εταιρίες αυτές, αφού φυσικά πολυδιαφημίστηκαν σε ραδιόφωνα (κυρίως) και τηλεοράσεις, αφού έγιναν χορηγοί από δω κι από κει, κατέληξαν σήμερα, με 200000 εγγεγραμμένους καταναλωτές, να χρωστάνε στη ΔΕΗ 120 εκατομμύρια ευρώ. Έτσι απλά. Με το πρώτο 600άρι των καταναλωτών, τα λεφτά κάναν φτερά, πήγαν στην Ελβετία, σύμφωνα με κάποιες καταγγελίες, "χάθηκαν στο δρόμο", οι εταιρίες εξαγοράστηκαν από κάποιους...Άραβες (που...εγγυήθηκαν τα χρέη τους !) και η ζωή συνεχίζεται.

Δεν ξέρω αν κάποιος από σας είναι στην ατυχή ομάδα εκείνων που σηκώνοντας ένα τηλέφωνο βρέθηκαν χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουν σε έναν πολλά υποσχόμενο "εναλλακτικό πάροχο", όπως παλιότερα γινόταν με τις συνδέσεις Internet και όπως ίσως ακόμα και σήμερα συμβαίνει με τις εταιρίες φωτοβολταϊκών πάρκων.

Γιατί στην Ελλάδα, κάπως έτσι "στήνονται" οι δουλειές. Ο πατέρας μου έλεγε "κάθε 6 ώρες γεννιέται ένας μ@@κας, τους μισούς να πιάσεις, το έλυσες το πρόβλημά σου!". Κράτος ανύπαρκτο όσο και πολίτες "απονήρευτοι τζαμπατζήδες", όπως κολλήσαν στις Τράπεζες για καταναλωτικό δάνειο καναπέ και τελικά μείναν χωρίς σπίτι, όπως περιμέναν για μήνες στις γραμμές αναμονής των τηλεφωνικών "παρόχων" ψάχνοντας πώς θα κάνουν το τηλέφωνό τους να λειτουργήσει, έτσι και τώρα αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να μείνουν χωρίς ρεύμα, όχι επειδή δεν πλήρωσαν τα χαράτσια, αλλά επειδή τσίμπησαν από σλόγκαν του τύπου "ήδη 100000 καταναλωτές μας έχουν προτιμήσει", που δεν είναι παρά μια καλύτερη διατύπωση του "ορίστε, βλέπετε, ο κύριος αγόρασε, πάρτε κι εσείς", ατάκα προς τον περίφημο "αβανταδόρο"...

Ακούμε το τραγούδι "Η ψευτοφιλία", γνωστό και σαν "Όλος ο κόσμος τώρα", στίχοι Στελλάκη Περπινιάδη και μουσική Δημήτρη Σέμση (Σαλονικού), με την παρέα της εκπομπής "Ονείρου Ελλάς", της ΕΤ3 (του Γιώργου Φερέτη...).

Η ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

2012-01-03T13:52:00.002+02:00

Καμαρώστε Έλληνες επιστήμονες εν έτει 2012 (καλή χρονιά, που δεν το βλέπω !), σαν τον κύριο Κούβαρη, πρόεδρο των φαρμακοποιών του Πειραιά :

"...Συνάδελφοι , αυτές τις δύσκολες ώρες έχοντας στα χέρια μας ακόμα το φάρμακο, είμαστε σε θέση να επιβάλλουμε και να επιλύσουμε το σύνολο των προβλημάτων, αρκεί να αποφασίσουμε να το στερήσουμε από τον Έλληνα ασφαλισμένο. Οι τύψεις και οι αναστολές δεν μας ταιριάζουν. Στηρίξαμε το ασφαλιστικό σύστημα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά σήμερα που στην υγεία κυβερνούν συμφέροντα , πρέπει να αγωνιστούμε για να προστατεύσουμε τις ζωές μας, τις οικογένειές μας και τους εργαζόμενους στον κλάδο μας..."

Μια φορά κι έναν καιρό, οι ναρκομανείς σπάγαν τα φαρμακεία για τη δόση τους. Τώρα μήπως θα το κάνουν οι ασφαλισμένοι, για να γίνονται καλά;
Όπως έλεγαν από κοινού οι ψευδώνυμοι Ψαρόνικος και Μύρης, "βόηθα καλέ μου, μη φαγωγθούμε μεταξύ μας..."

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ...

2011-12-12T21:33:00.000+02:00

μεγάλες ελληνίδες στιχουργούς ήταν η Σώτια Τσώτου, που μας άφησε το βράδι του περασμένου Σαββάτου. Με περισσότερα από 200 καταγεγραμμένα τραγούδια, πολλά από τα οποία αποτελούν κορυφαίες επιτυχίες, γνωστή κυρίως από τη συνεργασία της με το Δώρο Γεωργιάδη και τον Κώστα Χατζή, αλλά με σημαντική δουλειά και με πάρα πολλούς άλλους, η Σώτια Τσώτου έγραψε εκατοντάδες καθημερινούς μεστούς και απέριττους στίχους στο ύφος των δεκαετιών του 70 και του 80, αλλά και μεταγενέστερα. Ακολουθώντας, όπως και άλλες γυναίκες συνάδελφοί της εκείνη την εποχή, σαν τη Βαρβάρα Τσιμπούλη και τη Σέβη Τηλιακού, τα χνάρια της μεγάλης Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, έβαλε τη γυναικεία ευαισθησία σε έναν φυσικά κατ' εξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο, μέσα από πραγματικά σπάνιους στίχους : "Εγώ δεν είμαι δικαστής να με φοβάσαι", "Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά η μοναξιά τους πληγώνει", "Σ' αγαπώ, όπως ο γέρος τη ζωή που τον αφήνει...", "Εμείς παλεύουμε χρόνια και χρόνια για μια αυλή, για μια γωνιά στην Κοκκινιά", "μόνο η αγάπη μένει, όλα τ' άλλα είναι καπνός", "η ζωή σου-ο θάνατός μου, στο λεωφορείο του κόσμου", "Αν ερχόσουν, θα σταμάταγα τα τρένα στη στροφή για να περάσεις...".

Παραθέτω μερικά, τί μερικά, ελάχιστα από τα πανέμορφα τραγούδια που θα μας τη θυμίζουν πάντα, όσο θα μας κοιτάει από ψηλά, "από το αεροπλάνο"...

ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ NA ANAΦΕΡΘΩ...

2011-11-29T23:05:00.001+02:00

...σε δύο πολύ σημαντικούς ανθρώπους από το χώρο του καλλιτεχνικού θεάματος, που έφυγαν το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Ο Βαγγέλης Λειβαδάς, "εικόνα" των πρώτων προγραμμάτων που μάζευα από θέατρα ("Θεατρικές Επιχειρήσεις Βαγγέλη Λειβαδά"), μεγάλος στυλοβάτης της θεατρικής παραγωγής των τελευταίων δεκαετιών, έφυγε πλήρης ημερών μ' έναν αναπάντεχα άσχημο τρόπο, απανθρακωμένος στο διαμέρισμά του, την εποχή της αναζήτησης "εναλλακτικών τρόπων θέρμανσης", ενώ σοβαρά κινδύνεψε και η σύντροφός του Σμαρούλα Γιούλη.

Τον περίεργο αυτό χειμώνα του 2011, που περπατάς στην Αθήνα και σου έρχονται οσμές από τζάκια και ξυλόσομπες, σαν να είσαι σε χωριό του Πηλίου, την εποχή της άρνησης πληρωμής κοινοχρήστων, την εποχή που βαδίζουμε ολοταχώς προς το μαγγάλι της Κατοχής...

Ωχ, αυτό δεν έπρεπε να το θυμηθώ - καλή του ώρα εκεί που πάει, αλλά για τον "Βαγγέλα" του Μεταξουργείου, κάποιοι παλιοί λένε διάφορες ιστορίες. Aνεξάρτητα όμως από φήμες ή αλήθειες, ο εκλιπών νομίζω ότι αποτέλεσε στο χώρο της παραγωγής θεατρικών παραστάσεων κάτι αντίστοιχο του Φίνου, εκσυγχρονίζοντας πολλά αθηναϊκά θέατρα και ανεβάζοντας σε αυτά πληθώρα σπάνιων παραστάσεων.

Από τη μικρή μου αλλά συλλεκτική θεατρική βιβλιοθήκη αναδημοσιεύω μια σελίδα από κάποιο θεατρικό πρόγραμμα , για να διαβάσετε λίγα λόγια για το Βαγγέλη Λειβαδά.

Η σελίδα είναι από το πρόγραμμα της παράστασης "Η Έκρηξη", Θέατρο Αμιράλ 1987-88, έργο του Ευάγγελου Αβέρωφ Τοσίτσα σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου.

Και μακάρι να μπορούσα να σας μεταφέρω μέσα από διάφορα άλλα προγράμματα, φωτογραφίες μόνο και μόνο από τα σκηνικά των παραστάσεων που ανέβαζε, για να δείτε τον επαγγελματικό τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε ο Βαγγέλης Λειβαδάς την υπόθεση θέατρο.

Και μια που μιλήσαμε και για τον κινηματογράφο, ο Ντίνος Κατσουρίδης, από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της "χρυσής" εποχής, "ταυτόσημος" του Θανάση Βέγγου στη μεταγενέστερη εποχή του 70 και του 80, έκανε το τελευταίο πλάνο του στα 84 του, χτυπημένος από την επάρατη νόσο.

Κι αν λίγοι από εμάς θα πίστευαν ότι ένα δικό του σενάριο είναι οι ευρηματικές ατάκες του Ζήκου στην ταινία "Της κακομοίρας", ή ότι αυτός ήταν που μας χάρισε το μοναδικό πλάνο του Θανάση στο post που αναφερθήκαμε παλιότερα, και πολλά περισσότερα που διαβάζω από τα 90 λεπτά, ο Ντίνος μας χάρισε πρώτα απ' όλα το ήθος και τη σεμνότητά του, πράγματα που άλλωστε σαν καθρέφτης πέρασαν μέσα στη δουλειά του. Περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του θα βρείτε εδώ.

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΕΣ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΕΤΕΙΟ

2011-11-17T22:20:00.001+02:00

Καμαρώστε τον Υπουργό της φωτογραφίας, παρέα με το τσεκούρι του Υπουργείου Υποδομών...Η φωτογραφία από το μακρινό "EΠΕΝίτικο" 85, κάθεται στο στομάχι κάτι μέρες σαν και τούτη.

Βέβαια, εδώ είναι Ελλάδα. Δεν ξέρεις πότε θα σε δικαιώσει η ζωή, αλλά δεν είναι και απίθανο, διάολε.

Δουλεύοντας στο Χαλάνδρι το 2003, είχα δει το προηγούμενο βράδι εκείνη την καταπληκτική εκπομπή του Κούλογλου, για το Πολυτεχνείο. Και το μεσημέρι της άλλης μέρας, όταν μπήκα σε ένα φαρμακείο απέναντι από το γραφείο, είδα με έκπληξη έναν από τους αφηγητές της εκπομπής αυτής.

Ήμουν σίγουρος ότι ήταν αυτός, άλλωστε στα φαρμακεία ειδικά δεν έχεις και πολλές πιθανότητες να πέσεις έξω αν θυμάσαι ονοματεπώνυμο (δεν έχει σημασία ποιος ήταν).

Κι όταν ψέλισα "Μα...εσείς...χτες..."

"Μη νομίζεις αγόρι μου ότι έχω ξαναπατήσει εκεί ποτέ", ήταν η αφοπλιστική απάντηση.

Στην επόμενη φωτογραφία - piece of my life τώρα, είναι ο κύριος Δημήτρης Παπαχρήστος, που τραγουδάει υπό τη συνοδεία του υποφαινόμενου, το ένα και μοναδικό τραγούδι που έχει τραγουδήσει στη ζωή του, εκτός από τον Εθνικό Ύμνο εκείνης της νύχτας. Τον "Τσάμικο", του Χατζηδάκι και του Γκάτσου. Μεγάλη μου τιμή που τον συνοδεύω, εγώ ο τελευταίος, από Μι ματζόρε (πιο πολύ γράφω τον τόνο για να καταγραφεί, γιατί μια ζωή τον ψάχνουμε), αφού έτσι κι αλλιώς, κατά σειρά αξιολόγησης, πρώτα είναι ο Μήτσος, μετά ο Ηλίας ο Λογοθέτης, ύστερα το καταπληκτικό πιάνο Grotrian-Steinweg (ατάκα του ιδιοκτήτη :"έψαχνα ένα πιάνο που αν περάσει ο Χατζηδάκις απ' έξω και το ακούσει, να χτυπήσει το κουδούνι"), κι άντε οι δικές μου νότες να είναι λίγο καλύτερες από το κόκκινο κρασί στα ποτήρια. Ο "Τσάμικος" παιζόταν στο σχολείο, αλλά σε άλλη γιορτή, αυτή της 25ης Μαρτίου, λόγω των αναφερόμενων ηρώων. Ενώ το επίσης μακρινό 86, η γιορτή Πολυτεχνείου του σχολείου μας, ετοιμάστηκε τόσο όμορφη και είχε τέτοιο παλμό, που αντί για το γυμναστήριο του σχολείου, ζητήσαμε να μας χωρέσει ο κινηματογράφος "Έλση" της Νέας Σμύρνης, που σήμερα πια είναι εμπορικό κέντρο στην Ομήρου. Κουβάλησα κι ένα δανεικό αρμόνιο ΥΑΜΑΗΑ από τη Νέα Πεντέλη. Εϊχε τον κατάλληλο ήχο φλάουτου για να παίξουμε ένα ορχηστρικό από την "Κατάσταση πολιορκίας" του Μίκη, σχεδόν "συνυφασμένο" με την εποχή εκείνη. Αλλά τι σας τα λέω όλα αυτά...

HABEMUS PAPADIMUM...

2011-11-12T16:17:00.001+02:00

Επιτέλους, βγήκαμε από τη σκοτεινή σπηλιά της ακυβερνησίας, Με 49-μελές υπουτργικό σχήμα (ζωή νά' χει), με κάτι περίεργες συνυπάρξεις, π.χ. Πάγκαλου και "κυρίου τίποτα" στο τραπέζι του υπουργικού συμβουλίου, με τον "πρεσβευτή" μας Υπουργό Πολιτισμού να απαντά στην ερώτηση "πώς του φαίνεται η προοπτική επιτυχίας της νέας κυβέρνησης" και να λέει "αμφίβολη", με τη Μπουμπούκα πλέον κυρία Υπουργού, κι άλλα τέτοια πολλά εμπριμέ.Εποχές που δικαιώνεται ο Χάρυ Κλύν για το "Μαλακά, πιο μαλακά" του '84, με εκείνους τους αμίμητους πράσινους δίσκους και τις κόκκινες κασέτες... Ο Χάρυ έφτιαξε ριμέικ του περίφημου τραγουδιού, από το οποίο μόνο ακούγοντας την αρχή ("Περάσαν σχεδόν τριάντα χρόνια..."), καταλαβαίνεις τι θα ακούσεις παρακάτω...
Γιατί είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τα χειρότερα ΤΩΡΑ έρχονται;

Τέλος πάντων, ας το παίξουμε αισιόδοξοι, μια που ένας τραπεζίτης είναι πλέον στο στίβο των σκληρών οικονομικών διαπραγματεύσεων (από την άλλη, μια αλλαγή νομίσματος που θα χρεωθεί σαν πρωθυπουργός ένας τραπεζίτης, θα είναι το πλέον αναίμακτο για τα γνωστά σαθρά πρόσωπα, που κοιτάνε πώς να φύγει η καυτή πατάτα από τα χέρια τους...).

Kαι μια που βγήκαμε από τη σπηλιά, ακούμε το πανέμορφο τραγούδι "The cave" από τους Mumford and sons.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΠΟΜΠΗΪΑΣ

2011-11-09T20:30:00.000+02:00

Το πολιτικό μας σύστημα συνθλίβεται στη γελοιότητά του. Οι τριαντάχρονες πληγές του ανοίγουν απότομα.

Η Ευρώπη δε χρειάζεται πια να κάνει το παραμικρό για να μας γελοιοποιήσει περισσόερο από όσο μπορούμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας.

Το πολιτικό μας σύστημα ψοχορραγεί, σπαρταράει επιθανάτια. Από τις κακοφορμισμένες πληγές του, στους τοίχους πετάγεται πύον και σκατά...

ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΚΑΤΙ;

2011-11-08T19:55:00.002+02:00

Διαβάζω από το "Δόγμα του Σοκ" της Ναόμι Κλάιν, σελίδα 363 προς 364:

"...Στη Νότια Κορέα (σ.σ. μιλάει για το 1997) η υπονόμευση της δημοκρατίας από το ΔΝΤ υπήρξε πολύ πιο απροκάλυπτη. Το τέλος των διαπραγματεύσεων με το Ταμείο συνέπιπτε με τις προγραμματισμένες εκλογές, ενώ τα προεκλογικά προγράμματα δύο από τους υποψήφιους ήταν αντίθετα προς τις πολιτικές του ΔΝΤ. Σε μια ασυνήθιστα ανοιχτή παρέμβαση στις πολιτικές διαδικασίες ενός ανεξάρτητου έθνους, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αρνήθηκε να αποδεσμεύσει τα χρήματα μέχρι οι τέσσερις κυριότεροι υποψήφιοι να δεσμευτούν ότι, αν νικούσαν, θα ακολουθούσαν τους νέους κανόνες. Χάρη σε αυτόν τον εκβιασμό, το ΔΝΤ θριάμβευσε : Και οι τέσσερις υποψήφιοι δήλωσαν γρατώς ότι θα υποστήριζαν τα μέτρα του..."

Είναι να μην πετύχει η συνταγή, μετά σου τη ζητάνε όλες οι γειτόνισσες...(Δεν πιστεύω να σας θυμίζει κάτι, ε;)

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ...

2011-11-07T18:44:00.002+02:00

Πήγα κι εγώ να γράψω ένα post, ευελπιστώντας ότι επόμενος πρωθυπουργός (μας ;) θα είναι ο "πολύς" Λουκάς Παπαδήμος. Δευτέρα απόγευμα, με ένα σωρό καραγκιοζιλίκια να έχουν λάβει μέρος όλο το Παρασκευο-Σαββατο-Κύριακο, με τον πρώην ( ; - αφού ακόμα δεν έχουμε καινούργιο) πρωθυπουργό μας να κάνει αυτή την ώρα γυμναστική στη "Μεγάλη Βρετανία", (γιατί φυσικά πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι) και μια ολόκληρη χώρα να αναρρωτιέται τι της ξημερώνει...

Άνθρωπος των τραπεζών ο λεγάμενος, ήδη φορτωμένος με πολλές περγαμηνές όσον αφορά την όλη διαδικασία που μας έφερε μέχρι εδώ (π.χ. στοιχεία για ένταξη στο ευρώ), πολέμιος στο κούρεμα άνω του 21%, γιατί λέει, ή μάλλον έλεγε, ότι δε θα το αντέξει η οικονομία μας, κινείται μεταξύ ΗΠΑ-Φρανκφούρτης και δε συμμαζεύεται, και ζήτησε να είναι (αν δεχτεί) πρωθυπουργός με "λυμένα" χέρια για τη λήψη αποφάσεων, και όχι "ανδρείκελο", κι όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται...

Χαρούμενα μαντάτα, έτσι;

Μεταβατική περίοδος "Παπαδημοκρατίας", αναζητήσεις υπουργών στην ομίχλη, αφού είτε κανείς δεν είναι διατεθιμένος είτε τα κόμματα, ώρες μετά την "ιστορική" τους συναίνεση δε συμφωνούν στα πρόσωπα, και πάει λέγοντας το βιολί...

Τι να κανει κι ο φτωχός blogoγράφος; Συναισθανόμενος την εθνική του ευθύνη να προτείνει βοηθό του Παπαδήμου τον Παπαδημούλη;

Βοηθάτε, "we need global financial goverment, and we need it fast", όπως έλεγε και ο ΓΑΠ ο β' ο Μπηθικώτσης ("ένα ρολόι μου' χες χαρίσει...")

Ακούμε Τώνη Μαρούδα, στο "τραγούδι της συναίνεσης"...

ΘΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΕΙΣ ΡΕ Η ΘΑ ΠΑΡΩ ΨΗΦΟ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ;

2011-11-06T15:47:00.001+02:00

Τραγικές στιγμές...

Δεν ξέρω αν είμαστε στο "παρα πέντε", στο "παρά ένα", στο "και πέντε", στο διάολο ή όπου αλλού, δεμ ξέρω αν κυβερνάνε τα ανδρείκελα, τα συμφέροντα, η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, η Goldman Sachs και ο οίκος Fitch, αλλά αυτό που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες δεν είχε, πραγματικά, προηγούμενο...

Τι να πρωτοθυμηθώ;

"Μια κότα Καϊλή, μια όμορφη πουλάδα", που έλεγε και ο Γούναρης
τη Βασούλα να στηρίζει και να ξανακλαίει,
την Κατσέλη να στηρίζει και να την ξαναπαίρνουν στη δουλειά,
τα υπόλοιπα προβατάκια να χειροκροτούν την εμπιστοσύνη τους σ' έναν Πρωθυπουργό που ψήφισαν να...παραιτηθεί !
τη μπάλα "έξω από τον κ... μας κι όπου θέλει ας πάει"...
τον αγωνισταρά Πρόεδρο της Δημοκρατίας να δέχεται καθημερινές επισκέψεις από όλους αυτούς τους τσαρλατάνους μέχρι να αναφωνήσει σήμερα το επικό "Είπατε αυτό που ήθελα να ακούσω !" (και γιατί δεν το έλεγες μόνος σου, Μεγάλε; Έχουν άδικο όσοι σε αποκαλούν με το όνομα παραδοσιακού επίπλου τραπεζαρίας;...)
κάπου πιο πριν μια "απόπειρα" να το παίξουμε Δημοκρατία (λέγε με Δημοψήφισμα) θανούσα εν τη γενέσει της από τους Μερκελο-Σαρκοζίδες (αλήθεια, κύριε γάλε, τον Ιούλιο δεν είχατε πει ότι "αποφασίζουμε για λαούς που δεν μας έχουν εκλέξει, και αυτό δεν ξέρω πόσο δημοκρατικό είναι"; Εσείς δεν τα λέγατε; Βλέπω γίνατε μπαμπάς και τρυφερέψατε...)
την κληρονομιά του παππού, εκείνο το ρολογάκι σταματημένο στα σενάρια του 65...
τη φράση "Παπανδρέου παπατζή", δημιουργημένη το 1944 μεν, αλλά να επανέρχεται κολλώντας γάντι....

Τέλος πάντων, πάνε αυτά, περάσανε. Ξημέρωσε συναίνεση και Εθνική Σωτηρία, από ανθρώπους που δεν ξέρουν μάλλον ούτε πού βρίσκεται το ομώνυμο Νοσοκομείο, και τώρα λέει, θα βάλουμε (μου αρέσει το ρήμα, όχι θα "εκλέξουμε") έναν Πρωθυπουργό κοινής αποδοχής. Να μην ξυνίζει του ενός, να μη βρωμάει του αλλουνού, να μη βαριέται ο ίδιος (τι πήγα και θυμήθηκα ! Ραφήνα !), να ΘΕΛΕΙ και όχι να κλείνει τα τηλέφωνα (βλ. Λ. Παπ.), κι όλα αυτά - φαινομενικά πλέον - στα χέρια μάλλον του κυρ-Αντώνη Σαμαρά, δι ο και ενθυμήθηκα το τραγουδάκι του Γιάννη Μαρκόπουλου από το "Θεσσαλικό Κύκλο", σε στίχους Κώστα Βίρβου και ερμηνεία Βίκυς Μοσχολιού.

ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ : Η ΛΥΣΗ

2011-11-03T21:10:00.000+02:00

Η σελίδα, έστω και την ύστατη στιγμή, θα ήθελε να προτείνει τη λύση στα αδιέξοδα.

Τον κοινής αποδοχής εκείνο άνθρωπο, που αν ΤΩΡΑ ηγηθεί σε μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, είναι βέβαιο ότι οι κερδοσκόποι δανειστές μας θα τα χάσουν όλα, το χρέος μας θα σβηστεί, και θα ζήσουμε επιτέλους σαν άνθρωποι...

Ας συναισθανθούμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το βάρος των περιστάσεων, κι ας προστρέξουμε κοντά του...

( η σημερινή ανάρτηση, εκτός των άλλων, αποτελεί μια τελική δοκιμή λειτουργίας των τελευταίων ρυθμίσεων του blog )

ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 2011 (+ η συναρπαστική συνέχεια)

2011-10-30T20:55:00.005+02:00

Να λοιπόν πάλι μια ανάρτησή μου έπειτα από πολύ καιρό (και όχι "μετά πολύ καιρό").

Σύμφωνα με το βιβλίο "Λάθη στη χρήση της γλώσσας μας" τόμος Β', σελ. 61, το "πριν" συνοδεύεται πάντα από την πρόθεση "από", ενώ το "μετά" από έναρθρο όνομα ή αριθμητικό απόλυτο, χωρίς τίποτα περισσότερο (το "από" περισσεύει). Στην περίπτωση χρήσης άναρθρου, αντικαθιστούμε το "μετά" με το "ύστερα" ή το "έπειτα".
Να εξηγήσω :

"Μετά από το Πάσχα" είναι λάθος, το σωστό είναι "Μετά το Πάσχα".
"Πριν το χάραμα", "πριν λίγο", "πριν χρόνια" είναι λάθος, τα σωστά είναι "Πριν από το χάραμα", "πριν από χρόνια", "πριν από λίγο".
"Μετά άκαρπες διαπραγματεύσεις" γίνεται "Ύστερα (ή έπειτα) από άκαρπες διαπραγματεύσεις", "μετά πολύ καιρό" γίνεται όπως το διαβάσατε παραπάνω, ενώ για "ιστορικούς λόγους" διατηρούνται τα καθαρευουσιάνικα "Μετά Χριστόν", "μετά θάνατον", χωρίς να γίνουν δημοτικίστικα "μετά Χριστό", "μετά θάνατο".
Σε μία και ειδική περίπτωση χρήσης αντωνυμίας, μπορούμε να πούμε "μετά από σας" και όχι φυσικά "μετά εσάς", αν και υπάρχει και το πιο εύηχο "έπειτα, ύστερα από σας".

Κλείνω εδώ ένα σύντομο γλωσσικό σχόλιο στο πλαίσιο (και όχι στα πλαίσια) της αναζήτησης διάφορων νέων θεμάτων για το blog.

Μαζί με την έναρξη των περισσότερων τηλεοπτικών εκπομπών, των σχολείων (εννοώ μετά από τις καταλήψεις), των gala κλπ.κλπ., άντε να ξαναρχίσουμε κι εμείς σιγά-σιγά να τα λέμε. Αργήσαμε λίγο, και ως εκ τούτου τα γεγονότα για ακόμα μια φορά μας έχουν προλάβει, έτσι;
Υγεία υπάρχει, δουλειά - ευτυχώς- υπάρχει, ακριβώς στο ήμισυ των αποδοχών της προηγούμενης ανάρτησης του Μαϊου (έλα, δε θέλω μιζέριες, άλλοι τι να πούνε, "δε λες που έχεις δουλειά, θες και να πληρώνεσαι", ΟΚ), τα γύρω-γύρω (εθνικά, κοινωνικά, οικονομικά θέματα) νομίζω τα ξέρουμε όλοι μας, δόξα τω Θεώ, πάμε για το Χειμώνα 2011-2012.
(Πώς το είπα έτσι, λες και είμαστε θεατρική παράσταση ή κολεξιόν μόδας...)

Θεατρική παράσταση, είπα; Το αδέρφι ετοιμάζεται για τον "Έναν όμηρο" του Bernard Behan, και η έναρξη στις 18 Νοέμβρη, όπως και το ομώνυμο τραγούδι του Μίκη για εκείνη την παράσταση της δεκαετίας του '60 ("Ήταν 18 Νοέμβρη"). Μάλιστα ο συνθέτης "εφοδίασε" το soundtrack της φετινής παράστασης με δύο ολοκαίνουργια τραγούδια, ανάμεσα στα τόσα διαμάντια που ήδη ξέρουμε.
Η παράσταση "περνάει" από το συμπαθέστατο "Τρένο στο Ρούφ", όπου ήδη φιλοξενείται στην παιδική σκηνή το έργο του Ηλία Μαμαλάκη, όπως επίσης και μια φωτογραφική έκθεση του ιδίου, με φωτογραφίες του από τα ταξίδια του για την εκπομπή "Μπουκιά και συχώριο" και έσοδα προς τους "Γιατρούς χωρίς σύνορα".

Το καλοκαίρι πέρασε παράξενα. Με χαρές και λύπες γεγονότα, με συγγενείς που αναχωρούν για το εξωτερικό, και άλλα τέτοια πολλά εμπριμέ. Σεπτέμβριος και Οκτώβριος ήταν μια συνηθισμένη "ήπια προσαρμογή" (βλέπε "κατρακύλα"), με ανακατεμένα ευχάριστα και δυσάρεστα, και με τη ζωή να συνεχίζεται, ακόμα και σαν σβησμένο χαμόγελο σε ετήσιους καταλόγους ειδών σπιτιού τεσσάρων γραμμάτων (ο νοών νοείτω...).

Ακούμε "Διαβάζεις στην Αγία Γραφή", αφιερωμένο στον αγαπητό Γιώργο Γ., με πολλές ευχές για περαστικά (Γιώργο μου, τι ήθελες από τη μπουάτ να μπλέξεις στα νύχια του ΓΑΠ, τέτοιον καιρό;). Κι αν κάποιος μπορεί να μου εξηγήσει γιατί τα video του youtube δεν έχουν πια την επιλογή "embed" κι έτσι σας ταλαιπωρώ από σελίδα σε σελίδα, ευχαρίστως !

Όλα καλά guys, προχωράμε και βλέπουμε...

ΔΕ ΘΕΛΩ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΦΑΣΑΡΙΑ...

2011-05-16T00:04:00.006+03:00

Διαβάστε αυτό το γλυκό κείμενο... Ένα συμπαθέστατο μαγαζάκι, κάπου σε μια γειτονιά της Αθήνας, που ο ιδιοκτήτης του το έκλεισε όταν ήρθε γι αυτόν το πλήρωμα του χρόνου.
Διαβάστε το, κάποια γράμματα κρύβονται από το εξωτερικό ρολό, αλλά το νόημα βγαίνει.
Τελευταία πλάνα από τη γειτονιά του γραφείου, αφού στο τέλος του μήνα, ως ειδοποιήθην, καλούμαι να εγκαταλείψω το σκάφος της εταιρίας και να μπω με τη σειρά μου στο γνωστό πολυσυζητημένο ποσοστό.
Άλλο το ένα, βέβαια, άλλο το άλλο.
Ο κύριος Ολιβιέ έκλεισε τον κύκλο της επαγγελματικής του απασχόλησης, και οδεύει προς την ξεκούραση αφήνοντας ένα ευχαριστήριο σημείωμα προς όλους όσοι τον στήριξαν λιγότερο ή περισσότερο όλα αυτά τα χρόνια.
Ο κύριος 2π "ευχαριστήθηκε για τη συνεργασία" και τα μαζεύει για κάπου αλλού.
Πώς, πού, πότε, θα μάθουμε (αργά ή γρήγορα)...

Ακούμε σπάνιο Λουκιανό Κηλαηδόνη, Κωστούλα Μητροπούλου, Μανόλη Μητσιά : "Προς κατεδάφισιν"...

ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ...

2011-05-03T23:57:00.003+03:00

Μια ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη και του Πάνου Γλυκοφρύδη.
Μουσική Μίκη Θεοδωράκη.
Η ταινία είναι του 1976, και λέγεται "Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας".
Αν γεννηθεί σήμερα ένας άνθρωπος, χωρίς κανένα βίωμα από ταινίες του Θανάση μας, χωρίς να ξέρει καν τι εστί Βέγγος, δεν χρειάζεται παρά να δει μόνον αυτό, για να καταλάβει πόσο μεγάλος ηθοποιός υπήρξε.
Ελαφρύ το χώμα σου, καλέ μας άνθρωπε...
Μόνο αυτή τη σκηνή...

ΤΙ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ...

2011-05-02T22:56:00.004+03:00

Βραδινό αεράκι του Μάη πλέον, καθώς γυρίζω το σούρουπο στο σπίτι...
Κάτω από το δεμένο κράνος, ένα κεφάλι γεμάτο σκέψεις!

Παρασκευή βράδι, βόλτα στη Νέα Μάκρη, η μικρή να παίζει στην πλατεία, παγωτό χωνάκι και χαλάρωση κόντρα στο υπερθέαμα του βασιλικού γάμου।
Σάββατο πρωί, μέχρι το μεσημέρι, λίγη οικογενειακή βοήθεια στην παράσταση "Εμιγκρέδες", που ανεβαίνει από απόψε στο θέατρο "Αργώ" κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Κυριακή, μέχρι 24 Μαϊου... Λίγο στα σκηνικά, λίγο στις επιγραφές, λίγο μεράκι για την Τέχνη।
Λίγες ώρες πριν, το Υπουργείο Πολιτισμού έχει αποφασίσει να κλείσει το Θεατρικό Μουσείο, που μετράει ιστορία από το 1936, και αρχειακό υλικό τριών αιώνων... Χωρίς σχόλια...

Μετά, ένα ακόμα "ρεσιτάλ πολιτισμού", ο ποδοσφαιρικός "τελικός Κυπέλλου", επίσης χωρίς διάθεση για περαιτέρω σχόλια...

Ακολούθως, μια Κυριακή φτωχή και ανούσια, χωρίς διάθεση για γιορτή, ένα ξημέρωμα Δευτέρας με την είδηση της δολοφονίας του Μπιν Λάντεν. Φωτογραφίες, κόντρα φωτογραφίες, photoshop, DNA, φήμες κι αλήθειες ανακατεμένες... Κι αυτό χωρίς σχόλια...

Ένα περίεργο κοκτέιλ, και κάπου ανάμεσα, αυτό το πιο τραγικό, που τα μουτζούρωσε όλα : η είδηση της απώλειας ενός οικογενειακού φίλου... Και δυστυχώς, υπό τις χειρότερες συνθήκες που θα φανταζόταν κανείς...

Το μυαλό κουράζεται, ψάχνοντας πολύ... Ψάχνοντας τι λένε οι άνθρωποι, τι δείχνουν οι άνθρωποι, τι κάνουν οι άνθρωποι...
Την ίδια ώρα που το στόμα ψελλίζει "Μέγας είσαι Κύριε..."

ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ

2011-03-29T23:06:00.004+03:00

'Ήταν, που λέτε μιά φορά", μια φορά που ζούσαμε σε "αυλές των θαυμάτων"... Που "από το παράθυρό μας πέρναγε το καλοκαίρι", "το ψωμί ήταν στο τραπέζι, το νερό ήταν στο σταμνί"...
Που "λαχταρούσαμε μια χώρα", που "φυτεύαμε μια πορτοκαλιά", που "στρώναμε το στρώμα μας για δυό", σαν πραγματικοί "φίλοι κι αδέρφια", που ζούσαμε "για μια μπουκιά κι ένα ποτήρι, και δόξα τω Θεώ"...
Χρόνια μετά, το μόνο που κρατήσαμε από αυτά, είναι να γίνουμε "το μεγάλο μας τσίρκο"...
Ειρωνικά και πικρά, αν διαβάζει κανείς σήμερα, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, στην τελευταία σκηνή της "Αυλής των θαυμάτων" μαζεύει τα μπογαλάκια της μικρής του κοινωνίας, τα φορτώνει σε μια χειράμαξα, και ξεκινάει γι αλλού, με τις τελευταίες ατάκες του Μπαμπη :
- Κι ο δικός μου ο μπόγος ελαφρύς μου φαίνεται...Άντε, περνάτε μπρος...Αγάντα, αρχηγέ, πρώτα τα μηχανοκίνητα...Όλα θα σιάξουνε, θα δεις...Εδώ άλλοι κοντεύουν να πάνε στο φεγγάρι...
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στη Νάξο το 1922, και έφυγε σήμερα, στα 89 του χρόνια। Σπούδασε σχεδιαστής στη Σιβιτανίδειο Σχολή.Στα χρόνια του πολέμου έμεινε από τις αρχές του 1943 μέχρι το Μάη του '45, μήνα της ανακωχής, στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν. Οι παραστάσεις του θεάτρου Τέχνης του Κάρολου κουν το χειμώνα του 1945-46 τράβηξαν τον Καμπανέλλη στο θέατρο. Αδυνατεί από την έλλειψη του απολυτηριου του Γυμνασίου να σπουδάσει ηθοποιός, και καταφεύγει στη συγγραφή.
Αφήνω αυτά τα λίγα βιογραφικά, μαζί με κάποια από τα σημαντικότερα έργα του, πιο πολύ ως κέντρισμα για αναζήτηση του όλου έργου του :
- Τα θεατρικά "Χορός πάνω στα στάχυα", "Εβδόμη ημέρα της δημιουργίας", "Η αυλή των θαυμάτων", "Η ηλικία της νύχτας", "Βίβα Ασπασία", "Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού", "Γειτονιά των αγγέλων","Ο εχθρός λαός", το κορυφαίο "Μεγάλο μας Τσίρκο", "Το παραμύθι χωρίς όνομα", "Ο δρόμος περνάει από μέσα" κ.α.
- Τραγούδια σε στίχους του, εκτός από τα προαναφερθέντα : Άσμα ασμάτων, Άμα τελειώσει ο πόλεμος, Ο δραπέτης, Ο Αντώνης (από τον κύκλο "Μαουτχάουζεν" του Θεοδωράκη), Αστέρι στο παράθυρο, Μην πιεις νερό, Προσκύνημα, Τα ρολόγια (μουσική Στ. Ξαρχάκου), Ναύτη γερο-ναύτη, Ο Έκτορας και η Ανδρομάχη, Ο κυρ-Μιχάλης, Στην ποταμιά σωπάινει το κανόνι, Κι ήταν που λέτε μια φορά (Μ. Χατζιδάκις) κ.α.
Ο Καμπανέλλης υπήρξε από τους σημαντικότερους νεοέλληνες πνευματικούς δημιουργούς, κι αφήνει με τη σειρά του ένα μεγάλο κενό στην όλο και φτωχότερη, πολιτισμικά, εποχή μας...Απόδειξη του κενού αυτού, άλλωστε, ο προηγούμενος "τηλεοπτικός" του θάνατος...

ΜΕ 800 ΕΥΡΩ ΘΑ ΣΑΣ ΤΑ ΚΑΝΩ ΟΛΑ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ

2011-03-22T20:38:00.002+02:00

Καμαρώστε τον κύριο των ΜΑΤ (στο 0:58)...
Καμαρώστε πόσο σέβεται τη Σύρο, τα κτίρια, τις πλατείες, την ιστορία, την ομορφιά...
Αυτά που κάποτε σας περιεγραφα σ' αυτες τις σελίδες...
Ντροπή... (το βίντεο από το preza.tv)

ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ

2011-03-15T14:50:00.007+02:00

Να λοιπόν που ακόμα ένας μεγάλος όσο και ιδιόρρυθμος έλληνας δημιουργός, μας άφησε ξαφνικά, αναπάντεχα αλλά και "ξεχασμένος"...

Κηδεύτηκε λοιπόν χτες το απόγευμα ο στιχουργός πολλών και πασίγνωστων τραγουδιών, ετερόκλητων, θα έλεγα, μεταξύ τους...
Γιατί από τον πασίγνωστο "Βούδα και Κούδα" που χορέψαμε τόσες φορές μέχρι το ειδησεογραφικό "Γεια σου κυρ-Εισαγγελέα", από τα ευαίσθητα "Νιώσε με" και "Με φουρτουνιάζει ο έρωτας" μέχρι το "Εδώ, στη ρωγμή του χρόνου", το "Ζήλεια μου" της Χάρης Αλεξίου και τα σατιρικά "Καθόμουνα στου Λέντζου και έπινα καφέ" και "Κυρ Διευθυντά των δίσκων", από το "Κυκλωπάκι" του Αντρέα Μικρούτσικου μέχρι τα ανατρεπτικά "Μπορεί ν' αλλάξει Κεμάλ" και "Το τρένο φτάνει τελικά στην Κατερίνη", απάντηση στο Νίκο Γκάτσο και στο Μάνο Ελευθερίου, τραγούδια με βαθιά ριζωμένες αλήθειες , όπως το "Οι κυβερνήσεις πέφτουνε", "Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια", τραγούδια-κεφάλαια όπως το "Όλα σε θυμίζουν", "Τίποτα δεν πάει χαμένο", ένας ιδιόμορφος κόσμος στίχων απλώθηκε στο χαρτί του και πήρε σάρκα και οστά από μεγάλους έλληνες συνθέτες σαν τον Κουγιουμτζή, το Λοϊζο, το Νικολόπουλο, το φίλο του Πέτρο Βαγιόπουλο, το Νίκο Ξυδάκη...
Κι ίσως ο κοινός παρονομαστής του ποικιλόμορφου αυτού παζλ να ήταν η ίδια η φύση του, ο τρόπος ζωής του, ακόμα κι η χώρα που τον γέννησε...
Αυτή που άλλωστε τόσο πικρόχολα αλλά αληθινά περιέγραψε...

ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΑΝ ΤΟ ΧΑΛΑΖΙ

2011-03-02T23:23:00.002+02:00

Με ειδική νομοθετική ρύθμιση, μέσα από το φορολογικό νόμο, παρακαλώ, το Μέγαρο Μουσικής θα λάβει 95 εκατομμύρια ευρώ, για να αποπληρώσει τα θαλασσοδάνειά του...
Στη χώρα λοιπόν που, ακόμα και μετά θάνατον, νόμος είναι το δίκιο του Λαμπράκη, το μεγαλύτερο μέρος των περιπολικών της Αστυνομίας παραμένουν καθηλωμένα, χωρίς ανταλλακτικά, χωρίς service, χωρίς λάστιχα, χωρίς τζάμια, χωρίς τίποτα...
Όμως τι μας νοιάζει; Νά' μαστε καλά, εξασφαλίσαμε πολλά ακόμη Κοντσέρτα για Πολυβόλα...
Τώρα θα καμαρώσετε γιγαντοαφίσες του Παπακωνσταντίνου να κρέμονται ανάμεσα στα μαρμάρινα φατνώματα, ενώ κάποια σχετική βιωσιμότητα εξασφάλισε και ο ομώνυμος σταθμός του Μετρό, φαντάζομαι...
Κι όπως λέει κι ο Άρθουρ Μίλλερ, "μόνο αυτοί που πέθαναν δεν ήταν πρακτικοί"...
Τα υπόλοιπα τα ξέρετε : δείτε πρωϊνάδικα με γόβες, Λαζόπουλους με ζωντανή σύνδεση τους (αλλοδαπούς) απεργούς πείνας, λες και δεν υπάρχουν Έλληνες (αναγκαστικά) απεργοί πείνας...
Αρχίζω ν' αναρωτιέμαι αν όσοι δυστυχώς φεύγουν νωρίς, θα προλάβαιναν τελικά να γνωρίσουν κάτι καλύτερο από αυτή τη χώρα, ή όχι...

ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ...

2011-02-19T23:24:00.004+02:00

Για το Γιάννη Καραμπεσίνη, που μας έφυγε αυτή τη βδομάδα, ας ακούσουμε ένα τραγουδάκι του, γραμμένο δεκαετίες πριν...Μήπως και μας θυμίσει τίποτα...

31 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΝΙΚΟ ΞΥΛΟΥΡΗ

2011-02-08T10:06:00.004+02:00

Γιάννης Ρίτσος, Χρήστος Λεοντής, Νίκος Ξυλούρης...
Για ψάξτε αυτά τα λόγια, μήπως σας λένε τίποτα για το σήμερα;
Αν ναι, μόλις καταλάβατε το νόημα της ποίησης...

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ, ΣΑΦΩΣ ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ

2011-02-06T22:41:00.005+02:00

Μεταξύ των "αθανάτων", από το απόγευμα του Σαββάτου, ο μεγάλος μας θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης.
Μόνο που εδώ είχαμε να κάνουμε με ένα διαφορετικό "θάνατο" : όχι το ακροτελεύτιο γεγονός που όλοι μας γνωρίζουμε, αλλά τη δημοσιογραφικό θάνατο, εκείνο που σαν κοράκι καιροφυλακτεί πάνω από τις ιστοσελίδες που λαχταράνε για λίγα κλικ και τα "επίσημα" μέσα ενημέρωσης...
Αγαπητοί λάτρεις του πολιτισμού μας (fimotro, topontiki, ta nea online, alphatv.gr, tovima.gr, newsbeast.gr, ellispoint, newsport.gr και λοιπά περιφερειακά sites), αγαπητό MEGALO κανάλι, αγαπητά "ιερά τέρατα" (χωρίς το "ιερά") της δημοσιογραφίας κ.κ. Χασαπόπουλε και Αναγνωστάκη, και αγαπητοί "αντικειμενικοί" ραδιοφωνικοί σταθμοί του στυλ "εμεις το διαβάζουμε από τα blogs και σας το λέμε, μην πείτε ότι δε σας το είπαμε, αλλά δεν παίρνουμε και όρκο", καλόν είναι, πριν ο πρώτος από τους ανωτέρω τηλεπαρουσιαστές "χασαπιάσει" τις ειδήσεις, για να τις "αναγνώσει" ο δεύτερος, και πριν όλοι οι παραπάνω "φτωχύνετε" τα ελληνικά γράμματα, τουλάχιστον να γνωρίζετε ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος προέρχεται από άλλα στρώματα ήθους και πολιτιστικής αξίας, όπου δεν είστε ικανοί να φτάσετε ούτε με πυραυλοκίνητη πρόωση...

Κι άμα τελειώσει ο πόλεμος (ο δικός σας...), μην τον ξεχάσετε...
* : μην ψάξετε την είδηση στις παραπάνω σελίδες, θα σας βγάλει "404 ΕRROR", ή ότι "η σελίδα με την είδηση δεν υπάρχει"...

ΝΑ ΣΕ ΚΡΕΜΑΣΟΥΝ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΕ !

2011-01-25T23:29:00.007+02:00

ΤΡΕΙΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΕΙΣ ΕΠΑΘΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΠΙΣΚΟΤΑ ΣΟΥ !
Αλήθεια, το θυμάστε αυτό το παλιό ανέκδοτο; Ήταν η εξόχως ακραία, σε σχέση με τους υπόλοιπους, αντίδραση ενός Πόντιου (τι να κάνουμε, αυτούς είχαμε βρει τότε για να γράφουμε πάνω τους αυτά τα ανέκδοτα), όταν η Μεταπολίτευση είχε "δώσει τη Χούντα στο λαό", και πέρναγαν ένας-ένας οι πολίτες από το Σύνταγμα προτείνοντας τιμωρίες... Αυτά βέβαια, κατά το σενάριο του ανέκδοτου.

Κάπως έτσι όμως θα πρέπει να αισθάνθηκε και ο "πολύς" πρώην γαλατάϊϊϊϊϊς κύριος Δασκαλόπουλος... Αφού πρώτα "παντελόνιασε" πουλώντας την ιστορική βιομηχανία του πατέρα του, που μοίραζε το γάλα με το ποδήλατο, στο μεγιστάνα (άλλη μεγάλη ελπίδα του έθνους) κ. Βγενόπουλο, άρχιζε να το παίζει πρόεδρος των βιομηχάνων (χωρίς βιομηχανία, πως λέμε Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου), να προβληματίζεται για τα κλειστά επαγγέλματα, για τις ελάχιστες αμοιβές, για το 13ο και 14ο μισθό, για τα κεκτημένα δικαιώματα των εργαζόμενων μπροστά στην κρίση, κλπ.

Κι ενώ θα περίμενε κανείς να τον τιμωρήσει το ίδιο του το προϊόν (ειδικά στη μορφή γιαουρτιού είναι ένα κι ένα για τέτοιες δηλώσεις), η βόμβα έσκασε από αλλού.
Παραθέτω λοιπόν το κείμενο από το newsit.gr, για να διαπιστώσετε και μόνοι σας αν υπάρχει κρίση ή φούμαρα, αν υπάρχουν νταβατζήδες ή αληθινοί εργοδότες, αν υπάρχει ξεζούμισμα ή ανθρωπιά, και αν, τέλος, υπάρχουν βιομήχανοι που θέλουν εκπροσώπους ή όχι...

Η επικεφαλής της εταιρείας μπισκότων Παπαδοπούλου αποφασίζει να δώσει στους 800 εργαζόμενους της, αυξήσεις μεγαλύτερες από τις προβλεπόμενες!
Την ώρα που οι περισσότερες επιχειρήσεις απολύουν, η Ιωάννα Παπαδοπούλου, επικεφαλής της ομώνυμης εταιρείας μπισκότων αποφασίζει να περάσει το δικό της θετικό μήνυμα και να δώσει στους εργαζόμενους της, αυξήσεις μεγαλύτερες από αυτές που προβλέπει η επίσημη συμφωνία ΓΣΕΕ-ΣΕΒ.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του “Πρώτου Θέματος”, η Ιωάννα Παπαδοπούλου μίλησε με τον πρόεδρο του ΣΕΒ Δημήτρη Δασκαλόπουλο και δήλώσε πως δεν κάνει απολύσεις στο προσωπικό των εργοστασίων της και ότι εξετάζει το ενδεχόμενο να κάνει τις αυξήσεις των μισθών τους πριν τον Ιούλιο που προβλέπει η επίσημη συμφωνία.

Οι δυο τους είχαν τηλεφωνική επικοινωνία και αφού μίλησαν για αρκετή ώρα για τα προβλήματα της οικονομίας, η Ιωάννα παπαδοπούλου είπε το εξής:
“Δεν μου λες Δημήτρη, η εταιρεία πάει καλά κι εγώ προστατεύω τους 800 εργαζομένους μου. Δεν κάνω απολύσεις, ούτε και μειώσεις μισθών. Αυτό που θέλω να μου πεις είναι όσον αφορά στις αυξήσεις που πρέπει να δώσω για το 2010. Ισχύει το 1,7% αναδρομικά από τον Ιούνιο του 2010”, ρώτησε.

Η απάντηση του προέδρου του ΣΕΒ, ήταν δεδομένη. “Μα φυσικά και ισχύει” της απάντησε κι εκείνη έκανε μια δεύτερη ερώτηση που τον αιφνιδίασε. “Όμως μπορώ να δώσω τις αυξήσεις αυτές αναδρομικά από την 1η Ιανουαρίου του 2010 αντί της 1ης Ιουλίου του 2010; δηλαδή να δώσω τις αυξήσεις αυτές και για το 6μηνο Ιανουαρίου – Ιουνίου; Υπάρχει κάτι που με δεσμεύει;”, είπε.

Η απάντησή του ήταν η εξής: “Βεβαίως και μπορείς Ιωάννα. Τίποτα δεν σε εμποδίζει. Είναι στη διακριτική σου ευχέρεια...”

Μέσα από αυτήν τη συνομιλία, η Ιωάννα παπαδοπούλου θέλησε να δώσει το δικό της μήνυμα στον πρόεδρο του ΣΕΒ, ξεκαθαρίζοντας πως παρά την κρίση, υπάρχουν εταιρείες που πηγαίνουν καλά. Κι όταν όλα πάνε καλά, πρέπει να σέβονται τους εργαζόμενούς τους, ανταποδίδοντάς τους κοινωνικό μέρισμα.

Η εταιρεία “Μπισκότα Παπαδοπούλου” είναι από τις μεγαλύτερες του κλάδου. Το 2009 πραγματοποίησε πωλήσεις 117 εκατομμύρια ευρώ, παραμένοντας στα επίπεδα του 2008, ενώ τα κέρδη προ φόρων ανήλθαν σε 14,1 εκατομμύρια.
newsit.gt

Μήπως είπατε τίποτα;
Ακούμε λοιπόν κάτι σχετικό : Γιώργο Ζαμπέτα,Δημήτρη Χριστοδούλου και Δημήτρη Μητροπάνο, "Μεταξουργείο". Γιατί σχετικό; Έτσι, για να σας τσιγκλίσω να ψάξετε λίγο στο διαδίκτυο ποιός είναι αυτός ο Κίκιζας που μνημονεύεται στον πρώτο στίχο, και ποιά η ιστορία του...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ (ΣΠΟΡΟΣ)

2011-01-19T00:41:00.004+02:00

Πριν δύο μέρες, στις 17 του μήνα, έφυγε από κοντά μας ένας πραγματικά εξαιρετικός δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, ο Γιάννης Σταματίου, που μέχρι το τέλος της ζωής του έμεινε γνωστός από το ψευδώνυμο "Σπόρος", που του είχαν κολλήσει από τα νιάτα του οι συνάδελφοί του που είχαν εντυπωσιαστεί από τη δεξιοτεχνία του.

Άνθρωπος με εξαίρετο ήθος, και φυσικά πολύ λίγο προβεβλημένος από τα μέσα ενημέρωσης, τον άκουγα για καιρό στις εκπομπές του Πάρη Μήτσου στον 902 ("Τραγούδια και άσματα"), μια εκπομπή που μέχρι και σήμερα προβάλλει το παλιό, καλό λαϊκό τραγούδι και τους δημιουργούς του.
Αναζητώντας το εντυπωσιακό "Μπουζούκι και ουίσκι", οφείλω να πώ ότι πλέον στο διαδίκτυο υπάρχει και σε γρηγορότερες εκτελέσεις, και μάλιστα ακόμα κι από πολύ νέα και ταλαντούχα παιδιά. Πολύ παρήγορο και ενθαρρυντικό αυτό το γεγονός.
Εγώ όμως διάλεξα όμως να ακούσετε τον ήχο από τον ίδιο τον δημιουργό, το Γιάννη δηλαδή, μαζί με πάρα πολύ φωτογραφικό υλικό από την καρριέρα που έκανε για χρόνια, εδώ και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Ακούμε, θαυμάζουμε, νοσταλγούμε...

ΠΑΛΙΑ ΚΑΝΑΜΕ ΠΑΡΤΙ Μ΄ΕΝΑ ΑΒΓΟ...

2011-01-12T22:41:00.006+02:00

Του μπαμπά αυτή η φράση...
Αληθινή, βέβαια, όχι "που λέει ο λόγος". Τα "που λέει ο λόγος" τα ανακαλύψαμε εμείς, μετά. Συνήθως σε ότι σου έλεγαν οι παλιοί υπήρχε αλήθεια και μόνο αλήθεια.
Και με ένα αβγό, που έτυχε να βρισκόταν κατά τύχη περισσευούμενο στο σπίτι, ξεκινούσε ολόκληρη μάζωξη, ολόκληρο συμπόσιο ανθρώπινης επαφης...
Με το τίποτα.
Με τρια-τέσσερα δάχτυλα "λαθραίο" βερμούτ, κανα κρυμμένο αμερικάνικο τσιγάρο...
Με πράγματα ασήμαντα για το σήμερα.
Ίσως τόσο ασήμαντα όσο τα υλικά με τα οποία φτιάχτηκαν αυτά τα αξιοπρεπέστατα, για μένα, χριστουγεννιάτικα δέντρα, τα οποία στολίζουν ακόμα το σταθμό του μετρό Χαλανδρίου.
Έργα κάποιων μαθητών δημόσιων σχολείων της περιοχής, φτιαγμένα από καθημερινά κατάλοιπα του καταναλωτικού πολιτισμού μας, απεικόνισαν ίσως με τον καλύτερο τρόπο το νόημα των φετινών γιορτών.
"Γιορτάζουμε, αλλά δε μοιράζουμε..." θα έλεγε κανείς.
Συνειδητοποιώντας όλοι μας τις επιπλέον δυσκολίες που ήρθαν στο δρόμο μας ξαφνικά, σε άλλον λιγότερο και σε άλλον περισσότερο, προσπαθήσαμε να κρατήσουμε την ατμόσφαιρα των γιορτών και την ανεπιτήδευτη αλήθεια τους, χωρίς, για πρώτη φορά, να καταφύγουμε στη συνηθισμένη από άλλες χρονιές υπερβολή των ημερών.
(Αλήθεια, για διαβάστε κανένα παλιότερο εποχιακό post να γελάσετε...)
Και ίσως είναι το ηχηρότερο μήνυμα αυτό, γιατί πιστεύω βάσιμα πως, μόνο και μόνο γιατί το έχουμε ξανακάνει στο παρελθόν, και τις δυσκολίες θα ξεπεράσουμε, και τη ζωή μας θα κάνουμε πιο απλή μα πιο αληθινή, και όλα θα πάνε καλά.
Ο Καββαδίας, που σαν χτες γεννήθηκε, έγραψε στο τελευταίο του ποίημα, την "Πικρία" πως ότι αγαπούσε το αρνήθηκε "για ένα μικρό δυσεύρετο θαλασσινό κοχύλι"...
Κι επειδή από "αγαπημενα" πράγματα "του σωρού" νομίζω ότι όλοι έχουμε χορτάσει, ας ψάξουμε λίγο αυτή τη χρονιά τα δυσεύρετα...
Που πάντα υπήρχαν και υπάρχουν...
Και αν με τις δόσεις του Στρος Καν γλυτώσουμε ίσως την οικονομική χρεωκοπία, με τα "δυσεύρετα" θα σώσουμε αυτήν που προϋπήρξε και που τελικά μάλλον φταίει για όλα...
Την πολιτισμική...
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !

ENA ΠΑΙΔΙ ΜΕΤΡΑΕΙ Τ' ΑΣΤΡΑ...

2010-12-12T20:50:00.005+02:00

Λέγεται Λουκάς Λελόβας, είναι ένα παιδί 14 χρονών του 2ου Λυκείου Πρέβεζας, και βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείου του Πανελλήνιου Διαγωνισμού ταινιών μικρόυ μήκους της ΕΡΤ για το 2010, γιατί έφτιαξε αυτό που θα δείτε παρακάτω.
Υποκλίνομαι... Και σε τέτοιες εποχές αναζήτησης ποιότητας, πέραν του ότι υποκλίνομαι, βάσιμα ελπίζω...

ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟΥ...

2010-11-02T16:31:00.012+02:00

Έτσι λεγόταν ένας παλιός δίσκος του "Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ"...
Δεύτερη φορά εμπνέομαι σ' αυτό το ιστολόγιο από αυτή τη φράση. Κι αυτή τη φορά με πολύ χειρότερα συναισθήματα...
Αν όπως λέγαν κάποτε, η είδηση δεν είναι το να δαγκώσει ο σκύλος τον άνθρωπο, αλλά το να δαγκώσει ο άνθρωπος το σκύλο, με την ίδια λογική δεν αποτελεί είδηση το να πετάει ένας άνθρωπος τα σκουπίδια, αλλά να το πετιέται στα σκουπίδια ο ίδιος...
Για τον πενηντάχρονο χτεσινό άστεγο, ευκαιριακό σπίτι του μπορεί να αποτέλεσαν τα χαρτόκουτα, οι μουσαμάδες, τα εγκαταλειμμένα κτίρια, οι πλατείες, ακόμα και οι κάδοι των απορριμάτων...
Αυτοί οι ίδιοι κάδοι όπου τις μέρες αυτές "αυτοκόλλητοι" υποψήφιοι δήμαρχοι και νομάρχες ποζαρουν πάνω τους με το βλέμμα της αισιοδοξίας "εγώ θα σας λύσω τα πάντα"...
Μόνο που αυτή η πόλη έχει πια μάθει να δουλεύει μόνη της, με ένα μυστηριώδη αυτόματο πιλότο. Χωρίς να περιμένει "Μεσσίες" Δημάρχους και συμβασιούχους σε ομηρεία...
Κι έτσι νωρίς το πρωί, ο κάδος που αποτέλεσε το τελευταίο καταφύγιο για έναν ακόμα συνάνθρωπό μας, έκανε ακόμα μια φορά την ολιγόμετρη διαδρομή του πίσω από το απορριματοφόρο όχημα, και ανατράπηκε μπροστά στο μύλο που αλέθει τα "ευγενή" κατάλοιπα της κοινωνίας μας.
Κι εκεί, ανάμεσα σε αποφάγια, κωλόχαρτα, κονσερβοκούτια και σερβιέτες, ακούστηκε ξαφνικά μια ανθρώπινη φωνή, που όμως πια είχε έρθει πολύ αργά. Ένας ακόμα ζωντανός-νεκρός της πόλης μας έγινε ένα με τα σκουπίδια, αυτά που σε λίγη ώρα στη χωματερή θα τα σκάλιζαν μικρά παιδιά-φαντάσματα για να βρουν τίποτα ληγμένα τρόφιμα...
"Στην Ελλάς του δυο χιλιάδες", που έλεγε και ο Καζαντζίδης, παρά το λούστρο των Ολυμπιακών Αγώνων, παρά την ακτινοβολία του μόλις προχτεσινού κλασσικού Μαραθώνιου, ο άνθρωπος γίνεται απόρριμα και η ζωή σκουπίδι... Σκουπίδι αλεσμένο στον κάδο του απορριματοφόρου. To κέντρο έτσι κι αλλιώς ψάχνει επενδυτές, και προς τούτο ο κιμάς κόπτεται παρουσία του πελάτου...
Υπάρχει ένα καταπληκτικό κείμενο της Ευφροσύνης Κ. Δοξιάδη για την Αθήνα, που διάβασε σήμερα στη ραδιοφωνική εκπομπή του ο Τζίμης Πανούσης. Ακούγοντάς το, πραγματικά για πρώτη φορά μετά απο τόσες δεκαετίες που ζω σε αυτή την πόλη, αισθάνθηκα τόσο λίγα τα λόγια που θα μπορούσα να πω...Ίσως και τίποτα. Καλύτερα τίποτα.
Ακούμε Γιάννη Σπανό και Γιάννη Καλαμίτση, σε ερμηνεία Πέτρου Γαϊτάνου.
Και την Κυριακή έχει εκλογές...

ΜΕΝΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΠΑΙΔΙΑ...

2010-10-19T23:02:00.007+03:00

Κι εμείς, και οι γονείς μας, και τα παιδία μας, ίσως και τα παιδιά των παιδιών μας.
Δύσκολο στη σημερινή εποχή να βρεθούν άνθρωποι σαν το Γιάννη Δαλιανίδη, άνθρωποι που όχι μόνο κατάφεραν μέσα στα σελλιλόιντ να απεικονίσουν μια εποχή, αλλά να ομορφαίνουν τη ζωή μας δεκαετίες μετά, μέσα από τα πλάνα αυτά, τα χιλιοειδωμένα, τα χιλιοακουσμένα, που πάντα όμως κρύβουν μέσα τους μια μαγεία κι ένα όνειρο.
Όχι μόνο αξιοθαύμαστος, όχι μόνο αυτοδημιούργητος, όχι μόνο ευρηματικός, ο Γιάννης ήξερε να κάνει σινεμά τη ζωή αλλά και τη ζωή σινεμά. Με μια μοναδική γνησιότητα, ακόμα κι όταν γύριζε πέντε ή έξι ταινίες το χρόνο, ο Γιάννης ποτέ δεν χρησιμοποίησε "μανιέρες" και "περπατημένες". Σκηνοθετώντας τα πάντα, κομμωδίες, μιούζικαλ, δράματα, κοινωνικές και ιστορικές ταινίες, αξιοποιώντας έναν ολόκληρο κόσμο ηθοποιών, σχεδόν όλο το ελληνικό σινεμά τεσσάρων δεκαετιών, που ανέδειξε μέσα από το φακό της μαγικής του κάμερας, μέσα από την οποία με μοναδικό τρόπο πήρε από τον καθένα τον καλύτερο εαυτό, δίνοντας του ταυτόχρονα μια ξεχωριστή ταυτότητα, ο Γιάννης Δαλιανίδης δεν άφησε απλά τη δική του εποχή στον ελληνικό κινηματογράφο, ήταν ο ίδιος ίσως το μεγαλύτερο μέρος της εποχής αυτής, αφού φυσικά στο τεράστιο έργο του συμπεριλαμβάνεται μια μοναδική σεναριογραφία, αλλά και ξεχωριστές τηλεοπτικές παραγωγές...

Αφήνω το πραγματικά μοναδικό αυτό μελαγχολικό μινόρε του Μίμη Πλέσσα ("Η βόλτα των ερωτευμένων" από τις "Θαλασσιές Χάντρες") μέσα από τα τρίηχα(*) των μπουζουκιών και το background της Philicorda(*) να φέρει στο μυαλό μας τα λαμπερά του πλάνα, το Γεωργίτση να ξυρίζει το μουστάκι του, το "Είμαι τεντυ-μπόυς, έριξα γιαούρτι στον καθηγητή μου", το "Πέντε κρίκοι, ένα τάλληρο" του "Λούνα-Παρκ" και τόσες ακόμα αναμνήσεις μας για κάποιες εποχές που θα μας φαίνονται όλο και περισσότερο παραμυθένιες...

Καλό σου ταξίδι Γιάννη...
(*) τρίηχο = μουσικός όρος σύμφωνα με τον οποίο τρεις νότες ίδιας ρυθμικής αξίας παίζονται στο χρόνο που αντιστοιχεί σε δύο από αυτές, και
(*) Philicorda = πληκτροφόρο ηλεκτρικό όργανο κατασκευής της Philips, από τις πρώτες μορφές "αρμόνιου" μαζί με τα Hammond και τα Farfisa, με χαρακτηριστικό ήχο βασισμένο στη χροιά του εκκλησιαστικού οργάνου, που πέρασε στα λαϊκά τραγούδια της δεκαετίας του 60 και του 70.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ...

2010-10-06T21:53:00.008+03:00

Είδατε που λέγαν ότι τα μισά περίπτερα, με το που ήρθαν οι ιδιοκτήτες τους από τις διακοπές, δεν τα άνοιξαν καθόλου; Λόγω κρίσης; Λόγω μείωσης των ποσοστών κέρδους από τα τσιγάρα, επιβολής ταμειακών μηχανών κλπ.κλπ., όπως είχαν κατέβει τα ρολλά στις αρχές Αυγούστου, έτσι και παρέμειναν;
Κάπως έτσι...
Μας πήρε λίγο παραπάνω η μπάλα, αλλά νά'μαστε και πάλι στις επάλξεις, για το χειμώνα που έρχεται...
Το θέμα είναι τι χειμώνας έρχεται. Δεν ξέρω γιατί, αλλά όλο και περισσότερο στροβιλίζει στο μυαλό μου ο στίχος του Σαβόπουλου. "Το χειμώνα ετούτο, άμα τον πηδήσαμε, γι άλλα δέκα χρόνια, άντε καθαρίσαμε".
Καινούργια κόλπα, ελείμματα που ανεβοκατεβαίνουν, μισ(θ)οί που πληρώνονται "έναντι" "και βλέπουμε" (ναι, σωστά καταλάβατε, αυτή έσκασε δίπλα μας, περιμένουμε την επόμενη...), γειτονικά γραφεία που αδειάζουν, ένα παιδί που "μετράει τ' άστρα" αλλα οσονούπω ετοιμάζεται και να περπατήσει, μια επιστροφή φόρου "σκαλωμένη" στην Εφορία, ένα περίεργο, εκρηκτικό κοκτέιλ "when September ends"...
Mέσα σε όλα αυτά έρχονται και ... εκλογές (!), στις οποίες - και το λέω από τώρα - ετοιμάζομαι να ψηφίσω για λογαριασμό της κόρης μου, γεμίζοντας το μικροσκοπικό φακελλάκι με κάτι από τα "καθημερινά προς απόρριψιν περιεχόμενα " που κείνται επί των πολυεθνικής προελεύσεως απορροφητικών στρώσεων...
Τα υπόλοιπα, γνωστό έργο. Να γυρνάς στο σπίτι σου Παρασκευή με τον ενθουσιασμό μόνο και μόνο ότι και αυτή τη βδομάδα είχες δουλειά, να αγανακτείς βλέποντας μια νεολαία σε παλινωδία να πατάει τις γόπες στους σταθμούς του Προαστιακού και να μουτζουρώνει τα τρένα του χρεωκοπημένου ΟΣΕ, να σε πιάνει νευρική υστερία στο κυνήγι των αποδείξεων, να προσπαθείς να αποφύγεις τα σκουπίδια της καθημερινότητας, να διαβάζεις παλιά σου post για να συγκρίνεις εποχές και διάθεση (ναι, γιατί όχι, scripta manent...), να ψάχνεις να βρεις πώς είναι δυνατόν στη χώρα που όλοι "τα ξύνουν" να υπάρχει γιατρός που καταφέρνει να γράψει 7500 συνταγές σε ένα μήνα, να βλέπεις "εντιμότατους" επιχειρηματίες να τραγουδάνε από χαρά όλοι μαζί αγκαλιασμένοι παραφράζοντας τον Μητσάκη "Περαίωση, περαίωση, με το Σαρωνικό σου"...
Σηκώνω το γιακά της γκαμπαρντίνας, το φθινόπωρο μπαίνει σιγά-σιγά.
Και καταφεύγω στην ποίηση. Ναι, κάποτε είχαμε και ποιητές... Κάποτε είχαμε πνευματικό κόσμο που σήκωνε τις ελπίδες και τα όνειρα του λαού μας στην πλάτη του.
Κάποτε είχαμε ένα Νίκο Γκάτσο, που λες και απάντησε στο ερώτημα του Ελύτη "εξόριστε ποιητή, στον αιώνα σου λέγε, τι βλέπεις;"...
Ε, κάτι είδε κι αυτός.
Κι ήρθε απο πάνω ο Σταύρος Ξαρχάκος, να ντύσει το όραμα με μια μοναδική μουσική...
Κι ήρθε κι η Δέσπω Διαμαντίδου, να τα δέσει όλα αυτά σε μια ανατριχιαστική ερμηνεία...
Παρακαλώ την προσοχή, σας, Ιστορία της Ελλάδας, επεισόδιο πρώτο (και τελευταίο)...

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

2010-08-06T14:14:00.002+03:00

Το κατάστημα θα παραμείνει κλειστόν μέχρι 30 Αυγούστου. Επικοινωνία ανάγκης μόνον μέσω διαδικτύου.
Μ' αεροπλάνα, λιμουζίνες και τρένα αφήνουμε, όπως όλοι, πίσω την έρημη πόλη...
Καλό καλοκαίρι σε όλους, προσοχή στα βαθιά, όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες και ακτές, και πάρτε κι ένα Θέμη Αδαμαντίδη(από τα παλιά)...

ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΒΕΝΖΙΝΗΣ...

2010-07-27T12:36:00.003+03:00

Κουράγιο αδέρφια, ότι και να γίνει, διακοπές θα πάμε, ακόμα και με βενζίνη από το καθαριστήριο...

ΚΡΑΤΙΚΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ - ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΑ...

2010-07-20T22:24:00.006+03:00

Στη δασική περιοχή "Πλαίσιο", στο Σταυρό της Αγίας Παρασκευής, υπερ-τρίλιτρο κρατικό αυτοκίνητο, δε φτάνει που βολτάρει 9 η ώρα το βράδι (μπορεί βέβαια να είναι και σε επιφυλακή πυρκαγιάς...), παρκάρει στην έξοδο του parking και..."μεγάλε, θα φύγουμε όλοι μαζί παρέα άμα θα τελειώσω. Εντάξει, εσείς μπορεί να βιάζεστε να πάτε σπίτι σας μετά τη δουλειά όλη μέρα, αλλά τι να κάνουμε που σε μένα είναι άγνωστη αυτή η λέξη, εγώ έχω βγει για ψώνια. Δασαρχείο Πεντέλης, άμα λάχει...
Και δεν έχει και κανένα τροχονόμο από αυτούς που γράφουν αυτούς που παρκάρουν στην (άδεια) δεξιά της Μεσογείων, για να ψωνίσουν...Ευκαιρία ήταν, θα μου γυάλιζαν και τους καθρέφτες...
Τέλος πάντον, τσαντίστηκα, ας πάω να αποχαρακτηρίσω καμιά έκταση, μήπως χτιστεί καμιά βίλλα και μου περάσει..."

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

2010-07-20T10:21:00.004+03:00

Κάποτε έγραψα ότι το πλοίο μπαίνει σιγά-σιγά στο σκοτάδι...

5 ΜΑΪΟΥ 2010. ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΑΜΟΥ ΤΡΙΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΕΜΒΡΥΟΥ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ SITE ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ 1.5 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ.
Η "ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ" ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΗΧΗΡΑ, ΚΑΙ ΣΠΕΥΔΕΙ ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΛΕΙΨΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ...
Η "ΑΝΩΝΥΜΗ" ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΗΣ. ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΑΚΡΙΒΑ ΜΟΛΙΣ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ...
ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΤΕ ΓΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΑΝΩΝΥΜΙΑ ΤΩΝ BLOGGERS, ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ TA FREDDO ΠΟΥ ΠΙΝΑΤΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΡΩΪ, KAI TA ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΠΡΩΪΝΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΙΩΝ ΣΑΣ...
ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ "ΑΝΩΝΥΜΟΙ" ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ...

ΓΙΑΛΟ-ΓΙΑΛΟ...

2010-07-16T09:53:00.022+03:00

Κάτι που είναι οι τελευταίες εργάσιμες μέρες και ήθελα λίγο να "ξεμπουκώσω", κάτι που είχαν έρθει κάτι σύγλινα από Σπάρτη και περίμεναν στη Σαρωνίδα, μια και δυό, βουτάω τη μηχανή από την Παλλήνη και παίρνω πορεία νότια.

Χρόνια είχα να περάσω από την παραλιακή Αθηνών-Σουνίου. Έτσι βγήκα από το Κορωπί στη Βάρη, ώστε να πάρω το δρόμο από την αρχή, να τον απολαύσω.
Πέρασα πρώτα τη "μισοπαρατημένη" Βάρης-Κορωπίου. Εκεί κυριαρχούν μάντρες μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, κι ανάμεσά τους μαγαζιά που φυτοζωούν. Ένα τεράστιο, με την επιγραφή "Κεντρικές Αποθήκες Επίπλων", που το είχα χαζέψει λίγο ένα απόγευμα το χειμώνα, έστεκε έρημο και ... καμμένο, με δύο χαρακτηριστικές "μαυρίλες" στην αρχή και στο τέλος του μακρόστενου κτιρίου...
Βγαίνοντας στη Βάρη, στρίβω από την εκκλησία και κατεβαίνω στη διασταύρωση της Βάρκιζας.
Θυμάμαι όταν μας έφερνε πιτσιρικάδες για μπάνιο η μάνα μου, με το αυτοκίνητο μιας φίλης. Θά' ταν 77,78, κάπου εκεί. Μιλάμε για απογεύματα καθημερινών (Τετάρτη, Πέμπτη π.χ.), σε ένα πράσινο Ford Taunus. To πρόγραμμα περιλάμβανε μια Βάρκιζα και μια Βουλιαγμένη (Λαιμό), ενώ τη μερα της Βάρκιζας οπωσδήποτε στάση στον περίφημο φούρνο.
Καθώς περίμενα το φανάρι να ανάψει πράσινο, πολύ λίγα πράγματα στο βάθος απέναντι μου θύμισαν εκείνη την εποχή...Η τότε "ερημιά" της παραλίας, σήμερα γεμάτη με yabanakia, yaouzakia, μαγαζιά "πιασε-κ..λο", από αυτά που κάθε μέρα βρίζουν στο troktiko, και ακόμα πιο απογοητευτική η εικόνα μόλις στρίψεις στην ανηφόρα για το "Οn the rocks" και κοιτάξεις το εναπομείναν ελεύθερο τμήμα της παραλίας...Ενώ καθ' όλο το μήκος της προηγούμενης ευθείας, σκουριασμένα λούνα-παρκ, παρακμιακές καντίνες και οι περίφημες γιγαντιαίες διαφημιστικές πινακίδες, συμπληρώνουν αυτό που λέμε "φυσικό περιβάλλον"...
Αφού ρίξω μια ματιά στα επίσης εγκαταλειμμένα "On the rocks" και "Ribba's", φτάνω στην περίφημη "τρύπα" του Καραμανλή, που πια έχει τη δίδυμη αδερφή της εδώ και χρόνια. Το zero-point της διαδρομής, που για χρόνια έχει μείνει στα αυτιά μας ο ήχος της κόρνας μέσα στο τούνελ. Στο τελευταίο πέταλο πριν, χαζεύω το ρεματάκι προς τη θάλασσα και προσπαθώ να φέρω λίγο στο μυαλό μου την απόπειρα Παναγούλη κατά Παπαδόπουλου...Άλλα χρόνια...Αμέσως μετά την "τρύπα", ο επόμενος μικρός κόλπος του "Μohito club". Η εικόνα των παραταγμένων ξαπλωστρών σε στρατιωτικό σχηματισμό και μέχρι το τελευταίο μέτρο της άμμου, μου λειτουργεί τόσο αποτρεπτικά, παρ΄όλο που έφτασε μεσοκαλόκαιρο κι ακόμα δεν έχω βουτήξει στη θάλασσα...
Και μια που είπα μεσοκαλόκαιρο, παρακάτω στην Αγία Μαρίνα ετοίμαζαν πάγκους για το πανηγύρι της που έφτασε σιγά-σιγά σήμερα. Οι ταμπέλες των εστιατορίων, αφημένες στη δεκαετία του 60 ("Γαλάζιο Ακρογιάλι", "Μαϊστράλι", "Τρεχαντήρι") δίνουν κι αυτές με τη σειρά τους μια εικόνα παρακμής. Γύρω-γυρω επίσης υπαίθρια μαγαζιά που πουλούν είδη κήπου : ξαπλώστρες, τραπέζια, ομπρέλες κλπ., μια "αναβάθμιση" του κλασσικού φορτηγού με τον αθίγγανο, που γύριζε τις γειτονιές...Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας κατάλευκη, και με πανέμορφη αρχιτεκτονική, ίσως το μόνο πια σημείο ύπαρξης καλαισθησίας πάνω στον παραλιακό αυτό δρόμο.
Αμέσως μετά η παρακμή όμως συνεχίζεται...Αρχίζει η περιοχή "πάνω στο κύμα", όπου τεράστιες μάντρες από παραθαλάσσιες βίλλες πιάνουν τη μια μεριά του δρόμου, ενώ όπου υπάρχουν ανοίγματα, φαίνονται ερείπια σκελετών οικοδομών, παρατημένων στα μπετά ή στα τούβλα. Απομενάρια μιας κάποιας εποχής που ίσως να ίσχυσε και ο νόμος, αλλά για πολύ λίγο όμως. Κάπου εδώ μέσα κρύβεται και ο καπετάν-Αγούδημος, ίσως για να γλυτώσει από τους (πρώην) εργαζόμενούς του...
Σουρουπώνει σιγά-σιγά. Βαθιά στη θάλασσα σκόρπιες οι "Φλέβες" και άλλες μικρότερες βραχονησίδες, πίσω ο ήλιος πέφτει προς τη Βάρκιζα και το σκούτερ μου καταφθάνει έξω από το "glamourous" Grand Resort. Ευτύχησα να θυμάμαι ως παιδί τα παλιά γωνιώδη γράμματα "EOT - AKTH ΛΑΓΟΝΗΣΙ", νομίζω και μια βενζίνη Mobil, και την παραλία ανοιχτή τότε στον "πολύ" κόσμο, σήμερα παραδομένη στην ιδιωτική επένδυση και στους "ολίγους". Το Λαγονήσι με το ελικοδρόμιο, τα bungalows, την αυθαίρετη εξέδρα του "Νext top model" (πού' σαι ρε δήμαρχε Καλυβίων), το Λαγονήσι των κιτρινο-κοκκινο-μπλε ξαπλωστρών σε διάταξη 60χ10 (από το Google τα βλέπω κι εγώ, μη νομίζετε ότι θα έμπαινα ποτέ μέσα...).

Αρχίζουν πάλι να μου έρχονται post από το troktiko : "Πήγα με την κοπέλα μου...ένα νερό 5 ευρώ...ζητήσαμε απόδειξη και δε μας δώσανε" κλπ.κλπ. Καλά να πάθετε παιδάκια! Πληρώνετε όσο όσο για να ζήσετε αυτό που χαρήκαμε εμείς τσάμπα, και να πουλήσετε μούρη. Είδατε εκεί έξω, δέκα φοίνικες φωτιζόμενους το βράδι με μπλε φωτάκια, κι είπατε ότι είσαστε στην Καραϊβική ! Ασταδιάλα ρε! Βγάλτε πρώτα λεφτά, κι άμα τα χαλάσετε έτσι, φτηνά, να μου τρυπήσετε τη μύτη...
Τέλος πάντων, μη συγχύζομαι, γιατί θέλει και προσοχή ο δρόμος. Ήταν και εξακολουθεί να είναι γνωστή καρμανιόλα...Πέρασα το "φιλέτο" (που το κυνηγάει λέει σαν υποψήφια δήμαρχος στο "διευρυμένο" δήμο η γυναίκα του Πάγκαλου!), κι αρχίζω να πλησιάζω στη Σαρωνίδα. Χαλαρώνει το τοπίο, λιγότερα (έως καθόλου) high posts, παγκάκια και πλατάνια βαλμένα από εξωραϊστικούς συλλόγους στην παραλία, καλάμια ψαρέματος, ηλιοκαμένοι συνταξιούχοι, και κάπου αρχίζει να αχνοφαίνεται η εποχή που θυμάμαι κι εγώ... Είχα μια αγωνία μέχρι να σταματήσω στο αριστερό φανάρι της Σαρωνίδας.

Η μικρή παραλία όμως, απαράλλαχτη όπως πάντα, χωρίς ξαπλώστρες, με λίγες όμορφες ψάθινες ομπρέλες, και ήσυχη, παρά την τρομερή ανοικοδόμηση της περιοχής. Υπάρχουν ακόμα στο βάθος τα παραβολοειδή τόξα πάνω από την πισίνα του γωνιακού υπερ-οικοδομήματος του Δεβερίκου (βλ. το σχετικό κεφάλαιο "οικοδομήματα επί χούντας").

Στρίβω μέσα και μπαίνω στη Σαρωνίδα, της νονάς μου του τότε(και του τώρα), και του νονού μας του τώρα. Τη Σαρωνίδα όπου πέρασα τις διακοπές του 87, περιμένοντας τα αποτελέσματα για το Πολυτεχνείο, το ίδιο εκείνο δολοφονικό καλοκαίρι που μετρούσαμε στις εφημερίδες κάθε μέρα νεκρούς από τον καύσωνα, για να σταματήσει το κοντέρ κοντά στους 1500... Τη Σαρωνίδα των τεσσάρων θερινών σινεμά, όπου κάποιο βραδάκι είχα δει την ταινία "Around midnight", με έναν ταλαίπωρο τύπο που προσπαθούσε να φτάσει στο σπίτι του μετά από τη δουλειά, και του τύχαιναν τα μύρια όσα! Αυτά στο "Κοράλλι", στη γωνία της οδού Αφροδίτης...
Η Σαρωνίδα έχει μείνει όμορφη, χάρη στον ιδανικό πολεοδομικό συνδυασμό "φαρδιοί δρόμοι-μεγάλα οικόπεδα-μικρά σπίτια". Ξεκίνησε σαν οικισμός υπαλλήλων της Εθνικής Τράπεζας, αλλά μετεξελίχθηκε σε περιοχή μόνιμης κατοικίας, με αστική συγκοινωνία μάλιστα, και με τιμή αγοράς 4000 ευρώ το τ.μ. παρακαλω...
Μετά από καμιά ώρα και γεμάτος προμήθειες, παίρνω το δρόμο της επιστροφής. Έτσι κι αλλιώς θα έμπαινα μέσα, μεσογειακά για την επιστροφή, αλλά κάτι μου την είχε δώσει στην απογευματινή διαδρομή, και δε θα ήθελα να την επαναλάβω... Μια παρακμή, μια εγκατάλειψη, ένας νεοπλουτισμός, μια "αμορφία", δεν ξέρω πως να το πω, μπορεί να είναι και όλα αυτά μαζί. Κι όλα αυτά, για την παράκτια περιοχή του πιο μεγάλου νομού της χώρας ...
Οι τροχοί τώρα ακολουθούν τους σκοτεινούς δρόμους μέσα από τα αμπέλια των Μεσογείων, αλλά οι εικόνες, οι μυρωδιές, μου είναι πολύ πιο προσφιλείς...
Έκανα καμιά 80ριά χιλιόμετρα χτες το βράδι, "ξεμπούκωσα", ξεφόρτωσα λίγο το μυαλό μου, και το καλύτερο : γυρνώντας, η μικρή ήταν ακόμα ξύπνια για να παίξουμε στο κρεβάτι !

Αντί για Λουκιανό και "Χαμηλή Πτήση", αντί για την τελευταία στροφή από τις "Καλοκαιρινές διακοπές" του Καρβέλα, πάνω στο μοτίβο "τις άλλες μου την έδωσε", πάμε λίγο βόρεια κι ακούμε Γιάννη Μηλώκα, "Θεσσαλονίκη". Το καταπληκτικό πιάνο στο κομμάτι και η ενορχήστρωση ανήκουν στον Χάρη Ανδρεάδη.

ΜΕΤΡΑ ΕΣΥ ΤΙΣ ΩΡΕΣ, ΝΑ ΜΕΤΡΩ ΤΙΣ ΜΠΟΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΕΛΕΙΩΜΟ...

2010-06-25T00:24:00.007+03:00

O κύριος ή η κυρία που εντελώς αξιοκρατικά κατέλαβε στον ΟΣΕ τη θέση του κειμενογράφου ανακοινώσεων στον Προαστιακό, μπορεί τώρα που θα απολυθεί με τη διάλυση του ΟΣΕ, να δώσει το βιογραφικό του στο Υπουργείο Οικινομικών. Δηλαδή οι άλλοι εκεί είναι καλύτεροι;

ΣΤΑΔΙΟΥ 23

2010-05-11T22:54:00.003+03:00

Μπεμπούλι, την άλλη Παρασκευή, πρώτα ο Θεός, σε βαφτίζουμε. Σε πηγαίνουμε στην εκκλησία για να πάρεις φώτιση και να βγεις να περπατήσεις "σ' αυτό τον κόσμο τον καλό, το χιλιομπαλωμένο"...

Όταν γεννήθηκες, θυμάσαι; Ευχήθηκα με τα γαλανά ματάκια σου να ευτυχήσεις να δεις αυτό το σκατόκοσμο που ζούμε, λίγο καλύτερο...

Τώρα τι να σου πω, που καλά-καλά ούτε χρόνος δεν έχει περάσει, ούτε εννιά μήνες, ότι έχει γίνει ήδη χειρότερος;

Σε λίγους μήνες θα περπατήσεις. Θα περπατάμε μαζί στα πεζοδρόμια, θα με κρατάς από το χέρι, και θα βλέπεις γύρω σου όλο περίεργα πράγματα.

Κι εγώ θα πρέπει να σου εξηγήσω πολλά από αυτά τα περίεργα. Εντάξει, για πολλά από αυτά, θα μπορώ να το κάνω.

Αλλά είναι και κάποια άλλα, που δεν ξέρω ρε μπεμπούλι, αν θα μπορώ...

Δεν ξέρω αν θα μπορώ να σου εξηγήσω γιατί καμιά φορά βλέπεις λουλούδια και καντηλάκια στα πεζοδρόμια...Γιατί βλέπεις παιδικά παιχνιδάκια, αρκουδάκια, σημειώματα κολλημένα στους τοίχους...

Ναι μπεμπούλι...Υπάρχουν και παιχνίδια που παίρνουν τα παιδάκια χωρίς να πρόκειται να τα παίξουν ποτέ. Υπάρχουν και μανούλες που παίρνουν λουλούδια τη μέρα της γιορτής της μητέρας, ενώ δε θα γίνουν μανούλες ποτέ... Τώρα όμως πως να σου τα εξηγήσω εγώ όλα αυτά;

Εγώ ξέρω να σου πω τι είναι ο δολοφόνος, είναι αυτός που αφαιρεί μια ζωή.

Αλλά δεν ξέρω να σου πώ γιατί υπάρχει ο δολοφόνος...

Ξέρω να σου πώ ότι υπάρχει και χειρότερος από το δολοφόνο, αυτός που αφαιρεί τη ζωή που πρόκειται να γεννηθεί.

Αλλά ούτε κι αυτός ξέρω να σου πω γιατί υπάρχει...

Ξέρω να σου πώ ότι υπάρχουν συστήματα, απεργίες, εργασιακή καταπίεση, παγκόσμιες τράπεζες, νομισματικά ταμεία, πολιτικοί, αντιεξουσιαστές, μολότωφ...

Αλλά μη με ρωτήσεις γιατί υπάρχουν...

Δεν ξέρω να σου πω,ρε μπεμπούλι, ειλικρινά. Μου έρχονται συχνά όλες αυτές οι σκέψεις, καθώς οι τροχοί του μετρό χτυπάνε πάνω στις γραμμές πρωί-βράδι, καθώς ακούω αυτό το ντάκα-ντούκα και πηγαινοέρχομαι με ιλιγγιώδη ταχύτητα στα σκοτεινά τούνελ...

Όταν βγαίνω τα απογεύματα στην Παλλήνη, ιδίως τώρα που καλοκαίριασε, και ρίχνω μια ματιά στο ηλιοβασίλεμα, στον Υμηττό, ή εκεί προς τον κάμπο στα Μεσόγεια, ξέρω να σου πώ ότι αυτή η γαμημένη χώρα μπορεί να σε χορταίνει μόνο από αυτό που βλέπεις γύρω σου, μόνο από τη μυρωδία της και τον ήλιο που γυαλίζει τ' απογεύματα.

Κι ας μην έχεις ένα ευρώ στην τσέπη...

Αλλά δεν ξέρω να σου πώ γιατί ίσως μια μέρα χρειαστεί να ζήσεις χωρίς ένα ευρώ στην τσέπη...

Κάθε πρωί σου ρίχνω μια κλεφτή ματιά, ένα φιλάκι και φεύγω τρέχοντας. Για να σου φτιάξω ένα καλύτερο αύριο.

Όμως το βράδι που γυρνάω, αισθάνομαι ότι το μόνο "καλύτερο αύριο" που μπορώ να καταφέρω, είναι να διατηρήσω τουλάχιστον ίδιο το σήμερα, που ολοένα κατρακυλάει...

Περνάνε οι μέρες, μπεμπούλι, κι εσύ θ' αρχίσεις να με ρωτάς.

Θα με ρωτήσεις για τη Βιβή, γιο το Νώντα... Και για την Αγγελική. Που δυο μέρες πριν είχε ακούσει μια καρδούλα σαν τη δικιά σου να χτυπάει. Κι είχε δει μια ψυχούλα σαν τη δικιά σου να κουνιέται μέσα στην κοιλιά της. Όπως σε βλέπαμε η μαμά σου κι εγώ, πέρσι τέτοιον καιρό...

Περνάνε οι μέρες, μπεμπούλι...

Θα περάσουν πολλές μέρες, χρόνια μέχρι να ρωτήσεις, αλλά κάποια στιγμή θα ρωτήσεις...

Κι η προετοιμασία μου για εκείνη τη στιγμή, μηδαμινή...

Θα ψάξω να σου βρώ μια "πρακτική" απάντηση;

Θυμάμαι στην 4η πράξη του "Ήταν όλοι τους παιδιά μου" τον γιο Κρις να λέει στους γονείς του, ακριβώς τη στιγμη που συνειδητοποιεί ότι είχε ζήσει μέσα σ' ένα ψέμα :

"...Αλλά τώρα, έγινα κι εγώ σαν όλους τους άλλους. Λογικέυτηκα, έγινα πρακτικός, με κάνατε πρακτικό σ' αυτό το σπίτι!

- Μα πρέπει να είναι κανείς πρακτικός!

- Πρακτικές είναι οι γάτες! Κι αυτοί που το βάζαν στα πόδια όταν εμείς πολεμούσαμε. ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΡΑΚΤΙΚΟΙ. Και σιχαίνομαι τόσο πολύ τον εαυτό μου, που δεν μπορώ ούτε να τον φτύσω..."

Δύσκολα όλα αυτά, μπεμπούλι...

Μόνη μου ελπίδα, το χαμογέλιο σου...

2010-05-05T23:55:00.001+03:00

"ΝΑ ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΣΩ ΝΑ ΤΟ ΛΕΩ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΕΣ ΜΟΥ"

2010-04-12T10:26:00.016+03:00

Αυτή ήταν μια παροιμιώδης φράση του Αλέκου Τζανετάκου στην ταινία "Ο εξυπνάκιας" του 1966. Ο σεμνός "μαγκάκος", "γόης" και "καρπαζοεισπράκτορας" ηθοποιός που μας άφησε σε ηλικία 73 ετών, έχοντας δημιουργήσει μια σημαντική παρακαταθήκη ερμηνειών αλλά και σεναρίων, από τη δεκαετία του 80 και μετά, κηδεύεται σήμερα το μεσημέρι.

Όνειρό του, τουλάχιστον μέσα από τις ταινίες που έπαιξε, να ζήσει έστω και στα ψέμματα, μια καλύτερη και πιο άνετη ζωή από αυτή που του επέτρεπαν οι αντικειμενικές συνθήκες. Οι ίδιοι οι τίτλοι το μαρτυρούν : "Ένας απένταρος λεφτάς", "Ένας άφραγκος Ωνάσης", "Ένα έξυπνο έξυπνο μούτρο", "Καλώς ήρθε το δολάριο", "Ο κόσμος τρελλάθηκε", "Ξύπνα κορόιδο", "Κάνε με πρωθυπουργό", "Η τύχη μου τρελλάθηκε"...

Στάθηκε κλαρίνο μπροστά στον αληθινό "Κύριο Πτέραρχο" την ώρα που πίσω από την πλάτη του ο Κώστας Χατζηχρήστος έβγαζε τα λογίδριά του, έφαγε όλα τα λεφτά του πατέρα του Κώστα Βουτσά στα πόδια της Ζωζώς Σαπουντζάκη στο "Θύμα" , πλήρωσε ακριβά τα αστειάκια που έκανε στο δρόμο στο Λάμπρο Κωνσταντάρα στον "Τρελλό που τα είχε 400" (φωτογραφία) και στεκόταν πίσω από το κοντραμπάσο του παίζοντας δίπλα στον Τόλη Βοσκόπουλο, μαζί με όλο το υπόλοιπο συγκρότημα με τα ριγέ μπλουζάκια, στη δεξίωση του Χρήστου Τσαγανέα, το τραγούδι "Φσσστ-μπόινγκ", στην ταινία "Κάτι να καίη".

Μνημειώδης επίσης και η ατάκα του (αστεία, για τη σημερινή εποχή) τη στιγμή που κάνει φιγούρα με το σπορ αυτοκίνητό του σε μια κοπέλα, λέγοντας "κοίτα εδώ, αμαξάρα 86 ίππων (!)", λίγο πριν εμφανιστεί και πάλι ο Λάμπρος και τον στείλει απο κει που ήρθε...

Μας χάρισε άφθονο γέλιο με τον "τύπο" που εισήγαγε , ακόμα ακόμα κι από τα ευρηματικά ονοματεπώνυμα που είχε στις ταινίες του (Τοτός Κουτσοπέταλος, Τζίλης, Τζίνος, Λέλος, Τζον Μπίρδας), και μετά το τέλος της "χρυσής" εποχής τελληνικού κινηματογράφου, έκανε τις δικές του σημαντικές προσπάθειες στη "διάδοχη" κατάσταση της βιντεοταινίας.

Παρά τους 17 αρραβώνες του και το γενικότερο "γοηλίκι" που απέπνεε, τέλειωσε τη ζωή του μόνος και με κάποια προβλήματα υγείας τον τελευταίο καιρό, όπως δυστυχώς και πολλοί άλλοι ηθοποιοί της γενιάς του...

Καλό ταξίδι, Αλέκο. Και είναι χρόνια που πολλά από τα αστεία σου "τα σημειώσαμε για να τα λέμε στις παρέες μας"... (περισσότερα στοιχεία στι πολύ καλό site www.90lepta.com)

HYMN

2010-04-01T22:16:00.005+03:00

Valley's deep and the mountain's so high

If you want to see God you've got to move on the other side

You stand up there with your head in the clouds

Don't try to fly you know you might not come down

Don't try to fly, dear God, you might not come down

Jesus came down from Heaven to earth

The people said it was a virgin birth

Jesus came down from Heaven to earth

The people said it was a virgin birth

He told great stories of the Lord

And said he was the saviour of us all

He told great stories of the Lord

And said he was the saviour of us all

For this they/we killed him, nailed him up high

He rose again as if to ask us why

Then he ascended into the sky

As if to say in God alone you soar

As if to say in God alone we fly.

Valley's deep and the mountain's so highIf you want to see

God you've got to move on the other side

You stand up there with your head in the clouds

Don't try to fly you know you might not come down

Don't try to fly, dear God, you might not come down

Ακούμε αυτό το μοναδικό ύμνο "Hymn", των Barclay James Harvest.
Καλό Πάσχα σε όλους !

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ...

2010-03-24T19:46:00.013+02:00

...όπως δε θα πεθάνει το βαλς, που λέει κι ο Λουκιανός.

Κάτι η εθνική μας γιορτή και οι κλασσικές ταινίες "Σουλιώτες", "Μαντώ Μαυρογένους" κλπ. που χάζευαν από νωρίς χτες οι εταίροι μας, κάτι η γλυκιά φάτσα του Πρωθυπουργού μας, να που τα καταφέραμε και πάλι. Για τελευταία φορά (ίσως;), αλλά τα καταφέραμε...

"Προόρισται να ζήσει και θα ζήσει" η χώρα μας. Αλήθεια, ήθελα νάξερα πώς αισθάνονταν μέχρι τη στιγμή της τελικής ανακοίνωσης οι αγαπημένοι μας δημόσιοι υπάλληλοι... Καταλάβαιναν ότι γι αυτούς τρέχουμε, ή μήπως έχουν ήδη "κολλήσει" την αυριανή "ενδιάμεση" ημέρα σε ένα ωραιότατο τετραήμερο και "πέρα βρέχει";

Αλλά άραγε και όλοι οι υπόλοιποι κλέβοντες το κράτος, golden boys, επαγγελματίες, μισθωτοί, συνταξιούχοι (όσο μπορεί ο καθένας), πως αισθάνθηκαν και πως πέρασαν τις κρίσιμες αυτές ώρες;

Άλλαξε καθόλου η λογική όλων μας (ολονών, μου αρέσει καλύτερα), τώρα που έχουμε γίνει οι ζήτουλες της Ευρώπης;

Ακούμε κάτι σχετικό (με τα χάλια μας)...

ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΤΑ 190 ΧΡΟΝΙΑ;

2010-03-23T11:50:00.010+02:00

Την Πέμπτη, ημέρα της εθνικής μας εορτής, συμπληρώνονται 189 χρόνια ύπαρξης του ελληνικού κράτους, αν πει κανείς ότι μετράμε τη ζωή του από τη μέρα της επανάστασης του 1821.

Μέσα βέβαια στα 189 αυτά χρόνια, όχι μόνο "έχει λήξει η εγγύηση", αλλά βιώνουμε τη χειρότερη κατρακύλα του κράτους μας (για το κράτος μιλάω, οι πολίτες άλλο θέμα - αν και κράτος είναι οι πολίτες...) που μας έχει φέρει μόλις ένα βήμα πριν από την επανάληψη του "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαρίλου Τρικούπη.

Θυμάμαι το κατοχικό χαρτονόμισμα των 5 δισεκατομμυρίων που είχε φυλάξει η μάνα μου, και παίζοντας το έδειχνα στο σχολείο. Πόσο μακριά, αλήθεια, είμαστε απ' όλα αυτά;

Πόσο πιθανό είναι αντί για τις καθιερωμένες κανονιές που από το Λυκαβηττό συνοδεύουν κάθε τέτοια εθνική επέτειο, το κανόνι αυτή τη φορά να σκάσει από το Υπουργείο Οικονομικών την Πέμπτη το βράδι;

Είναι ωραίο αυτό το διαδίκτυο, γράφεις ένα κείμενο, μένει, και μετά από 20 χρόνια μπορείς να το διαβάζεις σαν "προφητικό" ή "χαζομάρα της εποχής".

(Η μάνα μου εντωμεταξύ με έχει φάει να βγάλω τα λεφτά από την Τράπεζα και να τα φέρω σπίτι, τι λέτε κι εσείς; - Δε ρωτάω τους διαρρήκτες !)

Να πάρουμε τη "μαύρη" πλευρά, Ελλαδίτσα μας. Ακούμε Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Λίνα Νικολακοπούλου και Σταμάτη Κραουνάκη. Θα μας το τραγουδήσει άραγε η frau Merkel ?

ΠΟΣΗ ΞΕΦΤΙΛΑ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΝΙΩΣΩ...

2010-03-12T00:13:00.008+02:00

Βιώνουμε μια πρωτοφανή για τα ελληνικά, αλλά και για τα ευρωπαϊκά ίσως δεδομένα, εποχή της χώρας μας. Μιας χώρας που την εξευτελίζουν οι πάντες, από τους Τούρκους που στέλνουν φρεγάτες στο Σούνιο μέχρι τους χοντοκομμένους Γερμανούς, των οποίων η πολιτιστική πινελιά σε ένα αρχαίο ελληνικό άγαλμα τελειώνει στο να προσθέσουν ένα εξίσου χοντροκομμένο κωλοδάχτυλο (αλήθεια ρε Καραγκιόζηδες, πριν να φτιάξετε το αριστούργημά σας, τουλάχιστον δε μπορούσατε να δείτε πώς φιλοτεχνούσαν τα γυναικεία δάχτυλα οι δημιουργοί της ως άνω εποχής; έτσι, για να ταιριάζει, λέω εγώ τώρα).

Αλλά αυτή είναι η εισαγόμενη ξεφτίλα. Υπάρχει όμως και η ντόπια, όπως πάντα πολύ χειρότερη.

Υπάρχει ένας αστυνομικός των ΜΑΤ (που φυσικά ούτε το όνομά του δεν είχε το θάρρος να πει, δε λέμε να ζητήσει συγνώμη...) που ψεκάζει χημικά στο πρόσωπο του Μανώλη Γλέζου. Ένας "άνθρωπος" που αφ' ενός δεν γνωρίζει εξ' όψεως μια ηρωϊκή μορφή, ένα σύγχρονό μας (για πόσο ακόμα) σύμβολο (ε βέβαια, ο Σισέ ήταν;), αλλά και που, αφ' ετέρου, ανεξάρτητα από την άγνοιά του, δεν σέβεται ούτε τα άσπρα του μαλλιά.

Κι από την άλλη υπάρχουν, την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι διαδηλώνουν κόντρα στα απάνθρωπα οικονομικά μέτρα, εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας που παίρνουν σβάρνα τα περίπτερα για να καμαρώσουν πώς ακριβώς τοποθετεί το μπουκάλι με τη σαμπάνια η κυρία Τζούλια Αλεξανδράτου στο μουνί της.

Υπάρχουν την ίδια στιγμή εκατοντάδες έγχρωμοι που διανέμουν το συγκεκριμένο υλικό "κάτω του κόστους" στα φανάρια, και υπάρχουν ταυτόχρονα εκατομμύρια άλλοι που χώνονται στις "ειδικές" ιστοσελίδες (οσονούπω απ' ότι μαθαίνω θα διαμαρτυρηθούν με πορείες γιατί έκλεισαν τη "ναυαρχίδα" αυτών, "gamato.info" !)

Ιδού λοιπόν το προϊόν που εφηύραμε άμα τη αμαυρώσει του αγάλματος της Αφροδίτης της Μήλου, συνεχίστε τις ωραίες σας συζητήσεις στις εκπομπές υπό το γενικό τίτλο "Παρασύρθηκε" και πάμε παρακάτω.

(το πρωτότυπο πλάνο είναι ιδιοκτησίας "SIRINA" κλπ.κλπ., λεζάντα το τραγούδι "Του οκτάωρου οι πεσόντες νανουρίζονται με τσόντες", Άγαμοι θύται-συμβολικό...)

Υπάρχει όμως,την ίδια εποχή, μια πρώην τηλεοπτική σταρ και νυν οικογενειάρχης κυρία, ονόματι Γωγώ Μαστροκώστα, που συγκλονίζει όποιον έχει μείνει ακόμα να συγκλονίζεται, λέγοντας όχι ότι έχει καρκίνο - δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία - αλλά

"Την τρίτη μέρα που κρατούσα την κορούλα μου, μου είπαν ότι έχω καρκίνο, και είπα μέσα μου ότι δεν πρέπει αυτό το παιδί να μεγαλώσει χωρίς μάνα".

Δήλωση-μεγαλείο, που αν και δημοσιευμένη στον τύπο ατύχησε να πέσει πάνω στα επιτεύγματα της ως άνω εικονιζομένης, και φυσικά να θαφτεί για το διάστημα που υπήρχαν τα πιο φλέγοντα θέματα...

Επειδή λοιπόν πολλές φορές ψάχνουμε να βρούμε πρότυπα στην εποχή μας, ομολογώ ειλικρινά ότι ήμουν ο τελευταίος που θα ισχυριζόμουνα ότι ένα τέτοιο πρότυπο θα μπορούσε να βρεθεί στο πρόσωπο της Γωγώς. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να το ψάξουμε στους "καλοθελητές" που νουθετούν την παραστρατημένη Τζούλια, γιατί όχι; Όσο πιο πολύ τη σήμερον ημέρα κάνεις το άσπρο μαύρο, τόσο καλύτερο πρότυπο γίνεσαι. Βλέπε πολιτικοί και δημοσιογράφοι... Βλέπεις όμως που δεν είναι έτσι;

Και μια που έπιασα αυτή την τελευταία "φάρα" : λοιπόν κύριοι, θυμάστε κάτι παλιές ελληνικές ταινίες, που έσκαγε η είδηση σα βόμβα, μετά βλέπαμε πλάνα από ρολλά να τρέχουν στους κύλινδρους των μηχανών, και όλα αυτά κατέληγαν σε κάποιο καρδιακό επεισόδιο ή αυτοκτονία του Κατράκη, εξεζητημένο ίσως αλλά απόλυτα ρεαλιστικό;

Θυμάμαι το συγκλονιστικό διάλογο από το "Ήταν όλοι τους παιδιά μου", του Άρθουρ Μίλλερ, όπου ο δολοφόνος πατέρας στην απεγνωσμένη ερώτηση του γιού για τον αδερφό του "Αφού μπορούσες να τον σώσεις, γιατί δεν το έκανες;" απαντά "Οι εφημερίδες, παιδί μου. Τι μπορούσα πια να κάνω, ήρθαν να με πάρουν με τις χειροπέδες απ' το εργοστάσιο..."

Ναι, υπήρξαν εποχές που αυτό που δυστυχώς αποκαλείται ακόμα και σήμερα "δημοσιογραφία" είχε δύναμη, ανεξαρτησία, ηθική, τιμιότητα, σταθερότητα. "Αλλα όλα αυτά κάποτε..." που έλεγε και ο Κούρκουλος. Και το κάποτε, είναι -σήμρα περισσότερο- πολύ κοντα στο ποτέ. Η Γωγώ θα αγωνιζεται να σταθεί σαν μάνα στο παιδί της για να γνωρίσει όταν μεγαλώσει τη δημοσιογραφία που βιώνουμε ΣΗΜΕΡΑ, αλλά και την πολύ χειρότερη εξελίξιμη μορφή της. Τη δημοσιογραφία των "κρατικών πακέτων", των διαφημίσεων, των δανείων, των ομίλων, των εξαγορών, των DVD, της φίμωσης του διαδικτύου, της ΕΣΗΕΑ με τα μπλοκάκια, της δημοσιογραφίας-προθαλάμου για τη Βουλή και άλλα "εις ανώτερα" (Παναγιωτόπουλος, Ρουσσόπουλος, Ευθυμίου, Κανέλλη ¨και πάντων των αγίων"), του κουκουλώματος, των μηνυμάτων στο 54991, της κλειδαρότρυπας και της κρυφής κάμερας, και όλων αυτών που περιγράφτηκαν στην ιστορική φράση του Θανάση Μάνθου από το "Αγκάθι" του 1980 που έλεγε "μια μέρα το ουρλιαχτό σου θα το θεωρήσουν διαφημιστικό σλόγκαν" (πολύ που άργησε...)

Και πολύ στερεότυπα θα έλεγε κανείς "τι άλλο περιμένουμε να δούμε πια...". Αλλά αυτή η φράση δεν έχει πια απάντηση, έχει γίνει εφιάλτης. Αφού η κατάσταση, στην εποχή που ο Σολωμός μπορεί να είναι ο άντρας της Μαρίας Σολωμού και ο Λεωνίδας επαγγελματική ψησταριά, ο πάτος δεν είναι πλέον διακριτός, και ακόμα και ο πιο νοσηρός νους δε μπορεί να γράψει το τέλος του σήριαλ!

(Παντελώς) ελλείψει αληθινής δημοσιογραφίας, ακούμε Μίκη Θεοδωράκη (όποιος δεν τον ξέρει, μπορεί να τον ψεκάσει, όπως γράφτηκε σε άλλο blog), Μάνο Ελευθερίου, Μανώλη Μητσιά "Κάθε πρωί που ξαναρχίζει". Αφιερωμένο στους ανθρώπους της δουλειάς και στους δημοσιογράφους της ξεφτίλας...

"Μα ποιός πονάει για όλα αυτά, και ποιός γι αυτά θα γράψει..."

ΑΜΟΛΑ ΚΑΛΟΥΜΠΑ...

2010-02-12T18:01:00.003+02:00

Ήταν το Μάρτιο του 2006, πάλι τέτοια Παρασκευή απόγευμα, πριν το τριήμερο, όταν ξεκίνησαν να γράφονται τα post αυτής εδώ της σελίδας.

Πέρασε μια "τετραετία" διακυβέρνησης, δεκάδες αναρτήσεις, σχόλια, φίλοι που ήρθαν και άλλοι που έφυγαν, απόψεις, αναδημοσιεύσεις, παραπομπές, αερολογίες, γκρίνιες, χιούμορ...

Και φτάνουμε πάλι στο ίδιο απόγευμα Παρασκευής, που η Αθήνα ερημώνει, που περιμένουμε σιγά-σιγά να ξανασηκώσουμε τα μάτια ψηλά και να καμαρώσουμε τους χαρταετούς μας στον ουρανό της Καθαρής Δευτέρας.

Ευχαριστώ όλους ΟΣΟΙ (Μπαμπινιώτης εεε;) είχαν το θάρρος και την υπομονή να με "διαβάζουν" όλα αυτά τα χρόνια. Η σελίδα βέβαια θα συνεχίσει να υπάρχει (γιατί η αλήθεια δε μπορεί να είναι ακριβή !), δεν έγραψα επίλογο, έγραψα δυό λόγια για να ευχηθώ σε όλους καλό τριήμερο και με το καλό να μπούμε (και επισήμως) στη Σαρακοστή.

Και για άκουσμα, τί άλλο ;

OΤΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΕΛΟΥΣΕ...

2010-02-11T17:17:00.005+02:00

Γιώργος Χατζηνάσιος, Θέμης Ανδρεάδης, από το μακρινό Δεκέμβριο του 1973...
Στίχοι του Γιώργου Κανελλόπουλου.
Προσέξτε τα χαρούμενα γέλια στο βάθος...

Να’ τανε η τσέπη μας πιο γεμάτη να’ τανε
τι καλά που θα’ τανε, τι καλά που θα’ τανε
Και το πορτοφόλι μας σαν βαλίτσα να’ τανε
τι καλά που θα’ τανε, τι καλά που θα’ τανε

Να’ ταν τον Δεκέμβριο λίγη ζέστη να’ κανε
τι καλά που θα’ τανε, τι καλά που θα’ τανε
Και το καλοκαίρι μας ένα χρόνο να’ τανε
τι καλά που θα’ τανε, τι καλά που θα’ τανε

Να’ ταν η ομάδα σας πιο μεγάλη να’ τανε
τι καλά που θα’ τανε, τι καλά που θα’ τανε
Να’ ταν στο πρωτάθλημα πρώτη φέτος να’ τανε
τι καλά που θα’ τανε, τι καλά που θα’ τανε

Να’ ταν το το τραγούδι μας αχ αλήθεια να’ τανε
τι καλά που θα’ τανε, τι καλά που θα’ τανε
Κι έτσι η παλιοζωή πιο ωραία θα’ τανε
τι καλά που θα’ τανε, τι καλά που θα’ τανε

ΒΟΗΘΑ ΜΕ ΦΤΩΧΕ ΝΑ ΜΗ ΣΟΥ ΜΟΙΑΣΩ...

2010-02-11T12:14:00.004+02:00

Ε όχι και κατοστάρικο, κυρα-Ευγενία... Για το Βαρδινογιάννη με πέρασες ;

30 ΧΡΟΝΙΑ

2010-02-08T11:53:00.005+02:00

Ακούγαμε ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο χτες το απόγευμα. Η μάνα μου έπεσε από τα σύννεφα, όταν σε κάποια εκπομπή αναφέρθηκε ότι πέρασαν τριάντα χρόνια χωρίς το Νίκο Ξυλούρη. Ναι, περνάνε γρήγορα τα χρόνια. Κι όσο δε συναντάς ξανά τέτοιους ανθρώπους, σου φαίνεται σαν να περνάν τα χρόνια σε μια στιγμή...

Με την κοιλιά τούρλα (σε μένα), στην ουρά έξω από τη μπουάτ όπου τραγούδαγε, περίμενε για να μπει να τον ακούσει...

Χρόνια δύσκολα, που "τα 'σκιαζε η φοβέρα", αλλά που μυσταγωγικά στα υπόγεια της Πλάκας ψιθυρίζονταν το "μπήκαν στην πόλη οι οχτροί", "τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα", και άλλα τέτοια...αντιεπαναστατικά άσματα.

Κι ο Νίκος, κάθε φορά που τον συλλαμβάνανε, είχε το ίδιο πάντα ατράνταχτο επιχείρημα :

-Ίντα έκανα μωρέ, τραγούδια είπα!

Ναι, τραγούδια είπε, τίποτα άλλο. Τραγούδια που κάποιοι παλιοί κάθε φορά που τα ακούνε βάζουν τα κλάματα. Τραγούδια που λίγοι τόλμησαν να πουν σε επανεκτέλεση, χωρίς βέβαια ούτε κατά διάνοια να αγγίξουν το ρίγος που μετέδιδε η βελούδινη φωνή του.

(Α, παρεμπιπτόντως Σπύρο Παπαδόπουλε, αυτό ήταν το αφιέρωμα που ώφειλες να κάνεις αυτή τη βδομάδα, δεν ήταν ανάγκη ούτε να δούμε τον κ. Αμηρά με τρικολόρε μαλλί, ούτε να "προβληματιστούμε" για το "δύστροπον" του χαρακτήρος του Άκη Πάνου... - πληρώνουμε που πληρώνουμε τόσα χιλιάρικα το επεισόδιο, δείξε μας λίγο πολιτισμό!)

Κι εγώ πραγματικά δεν ξέρω να πω που θα είχε πάει το ελληνικό τραγούδι, αλλά και αυτό που λέμε "πολιτισμός" αν ο Ψαρόνικος δε μας άφηνε εκείνο το Φλεβάρη του 1980... Αν εκείνη τη μέρα δεν "τον έβαζε ο Θεός σημάδι", και δε "σώπαινε" για πάντα μέσα του η ομορφιά του κόσμου...

Δεν έχω απαντήσεις..

Έχει κάνει ένα πολύ καλό αφιέρωμα η Σεμίνα Διγενή στο site της, που ότι και να προσθέσω μάλλον περισσεύει.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

2010-01-13T11:15:00.002+02:00

ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙΣ...

2010-01-08T17:03:00.005+02:00

Μπήκαμε λοιπόν στο "στρογγυλό" 2010.

Μια χρονιά που ποιός ξέρει τί θα δούμε.

Και τι θα πούμε...

Από τα χρόνια της γλυκιάς αθωότητας, Δημήτρης Ψαριανός σε στίχους και μουσική Στέλιου Φωτιάδη, "Και τι θα πεις".

Από τη "Λοταρία" του 1979, στην οποία συμμετείχαν επίσης ο Αντώνης Καλογιάννης και η Ελίνα Παπανικολάου, που τραγούδησε την άλλη επιτυχία του δίσκου, τη Θεσσαλονίκη (Μη μου μιλάς για την παλιά Θεσσαλονίκη του '50...).

Καλή χρονιά (που καλό είναι να το λέμε απολογιστικά στις 31 Δεκεμβρίου, αφού...κάθε πέρσι και καλύτερα !)

ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ, ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ-ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ

2009-12-29T16:59:00.017+02:00

Θλιβερή η εικόνα της Λ. Μεσογείων, τόσο στην άνοδο όσο και στην κάθοδο. Κάτι οι νέοι σταθμοί του Μετρό, που ανέβασαν τις απαιτήσεις των ιδιοκτητών, κάτι η οικονομική κρίση, κάτι η δυσκολία στάθμευσης, οδηγούν σε κλείσιμο ένα-ένα κυρίως τα μεγάλα καταστήματα του δρόμου αυτού.

"Ηχηρά" ονόματα, όπως η McDonalds, το Ράδιο Κορασίδη, η Sony, η Lexmark, οι αντιπροσωπείες της Opel και της Seat, η NEOSET και πολλοί μικρότεροι, έριξαν μαύρη πέτρα πίσω σε έναν από τους μεγαλύτερους αθηναϊκούς δρόμους (νομίζω ότι κοντα στο Σταυρό η αρίθμηση πλησιάζει το 500), αφήνοντας τεράστια καταστήματα με άδειες τζαμαρίες "βορά" στους γκραφίστες της πόλης. Τη θλιβερή εικόνα , δίπλα στις τεράστιες αφίσες "ΠΩΛΕΙΤΑΙ" ή "ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ" των μεσιτικών, συμπληρώνουν μικρά χαρτιά κολλημένα στα τζάμια που γράφουν "μην παρκάρετε, ιδιωτικός χώρος", παραπέμποντας βέβαια στην προηγούμενη κατάσταση...

Αθήνα 2009 προς 10, και ο θάνατος του μικρού και μεγάλου εμποράκου συνεχίζεται...

Ο ΚΥΡ-ΜΑΝΩΛΗΣ Ο ΚΛΗΤΗΡΑΣ

2009-12-27T11:24:00.006+02:00

Νομίζω ότι η 26η Δεκεμβρίου είναι αργία.
Νομίζω επίσης, ότι και να ήταν εργάσιμη, τύχαινε φέτος να είναι και Σάββατο.
Τέλος, νομίζω επίσης ότι και να μην ήταν Σάββατο και αργία, στις 11:15 το βράδι που φωτογραφήθηκε αυτό το κρατικό αυτοκίνητο σταματημένο, καθώς και στη 1:00 ξημερώνοντας Κυριακή, που αναχωρούσε, μάλλον δεν είναι ώρα καθήκοντος.
Το αυτοκίνητο ήταν παρκαρισμένο σε πεζόδρομο (που αλλού;) του εμπορικού κέντρου, Αγίου Μάρκου και Βύσσης, ενώ κατά την αναχώρησή του έχει φωτογραφηθεί Βύσσης και Αθηνάς.
Ο αριθμός νομίζω ότι φαίνεται ευκρινέστατα, είναι KHO-4134.
Προφανώς, κανένας κυρ-Μανώλης θα έβγαλε έξω την οικογένεια για να τους κεράσει.
Και φυσικά, αυτοκίνητο κρατικό έχω, ό,τι γουστάρω κάνω...
Σιγά μη μετρήσει κανείς τη Δευτέρα τη βενζίνη ή τα χιλιόμετρα...

ΑΝ ΞΕΡΑΜΕ ΤΙ ΤΡΩΝΕ (Η ΑΛΛΙΩΣ, ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΞΕΦΤΙΛΑΣ...)

2009-12-23T17:31:00.007+02:00

To site http://www.troktiko.blogspot.com/ ανέβασε σήμερα τις αποδοχές πολλών από τα στελέχη της Κρατικής Τηλεόρασης.

Νομίζω ότι δε χρειάζεται κανένας περαιτέρω σχολιασμός. Σε μια εποχή πλήρους ξεφτίλας, για τους "δημοσιογράφους" που τα παίρνουν, για τις Τατιάνες που χοντραίνουν τρώγοντας σουβλάκια την ώρα που σε κάποιες γειτονιές υπάρχει κόσμος που ψάχνει στα σκουπίδια, για εμάς που "ντρεπόμαστε" για την ΕΡΤ αλλά μια έτσι να κάνει και να μη μεταδώσει τσάμπα όλο το Μουντιάλ το καλοκαίρι είμαστε ικανοί να βγούμε στους δρόμους, γι αυτούς που έφυγαν έχοντας συγκαλύψει πλήρως και πολύ καλά όλα αυτά που βλέπουμε από μέρα σε μέρα, γι αυτούς που ήρθαν, που τάχα πέφτουν από τα σύννεφα, για τα περιβαλλοντικά τέλη κυκλοφορίας που φυσικά ανταποδίδονται σε αγορά δέντρων, για τις τροφοβιομηχανίες με τα σάπια σουσάμια, για τον Παπαργυρόπουλο που κλαίγοντας αφαίρεσε τη διπλοχρέωση του ταμπλ ντ' οτ, για τα βράχια στα Τέμπη και τους θαλασσο-παρακαμπτήριους, για την αύξηση κατά 0,20 ευρώ των διοδίων Κορίνθου-Πάτρας, ενός δρόμου του 1972 χωρίς καμιά ευρωπαϊκή προδιαγραφή, για τους βουλευτές που αμύνονται σθεναρά στη μείωση του μισθού τους, για τον καημένο τον Πρόεδρο της δημοκρατίας που θα θυμάται ότι το '85 είχε δημιουργηθεί θέμα με τον Γιάτσεκ Γκμοχ που τότε έπαιρνε από τον Παναθηναϊκό περισσότερα από τον τότε προκάτοχό του και αυτό απαγορεύτηκε βάσει κάποιας σχετικής διάταξης του Συντάγματος, ενώ σήμερα θα τα έχει χάσει ο άνθρωπος, για τα σκουπίδια που θα γεμίσουν πάλι τις τηλεοράσεις μας τέτοιες μέρες, για τα σκουπίδια των δρόμων, για τις αποδείξεις που θα μας βάλουν να μαζεύουμε σα γύφτοι και να τις καταχωρούμε μόνοι μας (!), για όσους προσφέρουν "αγάπη" μισή μέρα από τις 365, για την "ΑΣΠΙΣ" και τη δική μας "Ευρωπαϊκή Πίστη", για τα όργια στο νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ, για τη "δημόσια διαβούλευση", για τη Τζούλια Αλεξανδράτου, το Νίκο Καρβέλα, την ανήσυχη Ελένη Μενεγάκη, το διάδοχο του Uri Geller, τον εθνικό σταρ Αντρέα Ευαγγελόπουλο, τον οίκο Moody's και πάντων των αγίων, ελεήσαι και σώσαι ημάς, ως αγαθός, φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός (που πολλά έχεις κάνει γι αυτό το ρημαδότοπο, αλλά πόσο πια...)

Τα φώτα της γέφυρας σβήνουν.

Και το καράβι μπαίνει σιγά-σιγά μέσα στο σκοτεινό πούσι...

Απ' όπου ελπίζουμε κάποια μέρα να βγούμε στο φώς...

Όπως κάποτε βγήκαμε από το άλλο pussy...

Καλές γιορτές σε όλους.

ΑΝ ΞΕΡΑΜΕ ΤΙ ΤΡΩΜΕ...

2009-12-22T12:36:00.007+02:00

Λένε λοιπόν χαρακτηριστικά, "τι είναι οι γιορτές; ένα φαγοπότι και τίποτα άλλο".

Ή πάλι "μια απόλαυση μας έχει μείνει μόνο, το φαϊ..."

Εγώ φυσικά δεν πρεσβεύω τις παραπάνω απόψεις - τουλάχιστον κατ' αποκλειστικότητα -άλλά για πολλές ελληνικές "επιχειρήσεις" που δραστηριοποιούνται στο χώρο της εστίασης, νόμος δεν είναι "το δίκιο του Λαμπράκη" ( θεός σχωρέστον κι αυτόν, προβλέπω το Μέγαρο Μουσικής να καταλήγει σαν την υπερχρεωμένη Εθνική Λυρική Σκηνή, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου), αλλά νόμος είναι το "εκατομμύρια μύγες σε όλο τον κόσμο δεν κάνουν λάθος, φάτε κι εσείς σκ..."

Υπάρχει λοιπόν ένας φορέας ελέγχου τροφίμων, ο γνωστός ΕΦΕΤ, που κατά καιρούς κάνει εντατικούς ελέγχους και βγάζει στη "σέντρα" πολλές "καθωσπρέπει" επιχειρήσεις για πάρα πολλές παρανομίες, ανατριχιαστικές, πολλές φορές, σύμφωνα με όσα διαβάζω στη σελίδα του.

Στην ιστοσελίδα λοιπόν http://www.efet.gr/ καλό θα είναι να ανατρέξουμε όλοι και να διαβάσουμε τι συμβαίνει με τα καταστήματα που μπορεί να εμπιστευόμαστε,σε Αθήνα και επαρχία, ώστε με το (της μόδας) "όλα στο διαδίκτυο", να ξέρουμε τουλάχιστον τι τρώμε...

Συγχαρητήρια στον ΕΦΕΤ και καλή δύναμη. Χρέος του όμως είναι να μας ενημερώσει και για το τι γίνεται τελικά με αυτά τα πρόστιμα, αν εισπράττονται, αν γίνονται στραβά μάτια και αν τελικά εξακολουθεί να ισχύει το "εδώ είναι Ελλάδα".

Όπως τελικά καλό θα ήταν να υπάρχει μια ένδειξη (ένα "κόκκινο" αυτοκόλλητο ή κάτι τέτοιο) στην πόρτα όσων παρανομούν και χρεώνονται πρόστιμα, με μια πολύ απλή νομοθετική ρύθμιση που θα μπορούσε να κάνει η δυναμική υπουργός κ. Μπατζελή, που να ενημερώνει τον καταναλωτή ότι στη συγκεκριμένη επιχείρηση έχει επιβληθεί πρόστιμο κατόπιν ελέγχου. Η ένδειξη αυτή κατόπιν θα μπορεί να αφαιρείται μετά από την πληρωμή του προστίμου σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα, και στη συνέχεια να τοποθετείται ένα άλλο ενδεικτικό συμμόρφωσης. Έτσι και ο απλός κοσμάκης (που μπορεί να μην έχει και internet) θα ξέρει που μπαίνει να ψωνίσει...

Γιορτές είναι, δίνω κι εγώ απλά μαθήματα διακυβέρνησης...

Πάντως αφιερώστε μια ώρα να διαβάσετε στα δελτία τύπου τις εταιρίες που παρανομούν και τα ανακληθέντα προϊόντα (για τα οποία υπάρχουν και φωτογραφίες), μπορεί να την έχετε πατήσει κι εσείς...

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ KADETT ΤΟΥ 85

2009-12-14T21:58:00.015+02:00

Κυριακές του 84-85. Στην Ακαδημίας. Παρκάραμε το Kadett της ΣΕΚΑΠ δεξιά-αριστερά σε κανα πεζοδρόμιο, και παίρναμε σβάρνα τις βιτρίνες με τα αντρικά. Πριν φτάσουμε, το κασετόφωνο έπαιζε συνέχεια εδώ και μέρες την ίδια κασέτα : "Έξοδος Κινδύνου" του Γιάννη Σπανού.

Μου είχε κολλήσει ένα τραγούδι που έλεγε η Πρωτοψάλτη. Υπήρχε κι ένα άλλο για Κυριακές, "Ο έρωτας της Κυριακής" με το Διονύση Θεοδόση, αλλά δεν ξέρω, το άλλο μου πήγαινε πιο καλά. Μου άρεσε το μπάσο στην αρχή και το τριημιτόνιο, που ανήκε στις αρμονίες που τότε σκάλιζα στο Ωδείο.

Ούτε κατάλαβα ποτέ γιατί ο μπαμπάς, με τη σχεδόν μηδενική - φωνητικά, αλλά όχι ακουστικά- σχέση που είχε με τη μουσική, είχε πάει να αγοράσει αυτή την κασσέτα.

Σε άλλα της δουλειάς του ναι, ήταν πρωτοπόρος. Ακόμα και σε αυτό που κάναμε εκείνη την ώρα : είχε βρει από τότε αυτό που χρόνια μετά (σήμερα) σε μια ραδιοφωνική διαφήμιση εμπορικού κέντρου λένε "window shopping".

Άλλοτε έβριζε τον υπεύθυνο διαφημιστικού της εταιρίας όταν γέμιζαν την Αθήνα με γιγαντοαφίσες των τσιγάρων τον Αύγουστο.

"Μα αφίσες τον Αύγουστο; Αφού όλος ο κόσμος λείπει", έλεγε, κι εγώ κουνούσα συγκαταβατικά το κεφάλι λες και καταλάβαινα...

Κι άλλοτε μια φορά, τα υπόλοιπα Kadett των πωλητών της εταιρίας, μου τα είχε δώσει να τα "χρωματίσω" με τα χρώματα του τσιγάρου COOPER, που πρωτοκυκλοφορούσε.

Ξεπατίκωσα κι εγώ την πλαϊνή, τη μπροστινή και την πίσω όψη του αυτοκινήτου από το βιβλιαράκι, πήρα μαρκαδόρους και δώστου.

Τα χρώματα ήταν θυμάμαι άσπρο, χρυσό και κόκκινο, ενώ υπήρχε και ένα χαρακτηριστικό τραπεζοειδές σχήμα στο πακέτο, που προσπαθούσα να το περάσω από τις καμπυλόμορφες λαμαρίνες. (για τους νοσταλγούς πακέτων, δείτε εδώ).

Ο μπαμπάς (φυσικά), σαν "επιτροπή", ζητούσε τρεις λύσεις για να διαλέξει, πράγμα που μεγάλωνε το άγχος μου. Όμως μια από αυτές στο τέλος την είχε πιστέψει, κι έστειλε τις μουτζούρες μου κάπου στο Θησείο, σε ένα βαφείο κοντά στη γέφυρα του Πουλόπουλου. Σε λίγες μέρες τα Kadett με τη φίρμα COOPER γύριζαν στην Αθήνα.

Γυρίζω τώρα στο window shopping, που μου άρεσε κι εμένα. Kαι το κράτησα για χρόνια ακόμα, στην Ακαδημίας, στον πεζόδρομο της Αιόλου, στο εμπορικό τρίγωνο, στην Ερμού, στη Σωτήρος στον Πειραιά.

Υπήρχε βέβαια μια διαφορά σε σχέση με σήμερα : για πολλά από αυτά τα χρόνια, αν κάτι μας γυάλιζε, πηγαίναμε τη Δευτέρα το πρωί και το αγοράζαμε.

Σίγουρα ο μπαμπάς, αλλά συχνά κι εγώ, με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου...

Τότε.

Σήμερα αλλιώς. Σήμερα είναι που εφηύραμε τον όρο window shopping, ακριβώς για να μη λέμε επί το ελληνικότερον, "Φάτε μάτια ψάρια".

Βγήκαν διαφημίσεις πολυκαταστημάτων, που δείχνουν 2-3 πιστωτικές κάρτες και απο κάτω γράφουν "το δώρο των μεγάλων"! Οι τράπουλες που θα κόβει και θα μοιράζει σε μερικά χρόνια ο Σαμοϊλης...

Άστα να πάνε.

Ψάχνω εκεί στην ανηφόρα της Ακαδημίας, κάπου ανάμεσα Ομήρου και Βουκουρεστίου, μάλλον απέναντι από το "Redford" το μαύρο Kadett του 85.

Με την όπισθεν που έμπαινε τραβώντας το "δαχτυλίδι", και στο πίσω παρμπρίζ το αυτοκόλλητο "Αυτοκίνητο της χρονιάς", με πέντε-έξι σημαιούλες ευρωπαϊκών κρατών φτιαγμένες σαν σήματα της Τροχαίας.

Τις μουντές Κυριακές του 85, που σκούραιναν από το μαύρο Kadett με το γκρίζο σαλόνι, αλλά την ίδια στιγμή χρωματίζονταν από τις βιτρίνες, από το χαμόγελο του ίδιου του Robert Redford στην ταμπέλα, κι από τη διάθεσή μας.

Κι ακούω "Τα χρώματα".

Πήγε εννιάμιση, δέκα παρά το βράδι.

Κι έκλεισαν ήδη απόψε 4 χρόνια χωρίς τον πατέρα μου...

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΟ ΤΖΑΝΕΤΗ

2009-12-09T17:41:00.005+02:00

Ήθελα από μέρες να γράψω δυό λόγια για έναν πραγματικά πολύ μεγάλο λαϊκό ερμηνευτή της δεκαετίας του '60, τον Πάνο Τζανετή, που έφυγε από κοντά μας στις 22 του περασμένου Νοέμβρη. Ο Πάνος Τζανετής έγινε πασίγνωστος κυρίως από την ερμηνεία του στο τραγούδι του Γ. Ζαμπέτα "Χάθηκες", ή "Δεν έχει δρόμο να διαβώ", όπως το γνωρίζουν οι περισσότεροι, αλλά ωστόσο ερμήνευσε πληθώρα άλλων μεγάλων λαίκών επιτυχιών όπως τα "Τι σού' κανα και μ' εγκατέλειψες", "Ποιός δρόμος είναι ανοιχτός", "Με το Βοριά", "Κράτα μου σφιχτά το χέρι", "Πόνο τον πόνο τα σκαλιά", "Πέρα από τη θάλασσα", "Θα τραγουδήσω για σένα", "Μέσα στο γλυκοχάραμα" και πλήθος άλλων.

Εμφανίστηκε σε πλήθος ελληνικών ταινιών της εποχής, ενώ σε κάποιες συμμετείχε και ως ηθοποιός, αποκτώντας φήμη και για τη γοητεία του, εκτός από τη φωνή του.

Τα τελευταία χρόνια εργαζόταν ως οδηγός ταξί και ζούσε στη Χαλκίδα. Μάλιστα, μια χαρακτηριστική ιστορία τον θέλει μια φορά να έχει πάρει για κούρσα κάποιον μουσικό για να τον πάει στο μαγαζί που έπαιζε, και στο δρόμο τον ρώτησε:

"-Το "Δεν έχει δρόμο να διαβώ" το παίζετε στο μαγαζί;"

"-Φυσικά..." του απάντησε ο επιβάτης.

"-Αυτό εγώ το έχω πει, είμαι ο Πάνος Τζανετής..."

Στο πλευρό του η σύζυγός του, που "του κράτησε σφιχτά το χέρι" μέχρι την τελευταία στιγμή, όπως άλλωστε γλυκοτραγούδησε ο μεγάλος ερμηνευτής.

Ακούμε κάποια από τα πολλά τραγούδια του, το καταπληκτικό του χασάπικο "Πόνο τον πόνο τα σκαλιά", το "Πιάσε μου σφιχτά το χέρι", το "Γυρισμό" και τη "Ρεμπέτικη Σερενάτα" (δεύτερη εκτέλεση μετά το Στράτο Παγιουμτζή). Όσοι δεν τα ξέρουν, ας μην αναρρωτηθούν γιατί ξαφνικά τώρα θα γνωρίσουν νέα επιτυχία...

ΚΡΑΤΙΚΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ

2009-12-04T10:31:00.004+02:00

Έχω κρατικό αυτοκίνητο και είμαι μάγκας. Παρκάρω πάνω σε γωνίες, σε ράμπες ΑΜΕΑ, όπου νά'ναι. Έτσι κι αλλιώς, και κλήση να φάω από το κράτος, μήπως θα την πληρώσω;

Αφού εγώ είμαι το κράτος...

Για να δούμε κύριοι, που είσαστε και φανατικοί με το διαδίκτυο, πόσο γρήγορα θα βρείτε αυτή τη φωτογραφία που τράβηξα Παρασκευή πρωί στην Αθήνα. Όπως βλέπετε, δεν μουτζουρώνω τον αριθμό κυκλοφορίας. Και περιμένω τα αντανακλαστικά σας...

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ...

2009-12-03T17:50:00.006+02:00

Είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια.

Έχει σημαδέψει τη ζωή μου από το Γυμνάσιο, αλλά κυρίως από το 96 που μπήκα κι εγώ στον κόσμο των 2 τροχών...

Για τον Κωνσταντίνο που έφευγε ένα χρόνο πριν, και για όλους εμάς που κρατάμε τιμόνι χωρίς κόρνα στη μέση, τα "Περαστικά" από τους Τερμίτες του '86.

Προσοχή παιδιά, γιορτές έρχονται. Προσέχετε και για εσάς και για τους άλλους...

ΗΛΙΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΖΕΣΤΟΣ (ΙΙ)

2009-11-12T11:39:00.004+02:00

Τελευταίος φθινοπωρινός ήλιος.

Γυαλίζει πρωϊ-πρωϊ τις ράγες του τρένου.

Κάνει τους ανυπόμονους της αποβάθρας να μισοκλείνουν τα μάτια.

Μας γεμίζει ζωή πριν μπούμε στο τούνελ του μετρό αλλά και της καθημερινότητας.

Όταν θα γυρίσουμε το βράδι θα υπάρχουν μόνο πορτοκαλί φώτα.

Ακούμε Μάνο Λοϊζο και Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, "Ήλιε μου, καλοήλιε μου" (αφιερωμένο σε όλους εκείνους που λόγω της δουλειάς τους δεν τον χαίρονται, ή τον χαίρονται ελάχιστα, όπως π.χ. οι οδηγοί του μετρό...)

ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟ ΣΤΑΧΤΟΦΩΤΙΑ, ΤΟΝ ΛΕΓΑΝ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΑΥΤΙΑ...

2009-10-19T11:44:00.003+03:00

Ήσουν που ήσουνα γλίτσας, βρήκες και το άλλο το νούμερο και συμπράξατε...

ΒΓΗΚΕ Ο ΑΣΠΡΟΣ ΚΑΠΝΟΣ...

2009-10-05T14:16:00.008+03:00

Είμαι ΑΕΚτζής και Ραφηνιώτης, άρα σας νιώθω...
Να πιούμε και κανα τσίπουρο στο "Αγνάντι"...

Κι εγώ μπορεί να βαρέθηκα να δουλεύω, όμως μια που το πρόβλημα δεν το έχω λύσει ακόμα, όπως άλλοι, πρέπει να δουλεύω... Εσείς όμως, μια που από νωρίς βαρεθήκατε, ήρθε πια η ώρα να ασχοληθείτε αμέριμνος με το αγαπημένο σας playstation... Εκεί στο κάτω κάτω, ό,τι δεν πάει καλά διορθώνεται με ένα "start new game"...

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 22:30

2009-09-21T10:07:00.004+03:00

Με τα πανέμορφα γαλανά ματάκια της μαμάς της,
να ευτυχήσει να δει αυτό το (σκατό) κοσμο λίγο καλύτερο...

ΠΡOΤΟΥ ΤΟΥ ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΚΩΛΟΠΑΝΑ...

2009-09-16T09:57:00.011+03:00

Έτσι λέει μια παροιμία από τα μέρη μου, τη Σπάρτη...

Το σπίτι λοιπόν κατακλύζεται σιγά-σιγά από την προίκα της κορούλας, που, καλώς εχόντων, έρχεται τέλος της βδομάδας...

Άντε, χαρές περιμένουμε, ας μην ξαναγκρινιάξω...

Ή μάλλον, ας γκρινιάξω λίγο.

Γιατί ρε έλληνα έμπορα αυτό το καθισματάκι εδώ κάτω, εγώ το πήρα από το internet (Γερμανία) 249 ευρώ (μάλιστα η καθαρή αξία είναι 219, τα άλλα είναι μεταφορικά) κι εσύ το έχεις 335; Δεν είναι τίποτα, 35% απάνω, και στην καθαρή αξία 53% απάνω... Ο Γερμαναράς που το πουλάει τόσο, μ...κας είναι; Και τόστειλε και σε 5 μέρες, μαζί με το Σαββατοκύριακο. Γιά να σου ζήταγα αυτό το χρώμα, κι αν δεν έκανε 15νθήμερο να με χ... Σου φταίω εγώ, λοιπόν, ρε γελοίε, άμα κλείσεις; Και φταίω εγώ μετά ρε ξύπνιοι πολιτικοί, που ενισχύω την οικονομία της Γερμανίας και στέλνω τα ευρώ μας έξω; Για μπες στο site να δεις, όλο συγχαρητήρια από Έλληνες είναι... ΑΝΕΥΘΥΝΕ, που θά' λεγε κι Βέγγος.

Θέλεις κι άλλο; Σούχω κι άλλο. Πακέτο 2 ειδών, λίκνο σε στυλ αιώρας και παιδικό κρεββάτι, που με μετατροπές φτάνει μέχρι την ηλικία των 8 ετών. Είναι αυτά που βλέπεις εδώ κάτω.

Στο Ελλάντα; Μόνο 1500 ευρώ για σένα. Από τη Γαλλία που τα έxω παραγγείλει, για πές; 1065 με τα μεταφορικά (δηλ. -29%!...) . Λοιπόν εγώ μόνο με αυτά τα δύο, δεν κέρδισα το καρότσι, τα πρώτα βρεφικά μικροπράγματα κι ένα σωρό άλλα δεν ξέρω κι εγώ που θα χρειαστούν;

Άρα λοιπόν παιδιά προσέχετε, ειδικά με τα μωρουδιακά, γιατί τώρα με την κρίση αυτά τα μαγαζιά που δουλεύουν (και θα δουλεύουν) συνέχεια, χτυπάνε κυριολεκτικά στο κεφάλι. Ξέρεις, είναι το ίδιο κύκλωμα, που βασίζεται στην έκφραση "έλα μωρέ, ΜΩΡΑΚΙ έχεις" όπως λέμε "ΣΠΙΤΙ χτίζεις", "ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ παίρνεις", "ΓΑΜΟ κάνεις", και μέσα στο βουρ, ρίξε κι από δω, ρίξε κι από κει...

Μην ψαρώνεις, δες τι σου αρέσει σε ένα ντόπιο μαγαζί, σημείωσε μάρκα, μοντέλο, τιμή και στη συνέχεια αναζητήσέ το στο διαδίκτυο με τις λέξεις αυτές, κολλώντας δίπλα και τη λέξη "preis", που σημαίνει τιμή στα γερμανικά και θα σε στείλει σε αντίστοιχα γερμανικά sites (με προέκταση .de), "prezzo" για Ιταλία κλπ. Πίστεψέ με, σε μια ώρα θα ξέρεις πόσο κάνει κάθε τι μέχρι και στην Εσθονία (Α, αν έχεις πρόβλημα με ισοτιμία νομισμάτων, δες εδώ).

Μάλιστα για άλλες λέξεις που θέλετε να βάλετε (όπως κρεββάτι, καρότσι κλπ.) μπορεί να σας βοηθήσει το site Google translate. Μετά, τσεκάρεις αν παραδίνουν στην Ελλάδα (νομίζω μόνο οι πισωγλέντηδες οι Άγγλοι δεν το κάνουν, οι οποίοι είναι και φτηνοί λόγω πτώσης της στερλίνας, αλλά τι να το κάνεις...), παίρνεις μια ΠΡΟΠΛΗΡΩΜΕΝΗ πιστωτική και η Ευρώπη σου ανοίγεται... ΠΡΟΣΟΧΗ : Ψάξε μόνο στην Ευρωζώνη, ΜΗΝ αγοράσεις από Αμερική ή Αυστραλία, θα σου φάνε τα τελωνεία άλλα τόσα στην καλύτερη...

Αχ κορούλα μου, εσύ κοιμάσαι κι η τύχη σου δουλεύει... Ο μπαμπάς φροντίζει την οικονομική πολιτική του σπιτιού... Μην ακούς Αλ Μούνια, Παπαδήμους και μ...κίες, εμείς (για το σπίτι μας) ξέρουμε καλύτερα...

Μωρό μου, πήγε 11 παρά, ήρθε η UPS ή μαλακίες γράφω τόση ώρα;...

MY SYROS - SAME AS IT EVER WAS...

2009-08-31T11:45:00.020+03:00

Πολλές εικόνες, χιλιάδες λέξεις... Ένα νησί που είναι ωραίο ακριβώς γιατί μένει πάντα ίδιο, κουβαλώντας την ιστορία και την αίγλη του.

Τι μου άρεσε :

η αρχοντιά και το άρωμα άλλων εποχών, που δεν εγκαταλείπουν ποτέ το νησί.
η ησυχία και "οικογενειακή ατμόσφαιρα" των καλοκαιρινών διακοπών που μπορείς να εισπράξεις, σ' ένα νησί που είναι σε απόσταση αναπνοής από τη Μύκονο...
η Ερμούπολη, που πάντα λες από που να την αρχίσεις και που να την τελειώσεις.
η έκθεση ζωγραφικής "Πορτρέτα της Αγοράς", με καμμιά εικοσαριά πίνακες, αναρτημένους όμως όχι σε κάποια αίθουσα τέχνης αλλά ένας-ένας σε διαφορετικά παλιά καταστήματα...
η επίσκεψη με σκάφος στην υπέροχη παραλία "Γράμματα" και το σωσίβιο-θαλάσσιο μπαρ του Νίκου, που μας κέρασε ούζο και σαγκρία.
η θέα από το Σάν Μιχάλη προς τη θαλάσσινή "πλατεία" Σύρου-Άνδρου-Τήνου-Μυκόνου, κατα τις 7 το απόγευμα...
η εμπορική ζωή της πόλης, κατάλοιπο της ιστορίας της...
που υπάρχουν λεωφορεία ΚΤΕΛ συχνά και με ευγενέστατους οδηγούς, για να μη σου χρειάζεται αυτοκίνητο σχεδόν πουθενά...
που κρατούσα στα χέρια μου σχέδια του Τσίλλερ από το 1850, με την υπογραφή του, στο κτίριο του ιστορικού αρχείου...
οι εκκλησίες της Ερμούπολης, χωρίς περαιτέρω επεξηγήσεις...
το εστιατόριο "Δυο τζιτζίκια στ' αρμυρίκια" στο Κίνι, που αποδείχτηκε ιδίοις όμμασι πολύ ιδιαίτερο πριν να διαβάσουμε το σχετικό άρθρο στο "Γαστρονόμο".
οι ξαπλώστρες στο Κίνι, που κοστίζουν όσο αυτά που θα παραγγείλεις. Κάτι σαν θαλασσινό τραπέζι, δηλαδή...
το Βιομηχανικό Μουσείο, από τα σπάνια στην Ελλάδα...

Τι δεν μου άρεσε (ευτυχώς λίγα πράγματα):

που έκατσα σε ένα σε ένα μαγαζάκι με βεράντα στην Άνω Σύρα, κι αφού μας έφερε άθλια και πανάκριβα πράγματα, ανακάλυψα ότι ανήκει σε Γερμανίδα, όπως και πολλά σπίτια πια στον οικισμό αυτό...
που έξω από την αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου του Δημαρχείου περίμενα για μισή ώρα μετά από την ώρα που έγραφε ότι ανοίγει (για επίσκεψη κοινού), χωρίς αποτέλεσμα, και έφυγα...
που αν και υπάρχει απαγόρευση του καπνίσματος σε όλα τα δημόσια κτίρια, στο αίθριο καφέ του Δημαρχείου, που φυσικά είναι και εσωτερικός χώρος, σα να μη συμβαίνει τίποτα...
που με αφορμή το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου έχουν γραφτεί πολλά συνθήματα στις μαρμάρινες όψεις των δημοσίων κτιρίων. Εντάξει παιδιά, αλλά μιλάμε και για κτίρια 150 ετών...
που η κίνηση των αυτοκινήτων στο κέντρο της πόλης φαίνεται να υποβαθμίζει σιγά σιγά το χρώμα της, γι αυτό και υπάρχει πρόταση για απαγόρευση της κυκλοφορίας, που εγώ τουλάχιστον τη βρίσκω σωστή...
που πολλά από τα κτίρια που βρίσκεις σε σχέδια στο ιστορικό αρχείο έχουν υποστεί μετά την κατασκευή τους "τροποποιήσεις", με αποτέλεσμα σήμερα πρακτικά να μη διακρίνονται...

ΜΑΥΡΟΣ Ο ΗΛΙΟΣ ΣΗΜΕΡΑ...

2009-08-25T15:41:00.026+03:00

... κι η λευτεριά μια χίμαιρα - Ν.Γκάτσος-Στ. Ξαρχάκος-Ν.Δημητράτος από το "Νυν και Αεί"

Πριν από κανα μήνα, πέρασε ο αδερφός μου από το σπίτι. Είχε παράσταση στην παραλία Ωρωπού και με ρώτησε αν ήξερα κάποια διαδρομή να πάει από τη Ραφήνα προς τα εκεί. Μια που ήταν με τη μηχανή, του είπα "Θες να κάνεις μια ωραία διαδρομή να τη φχαριστηθείς;" και του πρότεινα το δρόμο από Μαραθώνα-Γραμματικό-Βαρναβα-Κάλαμο-Αγίους Αποστόλους και κατάληξη στην παραλία Ωρωπού.

"Σου άρεσε η διαδρομή;" "Καταπληκτική", μου είπε, "αφού έλεγα και στα άλλα παιδιά τι ωραία που ήταν".

(για λεπτομέρειες και ιστορικές φωτογραφίες της διαδρομής αυτής δείτε το Google Earth-πριν ανανεωθούν με μαύρες...)

Πάμε παρακάτω ; να λοιπόν που η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Εννοώ ότι θα μπορούσα κανονικά να γράφω τις εντυπώσεις από τις καλοκαιρινές διακοπές μου στην πανέμορφη Σύρο. Να σας μιλάω για την ιστορία της, τα καλοδιατηρημένα νεοκλασσικά αρχοντικά, τις μοναδικής ομορφιάς εκκλησιές της, τους μαρμαροστρωμένους δρόμους της Ερμούπολης, τα ηλιοβασιλέματα από το Κίνι ...

Αλλά βέβαια, όσο και να μη μ' αρέσει, η Αθήνα μας έχει άλλου είδους ηλιοβασιλέμματα, σαν αυτό που τράβηξα από τη βεράντα μου. Γεμάτα αναμνήσεις, που έλεγε και η Μαίρη Λίντα. Γεμάτα άσχημες αναμνήσεις, εφιαλτικά "deja vu" που λένε και οι Γάλλοι, "στο ίδιο έργο θεατές" που λέμε εμείς, και μια διάχυτη διαίσθηση ότι σε αυτή τη ρημάδα χώρα ποτέ δε μπορεί να είσαι σίγουρος ότι "αυτά γίνονταν μια φορά κι ένα καιρό", ή "αυτά δε γίνονται κάθε μέρα". Ή, όπως λέμε εν συντομία, "εδώ είναι Ελλάδα"...

Δε φύτρωσαν ούτε δυο κλαράκια πάνω στις στάχτες της Ηλείας (που βέβαια ήταν μακριά, ήταν δύσκολος ο συντονισμός, έφταιξε ο στρατηγός άνεμος κλπ. κλπ. κλπ.) κι ήρθε η καταστροφή να πλήξει τον κεντρικό νομό του ελληνικού "κράτους", και μάλιστα ακόμα και το δήμο εντός των ορίων του οποίου διαμένει και ο πρωθυπουργεύων... Ναι, μπορεί ο κύριος Στεργίου, ο δήμαρχος (και παλιά κοινοτάρχης) της Πεντέλης να έρχεται πεντέμιση η ώρα το πρωί ακριβώς στα σύνορα του δήμου του, στη "Νταού" Πεντέλης για να σώσει το ιστορικό μοναστήρι του Παντοκράτορα, για να μπορέσει και κάποιο άλλο Πάσχα στο μέλλον ο πρωθυπουργός να ανάψει την αναστάσιμη λαμπάδα του, εκείνος όμως προτίμησε να πάρει ένα ελικόπτερο, να σηκωθεί όσο πιο ψηλά γινόταν για να μη μαυρίσει ο γιακάς από το πουκάμισο, και να καμαρώνει το θέαμα...

Κι από την άλλη μεριά, οι συνήθεις γελοίες προσωπικότητες που εμφανίζονται σε αυτές τις περιπτώσεις : ένας εκπρόσωπος τύπου της Πυροσβεστικής (?), κέρινο ομοίωμα της madame Tissot, που κλείνει το πρόγραμμά του με το γνωστό σουξέ "για την εξέλιξη των πυρκαγιών θα ενημερωθείτε και με νεότερη ανακοίνωση", σαν να σου λέει "βρείτε πόσα ελεφαντάκια θα περάσουν από την οθόνη μέχρι το βράδι για να κερδίσετε το χρυσό παπάρι"...

Λοιπόν να πιάσω πρώτα εσένα δικέ μου. Όταν εμένα μου λένε ότι εκπροσωπείς την Πυροσβεστική, περιμένω να ακούσω απόσταγμα εμπειρίας και όχι μαλακίες. Να μου πεις : αυτή τη στιγμή η έκταση της φωτιάς είναι τόσες χιλιάδες στρέμματα. Έχω τόσα αεροπλάνα, τόσες ώρες ακόμα που μπορούν να πετάξουν, τόσο λοιπόν μπορεί να απλωθεί ή να μειωθεί η έκταση, έχω τόσα στρέμματα δάσους (στο οποίο η ένταση και η ταχύτητα διάδοσης είναι μεγαλύτερη) και τόσα χορτολιβαδικά, τόση έκταση μπορεί να σβήσει το κάθε αεροπλάνο, τόσα το ελικόπτερο άρα μπορώ να περιμένω αυτό το αποτέλεσμα. Δεν είναι τίποτα φιλοσοφίες, απλές διαρέσεις είναι, δε μάθατε στο δημοτικό; ένας μπογιατζής μετράει μια δουλειά, βγάζει τα τετραγωνικά και ξέρει πόσες μέρες θέλει για να τη φέρει σε πέρας, με βάση τους ανθρώπους που έχει και την απόδοσή τους. Εμείς λοιπόν τι κάνουμε; Να σου πώ αμέσως!

Πρώτον θα κοιτάξουμε να νοικιάσουμε πυροσβεστικά μέσα, φυσικά όπως εσείς οι ίδιοι λέτε σε ακριβότερες τιμές απ' ότι οι άλλες χώρες.

Δεύτερον, θα ξύσουμε τα αρ...α μας μέχρι να φτάσει η κατάσταση στο απροχώρητο, να φωνάξουμε καμιά δεκαριά αεροπλάνα από ξένες χώρες, για να μπορέσουμε φυσικά στο τέλος της γιορτής να αναφωνήσουμε θριαμβευτικά "Ήταν τέτοια η ένταση των φαινομένων που μόνο με τη συνδρομή επιπλέον δυνάμεων θα μπορούσαμε να ολοκληρώσουμε την κατάσβεση". Κι εμείς να ζήσουμε με το παραμυθάκι μας, "καλά που ήρθαν και οι ξένοι" ή αυτά που λέγαμε μερικά χρόνια πριν "αν δεν ερχόταν ο Γάλλος (για συγκεκριμένο πιλότο που βοήθησε κάποιο περασμένο καλοκαίρι) δε θα σβήνονταν ποτέ, οι δικοί μας έριχναν στο γάμο του Καραγκιόζη"... Κι όμως, ξέρετε (και ξέρω, γιατί εκεί μέσα υπηρέτησα), ότι έχουμε τους καλύτερους πιλότους, ξέρετε πολύ καλά ότι πριν μερικά χρόνια πετούσαν canadair πρώτης γενιάς που οι Καναδοί κατασκεύαζαν για ποτάμιες μεταφορές, και με δικές μας "πατέντες" βαφτίστηκαν πυροσβεστικά, τα οποία πήγαιναν για απογείωση και έμεναν ήδη από την τροχιοδρόμηση, και ξέρετε τέλος ότι από όλον αυτό το διαχρονικό γύρο του θανάτου που πραγματοποιούν τα κιτρινοκόκκινα αεροπλάνα για δεκαετίες τώρα, έχουμε χάσει μόνο αυτό στα Στύρα (με δύο χειριστές) δύο χρόνια πριν, και ένα που ήταν σε συντρίμια στην Ελευσίνα, εκεί στο λοφάκι πριν από τα ΤΕΝΕΦ... Τη στιγμή που κάτι μιράζ να πούμε, πέφτουν σα μύγες... Άρα, εν ολίγοις, ξέρετε ότι αυτός που δίνει την εντολή για την απογείωση, ανάλογα με το χρόνο αντίδρασής του, είναι σαν να σβήνει τη μισή φωτιά ή να βάζει ταυτόχρονα άλλες δέκα...

Και τρίτον, και τελευταίο : εγώ δεν είπα ότι Πυροσβέστης είναι εύκολη δουλειά. Είναι ΝΤΡΟΠΗ όμως να λέτε στον κόσμο "εμείς δε μπαίνουμε εκεί μέσα" και κόφτε το λαιμό σας... Όχι κύριοι, καλύτερα να τους διώξεις, να πάρεις μια μάνικα, να κάνεις δυο βήματα μέσα, να ρίξεις δυο ριπές για το θεαθήναι και να φύγεις. Ο κόσμος τότε θα πει "προσπάθησαν, άλλα τι να έκαναν κι αυτοί". Όταν όμως τον αντιμετωπίζεις έτσι όπως έγραψα παραπάνω, τότε είστε για ΦΤΥΣΙΜΟ... Και δείτε, για να μαθαίνετε, πώς ο συνάδελφός σας από τη Λακωνία έσωσε τα σπίτια ενός ολόκληρου οικισμού, και δηλώνει ότι δεν έχει κάνει καλοκαιρινές διακοπές εδώ και τριάντα χρόνια, για να μάθετε ότι η κάθε δουλειά είνας πάθος και όχι βόλεμα...

Και ας πάμε και παρακάτω τώρα, στα όμορφα... Κύριε κυβερνητικέ εκπρόσωπε (ή μάλλον κύριε εκπρόσωπε της ανυπαρξίας κυβερνησης, γιατί σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις σας λουζόμαστε), είμαι περήφανος για σας. Μετά το "στρατηγό άνεμο" εφηύρατε το "φταίνε τα πεύκα". Ε βέβαια φταίνε, αλλά δεν το είπατε ολόκληρο...

Εγώ, ας πούμε, θα συμπλήρωνα "φταίνε κι αυτά τα γαμημένα τα πεύκα που όλο κάθονται στο ίδιο μέρος. Αν φυτεύαμε τα δάση με δέντρα αυτοκινούμενα που να αντιλαμβάνονταν τον κίνδυνο και να φεύγαν, όπως καταλαβαίνετε δε θα υπήρχε πρόβλημα".

Κάθε φορά με δηλώσεις-καθεδρικό ναό της μαλακίας... Για την άλλη φορά τουλάχιστον έχετε υπόψη σας πως ξέρουμε ότι η έρημος ΔΕΝ καιγεται... Και πραγματικά λυπάμαι που αν και γιος πετυχημένου γελοιογράφου (του Αρχέλαου, για τους παλιούς), αποφασίσατε (ελπίζω μόνο στις δηλώσεις σας...) να κρατήσετε μόνο το πρώτο συνθετικό...

Πάμε τώρα στους δημισιογράφους. Δε λέω, πρόοδος έχει γίνει. Ερωτήσεις του στυλ "Πως αισθάνεστε που καιγόσαστε" σπανίζουν πλέον. Ωστόσο όπως έχετε καταλάβει, ένας τηλεοπτικός παρουσιαστής, όσο περισότερο μένει στον αέρα σε ζωντανή ροή προγράμματος, τόσο περισσότερο γελοίος γίνεται. Εντάξει, εγώ δε λέω να ξέρετε απ' έξω τις περιοχές για να μην πανικοβάλλετε τζάμπα τον κόσμο, αλλά όπως καταλαβαίνετε το να καθόμαστε σαν κοράκια πάνω από τη μικροεστία πότε θα ανάψει ή πάνω από το σπιτάκι πότε θα καεί, το να δείχνουμε το ίδιο πλάνο 42 φορές την ώρα και το να φτιάχνουμε κι εκείνα τα περίφημα καννιβαλικά intro με τις μουσικές-θρίλλερ και τα ουρλιαχτά, απλά αποτελεί ένδειξη ότι τίποτε δεν προχώρησε σ' αυτή τη γαμημένη τηλεόρασή μας, που είναι πιο φρικτή από τα ίδια τα γεγονότα. Και για του λόγου το αληθές δείτε πώς παρουσίασαν οι συνάδελφοί σας στα ξένα κανάλια το θέμα...

Δε μπορώ όμως να μη συγχαρώ το κανάλι ΣΚΑΪ, το οποίο με τα πλάνα από ελικόπτερο ήταν το μόνο από το οποίο μπορούσες να έχεις ακριβή επίγνωση της έκτασης, των απειλούμενων περιοχών και της κατάστασης. Και να, ας πούμε, με αφορμή αυτό, μου ήρθε τώρα για το τέλος να δώσω, με τη μαλακία μου τώρα εγώ λέμε, δυο-τρια απλά μαθήματα συντονισμού κατάσβεσης πυρκαγιας και περαιτέρω ενεργειών, που φυσικά είναι επικαιροποιημένα στο έτος 2009... Λοιπόν :

έχουμε ένα ελικόπτερο που πετάει και δίνει ζωντανά πλάνα των περιοχών. (Φαντάζομαι υπάρχει και αντίστοιχο "επιτελικό" ελικόπτερο). Άν έχουμε κάποιον που ξέρει από υπολογιστές (όχι βέβαια μόνο να τους ανοίγει και να τους κλείνει) και ανοίξει εκείνη την ώρα το Google Earth (μην ψαρώνετε, οι Αμερικάνοι μας το μοίρασαν δωρεάν για να βρουν τον Μπιν Λάντεν), μπορεί να ξέρει ακριβώς τις περιοχές που καίγονται. Αυτά, ας πούμε, εγώ στο σπίτι μου μπορούσα και τα έκανα. ΛΕΩ, ΕΓΩ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΤΩΡΑ...

από το πρόγραμμα αυτό (Google) διακρίνονται εμφανώς ποιές περιοχές είναι δάση (έχουν δηλαδή πυκνά δέντρα), ποιες είναι χορτολιβαδικές, ποιές είναι ξανακαμμένες και που υπάρχουν σπίτια. Επίσης διακρίνονται οι δασικοί δρόμοι για την πρόσβαση των οχημάτων. Αυτά, ας πούμε, εγώ στο σπίτι μου μπορούσα και τα έβλεπα. ΛΕΩ, ΕΓΩ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΤΩΡΑ...

στη συνέχεια, και αφού ξέρω που έχω φωτιά, τι πρέπει να δω; έλα, πες το, στρατηγός είναι... τον άνεμο. Μάλιστα. Ανοίγω λοιπόν απλά ένα meteo, χωρίς να κάνω πρωτόκολλο επίσημης ενημέρωσης με τη Μετεωρολογική Υπηρεσία, και έτσι πολύ απλά βρίσκω τι; από που...ναι...από που φυ... φυτό;... φυ...φυλλοξήρα;... φυσά...φυσάει...μπράααβο! (μιμούμαι διάλογο ταινίας με το Σταυρίδη). Βρίσκω από που φυσάει και πως θα εξελιχθει αυτό κάθε 6 ώρες. Αυτά, ας πούμε, εγώ στο σπίτι μου μπορούσα και τα έβλεπα. ΛΕΩ, ΕΓΩ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΤΩΡΑ...

Τώρα λοιπόν ξέρω : από πού έρχεται η φωτιά, προς τα που μπορεί να την πάει ο αέρας, πού υπάρχουν σπίτια, ποιές περιοχές έχουν δάσος και θα μεταδώσουν γρήγορα (άρα θέλουν αεροπλάνα, κι όταν λέω αεροπλάνα όχι απαραίτητα για να σβήσουν, ακόμα και για να βρέξουν τα άκαυτα δέντρα που θα βρεθούν στο δρόμο) και ποιές περιοχές έχουν χαμηλή βλάστηση και δασικό δρόμο, απ' όπου μπορώ να στείλω επίγειες δυνάμεις. ΛΕΩ, ΕΓΩ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΤΩΡΑ...

Όσο η φωτιά είναι μακριά από σπίτια, είναι πολύ απλό να στείλω στα άκρα του οικισμού (αφού εκεί δρόμοι υπάρχουν) μηχανήματα για να δημιουργήσουν αντιπυρικές ζώνες. Απλή λεπτομέρεια : στην πλευρά από την οποία περιμένω ότι θα έρθει η φωτιά, φυσικά. Αν λοιπόν μιλάω για τη Διώνη, ο άνεμος είναι βόρειος και βλέπω ότι το μέτωπο "με πιάνει", ξέρω ότι θα πάω να κάνω ανάσχεση προς την πλευρά της Καλλιτεχνούπολης. Αφού βέβαια η φωτιά θα έρθει πρώτα στην Καλλιτεχνούπολη, θα φτιάξω και μια ζώνη εκεί, πρώτη, αλλά χωρίς να παραλείψω και την άλλη, ώστε ακόμα κι αν περάσει η φωτιά από τον έναν οικισμό να σταματήσει στον άλλο. Όταν ακούω ρε π...η μου, ότι μια φωτιά ξεκινάει από το Γραμματικό και καταλήγει στην Παλλήνη, τι να πω... Εγώ που μένω στη Ραφήνα, για να πάω στο Γραμματικό βαριέμαι λόγω απόστασης. Από την Παλλήνη δε θα το συζητούσα καν. Φαντάσου λοιπόν για τι αποστάσεις μιλάμε... Φαντάσου πόσοι άνθρωποι υπάρχουν σε όλη αυτή τη διαδρομή και πως μπορούν να βοηθήσουν, αν ξέρω για την κάθε περιοχή, από πριν, τι πρέπει να κάνω ανάλογα με το από που μου έρχεται η φωτιά... ΛΕΩ, ΕΓΩ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΤΩΡΑ...

Όταν έρχεται ένα πυροσβεστικό όχημα, όσο θαρραλέο πλήρωμα και να έχει, κάποια στιγμή που το νερό τελειώνει, πρέπει να γεμίσει. Το πυροσβεστικό βέβαια, πρέπει να γεμίσει από ένα κρουνό, όπου υπάρχει νερό με μεγάλη πίεση και σωλήνα μεγάλης διαμέτρου, ώστε να γεμίσει γρήγορα και να ξαναφύγει. Αν λοιπόν πάρω μια βάρκα να βγω στο Αιγαίο, υπάρχουν κάποιοι ειδικοί χάρτες που μου δείχνουν τι φάρους θα δω στο δρόμο, ώστε να μη χάσω την πορεία μου. Ακόμα και στο Γιβραλτάρ να βρεθώ μπορώ να έχω τη ναυτιλία μου. Όταν λοιπόν αντίστοιχα φτιάξω σε έναν οικισμό ένα δίκτυο κρουνών, άσε που πρέπει να εξασφαλίζω ότι συνεχώς θα δουλεύουν, πρέπει να τους καταγράψω και να τους εντάξω σε ένα χάρτη, ώστε όταν έρθει για κατάσβεση το όχημα του δήμου Κάτω Τραχανοπλαγιάς, να ξέρει που θα πάει να γεμίσει. Γιατί φυσικά ένα πυροσβεστικό όχημα δε γεμίζει με το λάστιχο... ΛΕΩ, ΕΓΩ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΤΩΡΑ...

Και τελευταίο : εντάξει, έγινε ό,τι έγινε. Τι κάνουμε τώρα; Πώς θα ξέρουμε πού ήταν δάσος και που δεν ήταν; Σας έχω λύση και γι αυτό ! Μα βρε μαλάκες, το 2008 εντάξατε στο κτηματολόγιο όλους τους δήμους της Αττικής. Είναι έτσι ή δεν είναι; Άρα λοιπόν, αν πάρω όλες τις ιδιοκτησίες και τις βάλω σε ένα χάρτη, ε, εγώ μετά δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί κάποιος να καταπατήσει δασική έκταση, πώς μπορεί να αποχαρακτηριστεί ένα δάσος και πώς μπορεί, κατά την προσφιλή έκφραση "στα καμμένα να ξεφυτρώσουν βίλλες"... Άντε και στην Πάρνηθα (που άκουσα ότι χτίζονται) να πω ότι ήταν 2007 και δεν είχατε κτηματολόγιο... Τώρα δεν είναι πιο εύκολο; ΛΕΩ, ΕΓΩ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΤΩΡΑ... (κι όσον αφορά ΔΕΗ και κ.κ Δημάρχους, να ξέρετε ότι χωρίς ρεύμα και δημοτική παροχή υπηρεσιών, αφού δεν υπάρχουν δημοτικά τέλη, και με τους νόμους να λένε ότι όποιος χτίσει σε δάσος απλά φτιάχνει ένα σπίτι αυτεπάγγελτα κατεδαφιστέο και χωρίς δικαίωμα οποιασδήποτε ένστασης, να ξέρετε ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο κάποιος να πετάξει τα λεφτά του εκεί μέσα. Εκτός αν στην πράξη κάποιος από όλους εσάς κάνει τα στραβά μάτια... )
Αυτά, και εις άλλα με υγεία...
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας "Στα καμμένα" από το "Ρίξε κόκκινο στη νύχτα". Ο φίλος που το ανέβασε στο Youtube γράφει "Ως πότε;" Εγώ τι να πω τώρα...

ΗΣΥΧΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ...

2009-08-03T17:28:00.017+03:00

Τελικά αυτή ήταν η τελευταία εργάσιμη εβδομάδα. Την Παρασκευή τελειώνει η χρονιά, και το Σάββατο aloha...

Όπως και στην ομότιτλη ταινία του Παντελή Βούλγαρη με το Θανάση Βέγγο, η Αθήνα πια με άδεια ζεστή άσφαλτο, και τα πλοία να "πεθαίνουν στα λιμάνια", υπό το βάρος των συμπολιτών μας που προσπαθούν να διατηρήσουν με νύχια και με δόντια το παραδoσιακό έθιμο "ΔΙΑΚΟΠΕΣ".

Διακοπές σε λίγο λοιπόν, στιγμή ιερή κα μοναδική, αλλά και στιγμή που δε θα πρέπει να μας κάνει να βγάλουμε μέσα σε μια-δυο βδομάδες τα κακά μιας ολόκληρης χρονιάς. Τώρα λοιπόν, "εκεί που θα πάμε Κωστάκη, να είσας φρόνιμος".

Κι εγώ, ως άλλος γερο-πελεκάνος "όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες και ακτές", να σας δώσω δυο-τρεις οδηγίες προς ναυτιλομένους, χωρισμένους σε τρεις κύριες κατηγορίες και φυσικά συνοδευόμενες από τα αντίστοιχα άσματα :

Πρώτον :

γι αυτούς που και φέτος θα κουβαλήσουν στις παραλίες τα σκουπίδια τους(κι όταν λέμε σκουπίδια ενοούμε όχι μόνο αντικείμενα αλλά ακόμα περισσότερο τις ηλίθιες φράσεις που περνάνε πάνω από το κεφάλι σου σαν μπαλάκι τένις μεταξύ των γειτονικών ξαπλωστρών)

γι αυτούς που θα κολλήσουν τα δίτοννα Cayenne στην άμμο και θα κατέβουν με τη σαγιονάρα να παραπονεθούν στον ταλαίπωρο συνταξιούχο που θα βρουν μπροστά τους : " 80 χιλιάρικα αμάξι, γ... την Π... του, και πέρσι στη Μύκονο μου ξανακόλλησε! "

γι αυτούς που στο πρακτορείο διανομής τύπου της Σίκινου, που το έχει η κυρα-Τασία που το χειμώνα πήζει τυρί, θα ζητήσουν Herald Tribune και Cohiba...

για όσους από την αγανάκτηση που δε θα μπορούν να καπνίσουν μέσα στο πλοίο (ΑΝ ισχύει κι αυτό, δηλαδή...) θα πατάνε με μίσος τις γόπες στα καταστρώματα αμέσως μόλις περάσει ο λοστρόμος που τις μαζεύει, ή, το καλύτερο, θα τις πετάνε από τα πάνω deck προς τη θάλασσα αλλά ουσιαστικά προς τους αποκάτω...

γι αυτούς ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ για να καθυστερούν ένα καράβι από την ώρα απόπλου ή για να μη μπορείς να βγεις εγκαίρως από τη θέση σου στο αμπάρι γιατί σε κλείσανε...

γι αυτούς που θα σε κάνουν να μάθεις την ιστορία της ζωής τους μιλώντας στο κινητό τους στην παραλία, και γενικώς για όλους αυτούς τους έτσι (ή κάπως έτσι), καταλάβατε εσείς τώρα, Τζίμης Πανούσης "Νεοέλληνας"...

Δεύτερον : για όλους εκείνους (εμάς) του ανεπιτήδευτου "μέσου όρου", το πανέμορφο και γεμάτο απλές ανθρώπινες εικόνες "Καλοκαίρι" του Διονύση Σαββόπουλου, ένα τραγούδι που απλά τα λέει όλα, ύμνος σε μια εποχή απλότητας που χάθηκε και που, μη φοβάστε, ξανατρέχουμε προς τα εκεί με τα χίλια...

Και τέλος τρίτον, για όσους και φέτος ονειρεύτηκαν, ή ακόμα ονειρεύονται να φύγουν, γι αυτούς που για χρόνια χαρά τους είναι να ακούν τις εντυπώσεις των άλλων και να χαζεύουν τις επαναλήψεις των καλοκαιρινών εκπομπών της τηλεόρασης, γι αυτούς που προσπαθούν να μας πείσουν ότι η Αθήνα είναι όμορφη τον Αύγουστο (ναι, είναι, αλλά δε συγκρίνεται ούτε με το τελευταίο νησί...), εύχομαι να τα καταφέρουν έστω και την τελευταία στιγμή, "Μ' αεροπλάνα, λιμουζίνες και τρένα", όπως έλεγε και μια παλιά ταινία του '80... Βασίλης Καζούλλης "Το τελευταίο".

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ...

2009-07-15T11:40:00.022+03:00

Μεσοκαλόκαιρο...
Τελευταίος μήνας δουλειάς...
Οι μέρες φεύγουν δύσκολα σπρώχνοντας, και "το πόδι φορές εκαταβούλιαζε μέχρι το γόνατο", που θά' λεγε και ο Ελύτης...
Aναμένω το μήνα (και θεό) Αύγουστο.
Που θα με φέρει πιο κοντά στην ανθρώπινη πλευρά μου...

Μέχρι λοιπόν να έρθουν οι διακοπές πιο κοντά, ακούμε χιουμοριστικό Θέμη Ανδρεάδη από το μακρινό 1977 (δίσκος "Θεμιτά και αθέμιτα"), "Έλα πιο κοντά", σε μουσική και στίχους Νινής Ζαχά.

Και επειδή διακοπές είναι, τουρίστριες και καμάκι έρχονται (για τς λέφθερς μιλάω), και μια που αρχίσαν κι οι εκπτώσεις, στο ένα κάνω δώρο κι άλλο ένα : "Πίτσι-πίτσι", σε μουσική και στίχους Γιάννη Κιουρκτσόγλου από τον ίδιο δίσκο.

Μαζί με το Θέμη τραγουδούν η Αϊντα Μάουρερ και η Χριστίνα Βαρζοπούλου στο πρώτο και δεύτερο τραγούδι αντίστοιχα.

(P.S. : Αλήθεια αδερφέ, θυμάσαι εκείνη την ιστορική κασέτα μάρκας SAKURA (σαν πολεμική τέχνη ακούγεται) που μας είχε γράψει ο Ψυχογιός στη Σπάρτη; Μετά λοιπόν από 32 χρόνια "κατέβασα" τα ωραία αυτά τραγουδάκια, όπως π.χ. "Εδήλωσα τρελός", "Ο ταξιτζής", "Δεσποινίς-δεσποινίς",το country "Μόνο με άφησες μόνο και το "Μην κλαις", αλλά και τα παραπάνω, που απορώ γιατί δε μπήκαν στις επανεκδόσεις του Θέμη που έγιναν τα τελευταία χρόνια...)

Επίσης συγνώμη που δε δουλεύει το εικονικό mini-player του goear, για κάποιο λόγο σήμερα ο κώδικάς του δεν "κολλάει"...

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ

2009-06-29T10:00:00.002+03:00

Άλλος ένας μεγάλος του ελληνικού σινεμά έφυγε από κοντά μας. Ο Σπύρος Καλογήρου, με μια σπουδαία και γεμάτη καριέρα στη μεγάλη οθόνη, θα μας μείνει αξέχαστος για πάρα πολλά : όχι μόνο για την ευγένεια και το ήθος του, τη σεμνότητα, την αφοσίωση στην οικογένεια και τον άνθρωπό του, ούτε βέβαια για τον τρόπο που στην κανονική ζωή του αντλούσε καλοσύνη από την "κακία" που υποδυόταν. Το σαρδόνιο γέλιο του στη "Νεράιδα και το παλληκάρι", το "γάζωμα" της καμπάνας στην "Υπολοχαγό Νατάσα", ο τρόπος που κοίταζε τη Ζωή Λάσκαρη σαν Αρμάος στη "Στεφανία", αλλά πάνω απ' όλα μια μικρή φρασούλα, τρεις-τέσσερις λέξεις που αποτέλεσαν και δυστυχώς θα αποτελούν την πιο διαχρονική ατάκα-σήμα κατατεθέν της σύγχρονης νεοελληνικής (πολιτικής) ζωής, θα μας κάνουν να τον θυμόμαστε πάντα...

Καλό σου ταξίδι κυρ-Σπύρο, και μακάρι όλοι οι "κακοί" να ήταν σαν κι εσένα!

ΨΗΦΟΣ ΔΗΜΟΣΙΑ...

2009-06-09T13:29:00.009+03:00

Και δες θάμα κι αντίθαμα, παράξενο μεγάλο!
Εβγήκαν όλοι νικητές και χάσαν όλοι οι άλλοι!
(Χάρρυ Κλύνν - "Πατάτες")

Αυτές τις γραμμές τις γράφει καποιος πολύ κατάπτυστος : κάποιος που όχι μόνο δεν ψήφισε, που όχι μόνο ήταν σε νησί αλλά που την ώρα που τα κομματικά επιτελεία ίδρωναν απολάμβανε τη σταβλίσια μπριζόλα του ψημένη πάνω σε ηφαιστειακή πέτρα (!) στο Καλό Λιβάδι της Μυκόνου...

Τι να κάνω, από τη μια ήταν η μέρα που άφηνα πίσω μου τέσσερις δεκαετίες που περπατάω πάνω σε τούτη τη γή (που τη μισούμε κλπ.κλπ.) και δεν έχω παράπονο, όλη η Ευρώπη τίμησε τα γενέθλια, από την άλλη έπρεπε κι η κορούλα να κάνει τα πρώτα μπάνια (μέσα στην κοιλιά της μαμάς, εννοείται), κι από την τρίτη να εγκλιματιστούμε λιγάκι με το νησί και το σπίτι που μάλλον θα ξαναεπισκεφτούμε (η ανάγκη και οι ειδικές συνθήκες - βλ. και πτώχευση Αγούδημου- γαρ μας σπρώχνουν στη Μύκονο...) τους τελευταίους τρεις μήνες μέχρι τα γεννητούρια, που αναμένονται κατά τις 20 Σεπτεμβρίου.

Αποχή για την απόχη λοιπόν, ενώ την άλλη φορά ψήφος για τον ψόφο. Τι να κάνω, δε με συγκίνησαν οι εκπτώσεις στα τζιπ (δεν έχω πια που να τα παρκάρω) για να πάω να το ρίξω, δε συγχώρησα το "την Κυριακή όλοι στις κάλτσες", δεν είμαι συνδικαλιστής ηλεκτροσυγκολλητής στο Πέραμα, δε φοράω πορτοκαλιά παπούτσια, δε φτιάχνω μπιφτέκια με κιμά από λαθρομετανάστες, δεν ξέρω πόσους κάδους ανακύκλωσης έχει έξω από το σπίτι του ο Καφετζόπουλος και ο Μαρκουλάκης, ενώ, για να πω και τη μαύρη αλήθεια, ο Κάτμαν μου άρεσε περισσότερο σαν τραγουδιστής...

Που να σηκωθώ να πάω λοιπόν, κυριακάτικα, έκατσα εκεί στην ξαπλωστρούλα μου (12 ευρώ), ήπια το φρεντάκι μου (4.50) με ένα μπουκάλι νερό μεγάλο (4.50 αλλά Vitel, παρακαλώ) και λούφαξα χαζεύοντας τις γκόμενες με το κινητό περασμένο στο σλιπάκι από το μπικίνι, που κάποια μέρα θα αναρρωτιούνται γιατί δεν κάνουν παιδιά...

Στη Χώρα μέσα μια φρίκη, σωριασένος κόσμος ανάμεσα σε prada, gucci και tommy hilfiger, ένα πέρα-δώθε, κάτι αστακοί να μισοκουνιούνται στις γούρνες, κάτι απίστευτοι τύποι για τους οποίους η μπουκαπόρτα του πλοίου της επιστροφής ανεβοκατέβηκε τρεις φορές για να το προλάβουν φτάνοντας δέκα λεπτά μετά την ώρα απόπλου, και τελευταίο πλάνο μια κυρία να φτάνει αγχώδης με το χρυσαφί cherokee της, να κορνάρει στους λοστρόμους καθώς το πλοίο ξανοίγονταν, να φωνάζει, να ωρύεται, και να εισπράττει από μένα τη γνωστή χειρονομία με το δεξί χέρι, που ξεκινάει λίγο πάνω από το μέτωπο και καταλήγει στο ύψος του φερμουάρ του παντελονιού...

"Την άλλη φορά με κότερο, χρυσή μου, να μην αγχώνεσαι κιόλας!...". That's Mykonos 2009.

Καινούρια status, καινούριες εικόνες, κι από την άλλη φαντάσου πόσο ίδια έχει μείνει η πολιτική ζωή...

Τώρα λοιπόν, ο ένας "παίρνει το μήνυμα", ο άλλος δίνει το μήνυμα, ο τρίτος αξιολογεί το μήνυμα, και τέλος πάντων παιδιά, την άλλη φορά πάρτε κανένα "what's up" με καμμιά πεντακοσαριά sms δώρο, γιατί πολλή μηνυματολογία έπεσε. Δεν μπορείτε να δείτε ούτε το πολύ απλό : ότι ο κοσμάκης σας ένιωσε στο πετσί του σαν αρπακτικά που θέλετε να του φάτε το τριήμερο και το μπάνιο, σαν να μη φτάναν όλα. Τώρα θα μου πεις "γιατί ρε φίλε, τόσο κακοί είμαστε;"

Ε, ξέρω γω, εσείς τι λέτε;

P.S.: Από την άλλη και επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού, τουλάχιστον αυτό που ψηφίσαμε, βγήκε πρώτο, αν και δεν πήγαμε με τους "μεγάλους". Όπως έλεγε κι ο Τραμπάκουλας, "Με τς μικροί είμαστε, με τς μικροί. Θα τς γαμίσουμ όλς τς μεγάλοι!"

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ...

2009-06-04T12:37:00.006+03:00

Λοιπόν, ποιοί είναι αυτοί οι ανεύθυνοι που λένε ότι αν ακούσεις μια σημερινή προεκλογική ομιλία και μετά μια της δεκαετίας του '80 θα ακούσεις τα ίδια πράγματα;

Εντάξει, έχουμε ξαναμιλήσει περί εκλογών εδώ, εδώ, αλλά τι τα θες, η ζωή είναι πάντα εδώ για να μας διαψεύδει...

Και για το Σαββατοκύριακο, πάρτε και κανένα κλειστό παπουτσάκι...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΙΟΥΝΙΕ...

2009-06-01T10:19:00.006+03:00

Καλό μήνα.

Και καλό καλοκαίρι.

Στα γραφεία συνήθως το λέμε όταν φεύγουμε διακοπές (δηλαδή αρχές Αυγούστου), αλλά χαζό δεν ακούγεται;

Το καλοκάιρι θα' ρθει, λοιπόν. "...στην ταράτσα του BΟΞ η Μελίνα θα παίζει τη Στέλλα...". Μπαίνει η εποχή των εικόνων, η εποχή της αισιοδοξίας, αυτή που θα μας κάνει να ξεχάσουμε τη μαυρίλα μας με μια παγωμένη μπύρα. Οι πιο όμορφες στιγμές μας, "τα μπάνια του λαού", τα απογευματινά κατεβάσματα στην Επίδαυρο, με την απαραίτητη στάση για βάφλα στη βεράντα του Stork και μετά το δείπνο στα "Κλήματα", οι καραβίσιες μυρωδιές από τα αμπάρια του Αγούδημου (Θεός σ'χωρέσ'τον κι αυτόν μεσα στην κρίση...), τα κοντά μανίκα από τα πουκάμισα να ανεμίζουν πάνω στη μηχανή, οι βουτιές από τα βραχάκια των "Δικαστικών" (με μαγιό ή άνευ), τα εισητήρια και οι προορισμοί της τελευταίας στιγμής, τα απογεύματα στη βεράντα με smooth jazz collection...

Όλα μαζί ένα πολύχρωμο παζλ, μια φυγή από την καθημερινότητα, μια "αίσθηση ζωής". Μια δίψα για απόδραση "με τη φέτα το καρπούζι στο ένα χέρι", που λέει κι ο Σαβββόπουλος. Μια αίσθηση ότι παραμένουμε άνθρωποι...

Ας το χαρούμε λοιπόν απο ξαρχής, μέρα με τη μέρα, γιατί δυστυχώς ολοένα "τα καλοκαίρια μας μικρά κι ατέλειωτοι χειμώνες...". (μέγας στίχος...)

ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ

2009-04-21T15:07:00.003+03:00

Χριστός Ανέστη! Χρόνια πολλά σε όλους. Όχι βέβαια για τη σημερινή μαύρη επέτειο, αλλά για τις γιορτινές μέρες του Πάσχα που πέρασαν. Σήμερα είναι μια μέρα που πρέπει να μας κάνει να θυμόμαστε, πάνω απ' όλα. Όχι μόνο τους εγκληματίες στρατιωτικούς που, αν και λίγοι από αυτούς είναι πια σήμερα στη ζωή, ωστόσο υπάρχουν και κάποιοι που κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας, αλλά και όλα εκείνα τα κατάλοιπα (στύλ Μαστοράκη και λοιπών) που εντιμότατοι "ζουν ανάμεσά μας", με μόνο τους όπλο το "τι τα σκαλίζεις τώρα..."

Ας μην ξεχνάμε τον Ωρωπό, τον Παναγούλη, το Μουστακλή, το "καμαράκι", την "αυλή", τη "θεία Μάνου", αλλά και όλους τους ανώνυμους που αγωνίστηκαν γι αυτό το ρημαδιασμένο τόπο αντί να έρθουν "θριαμβευτές" με τα αεροπλάνα, και πλήρωσαν κι ίσως ακόμα πληρώνουν στην καθημερινή τους ζωή...

Ας μάθουμε, και μιλάω για τους νεότερους, γιατί στη Γυάρο δεν πιάνει καράβι, γιατί το πάρκο δίπλα στο μέγαρο μουσικής λέγεται "πάρκο Ελευθερίας", τι θα πει "φάλαγγα", και γιατί το Καραϊσκάκη γέμισε το 74 χωρίς να γίνεται ποδοσφαιρικός αγώνας...

Κι ας μην ξανακούσουμε αμέτοχοι βλακείες (που ακόμα και χτες άκουγα) του στυλ "τουλάχιστον οι Απριλιανοί πέθαναν όλοι στην ψάθα"... Λες και οι βασανισμοί και η στέρηση της ελευθερίας παραγράφονται όταν δε συνοδεύονται από παράνομο πλουτισμό - Χριστέ μου, εκεί φτάσαμε...

Όχι λοιπόν ας μην ξεχνάμε (σαν να δεχόμαστε ότι κάποτε θα γίνει), αλλά ας μην ξεχάσουμε...

ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

2009-03-11T10:25:00.003+02:00

Μόλις χτες το βράδι είδα την περίφημη αυτή παράσταση, με τη Νένα Μεντή.

Και τόσα χρόνια που βλέπω θέατρο, πραγματικά όχι μόνο είδα όλο τον κόσμο να χειροκροτάει στο τέλος σηκωμένος όρθιος, αλλά το ίδιο έκανα κι εγώ ίσως για πρώτη φορά.

Συζητώντας λίγο αργότερα για την παράσταση, προσπαθήσαμε να αναλύσουμε αυτό το μαζικό ενθουσιασμό του κοινού και το δικό μας. Και αναρρωτηθήκαμε αν ωφειλόταν σε λόγους σχετικούς με το θέατρο : σκηνοθεσία, ερμηνεία, υποκριτική, θεματολογία... Καλά όλα αυτά , αλλά προσωπικό μου, τουλάχιστον, συμπέρασμα, είναι ότι αυτή τη φορά εκείνο που έκανε τον κόσμο να χειροκροτεί με ενθουσιασμό ήταν απλά ο θαυμασμός για τη στάση ζωής ενός ανθρώπου, και όχι τόσο για την ίδια την παράσταση.

Σε εποχές που οι "κρίσεις" ήταν οι πόλεμοι, οι ξεριζωμοί, η προσφυγιά, η φτώχεια, υπήρξαν άνθρωποι που όχι μόνο έζησαν για το "δος υμίν σήμερον", αλλά από πάνω μεγαλούργησαν κιόλας. Παρέα με τις δυστυχίες τους, τα πάθη τους, αυτούς που τους εκμεταλλεύονταν, όλα.

"Η Ευτυχία η γριά πούλαγε στίχους μπιρ-παρά", λέει ο Κώστας Βίρβος σε ένα τραγούδι του... Κι εκείνη, όσο κι αν ήταν μαύρη η μέρα που ξημέρωνε, έλεγε "κάτι θα σκεφτώ η πουτάνα..."

Μια "άλλη" εκδοχή για την αντιμετώπιση της όποιας κρίσης. Ένας θρίαμβος του "κανείς δε χάνεται". Μαθήματα ζωής που κάποτε μπορεί να χρησιμεύσουν...

ΚΡΙΣΗ ΠΑΝΤΟΥ...

2009-03-04T14:36:00.002+02:00

Μαύρα σύννεφα πάνω απ' όλους μας...
Κρίση παντού, και μυρίζει καταιγίδα...
Τίτλοι από τη "Γλυκιά Συμμορία" του αξέχαστου Νίκου Νικολαϊδη, με τη θαυμάσια μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου...
Κι ας περιμένουμε...

PLAY IT AGAIN, SAM!

2009-01-15T12:46:00.004+02:00

(Αυτό που έπαιζα στο πιάνο το πρωί, υπόσχομαι να μάθω και τα λόγια...)
Σας το χαρίζω μαζί με τις αλκυονίδες...

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ

2009-01-08T10:41:00.003+02:00

Με τη φωνή της Μαρίας Δημητριάδη, το τραγούδι "Σ' Αναζητώ" από την ταινία του Ερρίκου Ανδρέου "ΑΝΑΖΗΤΗΣΙΣ", με soundtrack του Γιάννη Σπανού.

(Ολήκληρο το soundtrack όπως και άλλα σπάνια ελληνικά LP εδώ)

ΝΑ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΡΘΕΙ...

2009-01-05T18:03:00.005+02:00

Πραγματικά πρώτη φορά που για μια χρονιά λέω "να πάει και να μην ξανάρθει"...

Μια πολύ δύσκολη, ομολογουμένως χρονιά, μια χρονιά με "δύσκολο" τέλος, που κάναμε "αμάν" να βγει, μια χρονιά που σημαία της είχε τη φράση "τι άλλο θα δούμε"...

Και ξεκινάμε μια καινούργια, με το μεγάλο κενό που μας αφήνουν όλοι εκείνοι - και δεν ήταν και λίγοι - που έφυγαν από κοντά μας, σημαντικές προσωπικότητες σε όλους τους χώρους. Από τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, τον κύπριο πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο, τους τόσους αγαπημένους ηθοποιούς (πραγματικά μαύρη χρονιά), από "ιερά τέρατα" όπως ο Παράβας, η Καίτη Πάνου, ο Σταύρος Ξενίδης, η Βέρα Ζαβιτσιάνου, ο Βάσος Ανδρονίδης, ο Βαγγέλης Καζάν και η Έλενα Ναθαναήλ, ως το Νίκο Σεργιαννόπουλο, τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη και το Χρήστο Ευθυμίου, που σαν σε ένα από τα αστεία του μας άφησε ανήμερα Χριστούγεννα, μαζί με το Ζυλ Ντασσέν και την "Κυριακή" του, ανθρώπους στυλοβάτες της ελληνικής μουσικής όπως ο Μάριος Τόκας, οι "λαϊκοί" μουσικοί Τόλης Χάρμας και Γιάννης Παλαιολόγου, ακόμα και ο Τώνης Βαβάτσικος και ο στιχουργός Ηλίας Κατσούλης με "τα σμυρνέικα τραγούδια" του, μέχρι την πασίγνωστη εικαστικό Όπυ Ζούνη, το δημοσιογράφο Χρήστο Σεφερλή του ΑΝΤ1, και, σαν "κερασάκι" στην τούρτα, τον άνθρωπο-ζωντανή ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου Αχιλλέα Γραμματικόπουλο, μια πλειάδα ξεχωριστών ανθρώπων έκαναν ακόμα πιο γκρίζα τη χρονιά που φεύγει...

Μέσα σε όλους αυτούς μοναδική απώλεια το παιδί (γιατί έτσι νομίζω ότι πρέπει να τον θυμόμαστε, και όχι με το κλισέ ...-χρονος) Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.

Και μόνο ενδεικτικά, εκτός της "αυλής" μας, το 2009 μας βρίσκει χωρίς ανθρώπους όπως ο Πώλ Νιούμαν με το "Κεντρί" του, η περουβιανή Ύμα Σουμακ (που με αυτά τα τρία γράμματα του ονόματός της γεμίσαμε σταυρόλεξα και σταυρόλεξα), και, σαν τραγική ειρωνεία, αυτούς τους δύο που έφτασαν στο ψηλότερο και στο χαμηλότερο σημείο της "μεγάλης γαλάζιας σφαίρας" μας, δηλαδή τον Έντμοντ Χίλλαρι και τον Ζακ Πικκάρ αντίστοιχα...

Ανεβαίνουμε λοιπόν στο βαγόνι του 2009 προσπαθώντας άλλος πολύ και άλλος λιγότερο να αλλάξουμε κάτι από όλα αυτά που μας μαύρισαν την ψυχή, αφήνοντας πίσω ανθρώπους σύμβολα, προσπαθώντας να βρούμε ταυτότητα μέσα στο χείμαρρο που μας περιβάλλει και που, όπως αποδείχτηκε, βρίσκεται πια σε "ισορροπία του τρόμου", που λέει και ο Έντουαρντ Άλμπι...

Αισιοδοξία τώρα. "Ραντεβού στον αέρα" της νέας χρονιάς με αγαπημένη "ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ" και (βρε πέστο εσύ κι ας είναι παραμύθι) "Μένουμε πάντα παιδιά" - ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (ΙΙ)

2008-12-24T13:16:00.002+02:00

Παραμονή Χριστουγέννων λοιπόν. Παραμονή μιας γιορτής που παλεύει να διασώσει την αξία της μπροστά στα προβλήματα της καθημερινής ζωής.

Κάτι σαν ένα δέντρο που κάθε χρόνο του κρεμάμε ολοένα και λιγότερα στολίδια.

Συρρίκνωση, όπως σε πολλά.

Λιγότερες κάρτες, ευχές, τηλεφωνήματα.

Μικρότερα καλαθάκια με "επιχειρηματικά δώρα", μικρότερα μελομακάρονα.

Λιγότερες ατζέντες στο γραφείο (ΑΝ πάρουμε και καμία, εδώ που τα λέμε...).

Τελοσπάντων, αυτά τα έχουμε ξαναπεί. Ό,τι λιγοστεύει, γίνεται μισός χρόνος

(= διπλή ταχύτητα).

Κι ότι υπάρχει τζάμπα, γίνεται εμπορεύσιμο. Άκουσα στις ειδήσεις για γυναίκες που πουλάνε τα ωάριά τους για να ξεχρεώσουν... Ο tempora, o mores...

Τρέχω. Έτσι είναι η ζωή, αλλάζει και πρέπει να το δεχτούμε.

Είμαι πάντα στο πνεύμα της εποχής.

Που σημαίνει κατεβάζω και τυπώνω συνταγές για γαλοπούλα γεμιστή από το internet.

Και δέχομαι ευχές και στο blog μου.

Εύχομαι σε όλους υγεία, αγάπη, χαμόγελο και μυρωδιές φούρνου.

Όπως λέγαν οι παλιοί, "την υγεία και το καθημερινό!..."

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ...

2008-12-16T15:21:00.003+02:00

Και μέσα σ' όλα αυτά, έρχονται και Χριστούγεννα...

Ίσως για πρώτη φορά τόσο μελαγχολικά, τόσο "μαζεμένα"...

Ίσως μόνιμα μια γιορτή όπως την περιγράφει ο Φοίβος Δεληβοριάς, σ' αυτό το τραγούδι που τόσα πράγματα από τη ζωή μου έχω βρει μέσα... Από τα σπασμένα μου παιδικά παιχνίδια, τον αριστερό μου πατέρα (που σαν σήμερα πριν τρία χρόνια κατέληγε στην τελευταία του κατοικία), τις γλυκές οικογενειακές μυρωδιές στα νοικιάρικα σπίτια...

Περνάει ο καιρός.

Κι όσο περνάει, τόσα περισσότερα θυμάμαι...

"ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΓΥΑΛΙ" ( ή τι έχουν να δουν τα μάτια μου-Νο ν+1 )

2008-12-11T09:56:00.005+02:00

(Το "ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΓΥΑΛΙ" είναι θεατρικό έργο του 'Αρθουρ Μίλλερ, συγγραφέα του "ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ", γραμμένο με αφορμή τη "νύχτα των κρυστάλλων", στις 9.11.1938 από τους προαλειφόμενους νεοναζί γερμανούς, προπομπός του μετέπειτα ολοκαυτώματος. Η βραδιά εκείνη εκτός από τη φθορά των περίπου 8500 εβραϊκών καταστημάτων και συναγωγών και την κλοπή πανάκριβων συλλεκτικών έργων τέχνης, σημαδεύτηκε πολύ περισσότερο από το θάνατο 400 περίπου ανθρώπων και τη σύλληψη και φυλάκιση σε στρατόπεδα συγκέντρωσης περίπου άλλων 30000, όλων φυσικά εβραϊκής καταγωγής...)

Δευτέρα και Τετάρτη, αγαπημένη συνήθεια από τότε που δουλεύω στο κέντρο, να βολτάρω στους ήσυχους (λόγω των κλειστών καταστημάτων) εμπορικούς δρόμους του : στην Ερμού και τα παρακλάδια της, Αγίου Μάρκου, Περικλέους, εκεί μέσα...
Χτες ήταν Τετάρτη βράδι, αλλά τα πράγματα εντελώς διαφορετικά.

Ποτέ δε συμπαθούσα τους εμπόρους, είναι αλήθεια. Πάντα πίστευα πως με διάφορες πατέντες και κόλπα επιβιώνουν και πολύ καλά μάλιστα, δίνοντας από πάνω και την εντύπωση ότι και καλά έχουν κεσάτια μια ζωή... Με τις αποδείξεις που δεν κόβουν, με τα πλαστά τιμολόγια, τους ανασφάλιστους υπαλλήλους, τα φαινομενικά χαμηλά εισοδήματα που μέχρι πρότινος τους έβγαζαν και αφορολόγητους, ή με ό,τι τέλος πάντων άλλο μπορεί να κάνει κάποιος που στο κάτω-κάτω δεν είναι υπάλληλος, αλλά έχει μια δική του δουλειά και την κουμαντάρει.

Πάντα απορούσα πως μπορούσαν να στέκονται μαγαζιά πληρώνοντας αυτά τα τεράστια νοίκια, έχοντας μέσα δέκα υπαλλήλους όταν εκείνη τη στιγμή εξυπηρετούσαν όλο κι όλο έναν πελάτη. Η μάνα μου λουιπόν, όταν τύχαινε να αγοράσουμε κάτι με κάμποσο παζάρι και φεύγοντας εμένα το μικρούλη με πιάναν οι τύψεις (έλα ρε μαμά, τι του κάναμε του ανθρώπου), μου απαντούσε "Τι λες παιδί μου, έμπορος είναι αυτός, χάνει ποτέ;".

Με τα χρόνια άρχισα να το καταλαβαίνω. Έχω δει ανθρώπους που στην Αγίου Μάρκου έχουν μια προθήκη (δηλ. όχι μαγαζί αλλά κάτι σαν είσοδο πολυκατοικίας) να ζουν στα προάστια των Αθηνών σε τριώροφες βίλες, να πηγαινοέρχονται κάθε μέρα από κει κάθε μέρα για να πουλάνε δερμάτινες τσάντες, ζώνες και κουμπιά, να κάνουν τρια παιδιά και να ζουν μια χαρούμενη ζωή. Γιατί; γιατί ίσως έχουν αυτό το κάτι που χρειάζεται αυτή η δουλειά, το "εμπορικό δαιμόνιο", το ξέρω γω τι, την όσφρηση, την καπατσοσύνη να "σε πουλάνε και να σ' αγοράζουν"... Αλλά φυσικά αυτό δεν ισχύει για όλους. Είναι και άνθρωποι που δεν την πολυξέρουν τη δουλειά και με κάτι τέτοια σαν τα χτεσινά πραγματικά καταστράφηκαν...

Έβλεπα το καμμένο ιστορικό κτήριο της "Στοάς Εμπόρων", κάτω από την Καπνικαρέα, και πραγματικά με έπιανε η ψυχή μου, Κι από την άλλη μεριά "το κατάστημα GLOU μετά από τις ζημιές που υπέστη στις 7/12/08 θα είναι καλι κοντά σας σε λίγες μέρες". Και μέσα άνθρωποι να βιδώνουν γυψοσανίδες, να βάφουν με ρολά τα ταβάνια οκτώ η ώρα το βράδι... Ο θάνατός σου η ζωή μου εν έτει 2008 μέσα στο εμπορικό κέντρο, όπου, ερχομένων και των εορτών , θα κερδίσει ο γρηγορότερος και ο πιο ματσωμένος. Μαγαζιά σκεπασμένα πρόχειρα με χαρτί περιτυλίγματος και σελοτέιπ, και μαγαζιά που σε μια μέρα είχαν ήδη καλογυαλισμένα φύλλα λαμαρίνας για βιτρίνα και κολλημένα χαρτάκια που λέγαν "το κατάστημα λετουργεί κανονικά"... Μαγαζιά με κολλημένα τεράστια γράμματα "ΟΛΑ 10 ΕΥΡΩ", όταν πριν λίγες ώρες όλα δεν κάναν ούτε 10 ευρώ, αλλά ήταν έρμαιο του έγχρωμου αλλά φυσικά και του "ασπρόμαυρου" καταπιεσμένου πληθυσμού της πρωτεύουσας.

Οι τράπεζες φυσικά είναι οι μόνες που δε λυπάμαι. Όπως έστρωσαν, κοιμήθηκαν. Κι αν θες, πάλι κερδισμένες θα βγουν. Γιατί πολύ απλά με τα επισκευαστικά δάνεια που απλόχερα θα προσφέρουν, σε λίγα χρόνια με τις προσημειώσεις θα βάλουν στο χέρι πανάκριβα μαγαζιά-φιλέτα μέσα στο κέντρο της Αθήνας, και η ζωή συνεχίζεται... Να, ας πούμε, κύριοι κυβερνώντες, μια απλή σκέψη μικρού παιδιού : δώστε τα δάνεια που λέτε στους ανθρώπους αυτούς, ΑΛΛΑ μην προσημειώσετε τα συγκεκριμένα ακίνητα, προσημειώστε κάποιο άλλο ακίνητο ή το εμπόρευμα. για να μη χάσουν κι αυτοί οι άνθρωποι τα πόστα τους. Γιατί εγώ ας πούμε, γουστάρω να μπαίνω μέσα σ' ενα μαγαζί και να γράφει "από το 195..." Αλλά φυσικά σιγά μη σας συμφέρει να δείξετε τέτοια ευαυσθησία... Θα τρέξετε άρον-άρον να μαζέψετε λεφτά (γιατί ΟΥΤΕ λεφτά δεν έχετε τώρα) να χορηγήσετε δάνεια όποιος μπορεί πιο γρήγορα, με την ίδια ταχύτητα που τρέχουν αυτοί που έλεγα παραπάνω να ανοίξουν τα μαγαζιά τους και να φάνε μέσα στις γιορτές και την πελατεία όσων δε θα μπορέσουν σύντομα να ορθοποδήσουν... Ο θάνατος του εμποράκου στην Αθήνα του 2008, όπου ξαφνικά απόγεμα Τετάρτης ειδικοί φρουροί ανεβοκατεβαίνουν την Ερμού, και οι μόνοι που εμπορεύονται, οι αλλοδαποί με τα απλωμένα σεντόνια, αντί να τρέχουν πανικόβλητοι, αραδιάζουν τσάντες και χριστουγεννιάτικα παιχνιδάκια γιατί για κάποιο παράξενο λόγο κανένας αστυνομικός δεν έχει τη διάθεση να τους κυνηγήσει... Και πιο κάτω ένας τρομπετίστας από αυτούς τους πλανόδιους μουσικούς, παίζει κάτι αργό σα "ρέκβιεμ"...

Θυμάμαι ότι έχω ζήσει τους δυο μεγάλους εμπρησμούς του "ΜΙΝΙΟΝ" και του "ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣΠΟΡ" στη δεκαετία του οδγόντα. Πάλι με το ίδιο δάκρυ στα μάτια έφευγα. Πάλι ένας μελαγχολικός τουρίστας στα Χαυτεία έπαιζε με την κιθάρα του το "Bye-bye love" των Beatles, δίπλα από τις πλάκες που κρέμονταν μπροστά στα έντρομα μάτια των περαστικών... Θυμάμαι την προσπάθεια αυτών των δύο ιδιοκτητών για χρόνια να ορθοποδήσουν, να προστατέψουν τους εργαζομένους τους, να κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να ξαναφέρουν το χαμόγελο στη ζωή τελικά όλων μας...

Τώρα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Τώρα λείπει η ανθρωπιά, μετράνε οι γνωριμίες, οι γρήγορες συμβάσεις, οι όμιλοι, το franchising, το ζεστό χρήμα...

P.S : Για το άτυχο παιδί, που φυσικά είναι η ασύγκριτα μεγαλύτερη απώλεια, δεν έχω τίποτα παραπάνω να πω από αυτό που νιώθουμε όλοι. Όσο για το δολοφόνο του και τον αξιότιμο συνήγορό του, "κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι"...

ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΜΕΝΕΙ...

2008-11-06T10:07:00.004+02:00

Συνήθως συνδέω τα posts με κάποιο ελληνικό τραγούδι.
Να όμως που καμιά φορά ένα τραγούδι μπορεί να είναι από μόνο του λόγος να γράφεις ένα post.
Έτσι ρε παιδί μου, για να το έχεις εκεί και να το παίζεις συνέχεια.

Ζεστοί και μεστοί, συγκινητικοί θα έλεγα, οι στίχοι του μεγάλου Μάνου Ελευθερίου.

Γλυκιά και ρυθμική, νοσταλγική και "εικονική" η μουσική του "ξεχασμένου" Λάκη Παπαδόπουλου.

Και το σύνολο των δύο, βγαλμένο από την a capella και rock φωνή της Ελένης Τσαλιγοπούλου, σε ένα εντελώς διαφορετικό άκουσμα (κι όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι είναι μια τραγουδίστρια που λόγω ηχοχρώματος την αποφεύγω όπως ο διάλος το λιβάνι...)

Από το δίσκο "Πάντα κάτι μένει" (και προφανώς, όσο ακόμα φτιάχνονται τέτοια ταγούδια), "Το κρεβάτι τρίζει".

Καλημέρα σας.

ΕΠΟΧΙΑΚΑ ΕΙΔΗ...

2008-10-30T10:42:00.011+02:00

Άν έχω καταλάβει καλά (αλλιώς βοηθήστε με), μάλλον θα πρέπει να βρισκόμαστε στη φάση που περνάμε από το καλοκαίρι στο χειμώνα. Θα μου πείτε, μεσολαβεί και το φθινόπωρο. Ποιό φθινόπωρο; Το "τέτοιο φθινόπωρο", που λέει ο Ανδρεάτος (μουσική Β. Κορακάκη) ; Υπάρχει πράγματι αυτή η εποχή ή μήπως έχει "συμψηφιστεί", έχει "απορροφηθεί" από τον "όμιλο" του χειμώνα, για να χρησιμοποιήσω και μοντέρνες εκφράσεις της εποχής...

Λοιπόν, για θυμηθείτε τα (πάντα αγνά και άδολα εκείνα) παιδικά μας χρόνια,ε; Υπήρχε στο Σχολείο, εκτός από τον "Γεωφυσικό" και "Πολιτικό" χάρτη της Ελλάδος (εκδόσεων...εκδόσεων...Παπαδημητρίου,το θυμήθηκα!), υπήρχε λοιπόν και κάποιος χάρτης με τους μήνες. Θυμάστε; Κάτι σαν δίσκος με 12 κομμάτια σαν της πίτσας, που το καθένα αντιστοιχούσε σε ένα μήνα. Την εποχή του φθινοπώρου (που φθίνουν οι οπώρες, φυσικά) είχε ζωγραφισμένο στο Σεπτέμβριο μια εικόνα τρύγου, αν θυμάμαι καλά, τον Οκτώβριο ένα γεωργό με απλωμένα τα χέρια να σπέρνει, το Νοέμβριο δε θυμάμαι τι, μετά μια γιαγιά να πλέκει στο τζάκι... Άκου να δεις... Ήδη σαν παραμύθι ακούγεται, ε;

Αν ψάχναμε σήμερα κάποιον ορισμό για τις εποχές, πολύ απλά θα λέγαμε ότι:

"καλοκαίρι είναι η εποχή που κάνουμε μπάνια και παίρνουμε άδεια",

"χειμώνας η εποχή που κάνει (λίγο) κρύο και έχει τα Χριστούγεννα",

"Άνοιξη η εποχή που ανθίζουν τα λουλούδια και έχει το Πάσχα",

κι εκείνο το φτωχοφθινόπωρο, το πρώτο που την έχει πληρώσει μέχρι τώρα, τι είναι; Τι θα γράφαμε, αν μας βάζαν στη σημερινή μας ηλικία να γράψουμε μια έκθεση Τρίτης Δημοτικού; Κάποτε, ας πούμε, θα λέγαν "τώωρα η σταφίδα;" ή "δεν είναι ακόμα τα κάστανα" ή "σε δυο βδομάδες θα μάσουμε (τοπική διάλεκτος) ελιές" και μπορεί να καταλάβαιναν όχι μόνο το μήνα αλλά και το δεκαπενθήμερο. Τώρα; Το σταυρόλεξο γράφει "φθινοπωρινά φρούτα", 4 γράμματα, κι εσύ βάζεις "μήλα" που τα βρίσκεις στη λαϊκή μέχρι τον Ιούνιο... Κι αντί να δεις κίτρινα φύλλα, φορτώνεις το "automn leaves" στο desktop των Windows... Μήπως κάπως έτσι αλλάζουν οι εποχές σήμερα;

Τι να πω, δε βρίσκω κι από που να πιαστώ... Λέω έναν έναν τους στίχους του Γκάτσου από το τραγούδι του Χατζιδάκι "Απόψε φθινοπώριασε", και ολοένα και δε σημαίνουν πια τίποτε... Άναψα το τζάκι ανήμερα 28ης για εγκαίνια, και έσκασα!

(...απόψε πέφτει παγωνιά στο δρόμο και στη γειτονια...)
Περιμένουν όλοι το Σεπτέμβρη ν΄αλλάξουν λάστιχα, να μη γλυστρήσουν με τη βροχή. Και βροχή βλέπουμε, ή μάλλον ακόμα δεν έχουμε δει ούτε με το κιάλι!

(...απόψε μύρισε βροχή, χειμώνας μπαίνει στην ψυχή...)

(...Απόψε φθινοπώριασε, και τ' όνειρο ξεθώριασε...)

Το όνειρο όμως ποτέ δεν ξεθωριάζει, η ζωή τρέχει αδυσώπητα σαν ένα τρένο που μπαινοβγαίνει σε σήραγγες πριν προλάβουν να συνηθίσουν τα μάτια σου. Μέχρι να μαζέψεις τα καλοκαιρινά, νά'σου η Επέτειος, από κει τσάκα-τσάκα Χριστούγεννα, μέχρι να μαζέψεις τα λαμπάκια Απόκριες (ένα πραγματικά μοναδικό γεγονός το οποίο κι αυτό τείνει να εκλείψει και στο οποίο θα επανέλθω εκτενώς), από κει η άλλη Επέτειος, το Πάσχα και το τριήμερο της Πεντηκοστής, έμπα του επόμενου καλοκαιριού...

Είναι 365 ημέρες και φαίνονται σαν μια ανάσα... Είναι μια ζωή που περνά και χάνεται σχεδόν χωρίς σηματοδότες και διασταυρώσεις, μια άχρωμη Εθνική Οδός, που όλο πατάς γκάζι για να δεις κάποιο αξιοθέατο πιο κάτω κι όλο βλέπεις την ίδια εικόνα...

Δεν ξέρω γιατί μου ήρθαν τώρα όλες αυτές οι σκέψεις, γιατί όλο αυτό το "φτου κι απ' την αρχή". Έβλεπα το Σάββατο το βράδι στη θαυμάσια εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου για τον Αλέκο Σακελλάριο, τον ίδιο τον Αλέκο σε ένα πλάνο να λέει

"...Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Έτσι κι αλλιώς μια ζωή αυτό κάνουμε, παίρνουμε τα πράγματα από τη αρχή. Βέβαια το κακό είναι πως κάποια στιγμή έρχεται το τέλος..."

Αφορμή σίγουρα μου έδωσε και το post της φίλης Katerina ante portas, όπου δυστυχώς διάβασα και κάποια άσχημα νέα για ανθρώπους της κοινότητας των bloggers.

Όμως προς το παρόν δε σχολιάζω τι σημαίνει για την εποχή μας να μαθαίνεις για ανθρώπους που δοκιμάζονται ή που φεύγουν από κοντά μας, μέσα από τα blogs και το facebook...

Εγώ προς το παρόν σήμερα ψάχνω τι σημαίνει φθινόπωρο.

Και καλώ Κοζάνη, Σέρρες και λοιπούς ακροβολισμένους συγγενείς και φίλους της ελληνικής υπαίθρου να μου πουν τι σημαίνει...

Μέχρι τότε πάω να χαράξω και να ψήσω κάστανα με τα ειδικά σκεύη που πήρα από το Lidl...

P.S: εντωμεταξύ θυμήθηκα ότι φθινόπωρο είναι η εποχή που ανοίγουν τα σχολεία...Αλλα κι αυτό έχει να κάνει με την προ εικοσαετίας, σχεδόν, ζωή μου, αν πεις ότι και στο Πανεπιστήμιο η παρακολούθηση δεν είναι υποχρεωτική...

ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΑΡΑΒΑΣ

2008-09-16T22:27:00.004+03:00

Καμιά φορά τα φέρνει έτσι η συγκυρία που η σελίδα αυτή γίνεται μνημόσυνο. Ωστόσο όταν φεύγουν άνθρωποι σαν το Σταύρο Παράβα, είναι παράλειψη να μη γράψεις έστω δυο πράγματα, που μπορεί βέβαια να φαίνονται αστεία σήμερα.

Όπως το να προσπαθείς να καθιερωθείς παίζοντας έντιμα και αξιοπρεπώς το ρόλο του "τοιούτου" - ναι, κάποια εποχή αυτό το φύλο αναφερόταν ως "τοιούτοι", "ντιντήδες", "φίφηδες" αλλά με πολύ περισσότερο σεβασμό από τη γνωστή λέξη που χρησιμοποιούμε σήμερα... - και την ίδια στιγμή να αγωνίζεσαι αντρίκια κόντρα στη χούντα και να πληρώνεις τη στράτευση της τέχνης σου στον αγώνα για τη δημοκρατία, αντί να γίνεις Βουγιουκλάκιας...

Μας άφησε σαν πραγματικός αντιστάρ, σχεδόν όπως στη φωτογραφία, κοιτάζοντας απλανώς την άκρη του τσιγάρου του με το ίδιο παράπονο με το οποίο κοίταζε τη σνομπ Τόνια Καζιάνη στο "Μάγκα με το Τρίκυκλο", με το ίδιο βαθύ βλέμμα με το οποίο ονειροπολούσε να κάνει δική του την "Πριγκηπέσσα" Μπεττυ Αρβανίτη...

Κρύβοντας πίσω από αυτό το βαθύ βλέμμα και τα λίγα λόγια που βγαίναν από το στόμα του τελευταία, μια πικρή και βασανισμένη ζωή, που ούτε στιγμή δεν έλαμψε από τα φώτα των πλατώ του Φίνου. Γιατί το να χάνεις το παιδί σου είναι μια ταινία στην οποία δύσκολα μπορείς να παίξεις...

Μας άφησε με τα ρούχα από τους "Ρακοσυλλέκτες" της ΕΤ1, με το πενιχρό τιμητικό βραβείο από έναν εκπαιδευτικό όργανισμό σε μια εκδήλωση μόλις τον Ιούνιο φέτος στο Γκάζι, και με εκείνα τα στοιχεία ποίησης ήθους που πάντα θα ψάχνουμε να βρούμε στους ανθρώπους που κάναν αυτή τη "δουλειά" μιαν άλλη εποχή...

(δείτε την ταινία Η βουλευτίνα εδώ)

ΚΑΙ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΡΑ ΖΑΒΙΤΣΙΑΝΟΥ

2008-09-14T22:28:00.005+03:00

...η οποία την Παρασκευή, και μετά από μια τεράστια 40χρονη πορεία στο σανίδι του ελληνικού θεάτρου, "ταξίδεψε μέσα στ' αστέρια", όπως σε εκείνους τους στίχους του Μίκη από το "Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού", που σφράγισε μοναδικά με τη φωνή της από το 1963.
Άλλες εποχές...

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗΔΕΣ, ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΜΕ...

2008-09-14T21:54:00.016+03:00

Λοιπόν : γνωστό πολυκατάστημα εργαλείων που είναι ήδη αρκετό καιρό στην Ελλάδα. Αγοράζω ένα ακρυλικό χρώμα για να αρχίσω να βάφω το σπίτι μου, επειδή είδα στο φυλλάδιό του ότι το έχει σε συμφέρουσα τιμή. 55 το εύρισκα, 49.90 το είχε κι έτσι το παίρνω στις 29 Αυγούστου αντί 49,90 ευρώ, όπως βλέπετε και στην απόδειξη.Δεν περνάει μια βδομάδα (5 Σεπτεμβρίου), τέλειωσε το χρώμα, εγώ έχω να βάψω ένα ολόκληρο σπίτι, κάτι η ποσότητα, κάτι η ελκυστική τιμή, ξανατρέχω στο ίδιο μέρος το γνωστό, και, ω του θαύματος, ξέρετε πόσο έχει πάει το χρωματάκι; Μόλις 69,90 ευρώ, έχει δηλαδή πάρει 40% επάνω σε μια βδομάδα. Και βέβαια το άφησα στο ταμείο.

Τι μου ζητάγανε δηλαδή; Τα 5 ευρώ που γλύτωνα τον Αύγουστο να τα δίνω 3 φορές σε κάθε δοχείο από το Σεπτέμβριο, που "το προϊόν βγήκε από το διαφημιστικό φυλλάδιο"... Και πως βγήκε δηλαδή, τι έγινε ρε μεγάλε; 40% δε σπρώξανε ούτε οι αραπάδες το πετρέλαιο... Βέβαια το φυλλάδιο τα εξηγούσε όλα αυτά με τέσσερις λεξούλες "Όσο διαρκεί το απόθεμα". Και φυσικά, το προϊόν δεν έφυγε ποτέ από το ράφι, απλά "το απόθεμα τελείωσε"...

Στα mail που ανταλλάξαμε πολύ θα ήθελα να είχα πάρει κάποια ικανοποιητική εξήγηση, κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε ποτέ...Λοιπόν παιδιά για σοβαρευτείτε, γιατί τα φράγκα πια δε βγαίνουν καθόλου εύκολα... Και από το να σας τα δώσω, δεν τα τρώω καλύτερα λιόσπορο; Άντε μπράβο...

Κι αφιερωμένο στους επιδρομείς της τσέπης μας, το ήδη φιλοσοφημένο από το 1979 παρακαλώ, τραγουδάκι του Λουκιανού Κηλαηδόνη.

O TEMPORA O MORES...

2008-08-27T12:37:00.009+03:00

Ε λοιπόν πάντα έλεγα ότι όλα τα ωραία πράγματα σε αυτή τη χώρα τα ακούμε στις ειδήσεις τον Αύγουστο...

Νάτο λοιπόν : 8 στους 10 ελεύθερους επαγγελματίες ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας (με πηγή βέβαια το Υπουργείο Οικονομικών, άρα τα εισοδήματα που δηλώνουν).

Υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, μαγαζάτορες, ιδιοκτήτες μπαρ κλπ. βγάζουν λέει κατά μέσο όρο 550 ευρώ το μήνα.

Και επίσης το μέσο ετήσιο εισόδημα των τραγουδιστών είναι γύρω στις 11-12 χιλιάδες ευρώ.

Ξέρεις τώρα, όταν είναι τόσο εξώφθαλμο το παραμύθι κοντοστέκεσαι, για μια στιγμή λες ότι μπορεί και να είναι αλήθεια! Όπως μια χαριτωμένη τετραμελής οικογένεια που δήλωνε σε περιοδικό εφημερίδας ότι δεν πάει λέει διακοπές γιατί έχουνε από το mini market που διατηρούν, εισόδημα 1200 ευρώ το μήνα.

Ρε καραγκιόζηδες, για ποιούς μας περνάτε; Η μάλλον καραγκιόζηδες δεν είσαστε εσείς, πολύ πιο καραγκιόζηδες είναι αυτοί που παίρνουν τις δηλώσεις σας και σας πιστεύουν. Αντί να σας χτυπήσουν κάτω σα χταπόδια. Θα μου πει τώρα εμένα ο εστιάτορας κι ο καφετέριας που χτυπάνε μία απόδειξη στις δέκα, ο υδραυλικός κι ηλεκτρολόγους που ταμειακή τους μηχανή είναι το περιστρεφόμενο δεξιά-αριστερά χέρι τους υπό την έκφραση "πόσα να σου πάρω τώρα, ξέρω γω;", ότι πεινάνε... Κι οι τραγουδιστές που έχουν χτίσει όλη τη Μύκονο ότι παίρνουν λιγότερα από έναν οδηγό του Δήμου... Ρε δεν πα να πδχτ... λεω γω; Να βγάλετε και κανα φράγκο; Για ας ξανάρθει σερβιτόρος με το παραγγελιόχαρτο για απόδειξη και καφετέρια με χαρτάκι κομμένο δυο ώρες πριν, και θα τα πούμε...

Δε θα πληρώνω εγώ για να σας φτιάχουν δρόμους για σας, κρετίνοι... Ο άλλος λέει στην Ιθάκη, είδε τον πελάτη Ρώσο και του χρέωσε το τραπέζι 900 ευρώ. Και μετά είπε ότι έκανε λάθος, ήταν 600... (λογική τιμή δηλαδή, όσο ορίζει η Αγορανομία - αν υπάρχει ακόμα τέτοιο πράμα, λέω τώρα εγω...) Ενοικιαζόμενα δωμάτια χωρίς αποδείξεις, ξαπλώστρες χωρίς αποδείξεις, τα πάντα μαύρα και να κοιτάζουμε αδιάφορα τον ουρανό... Κι οι αρχιτρόμπες από την άλλη, να αφαιμάζουν μισθούς και συντάξεις, τα σίγουρα δηλαδή...

Και για να διαλύουμε και τις απορίες, θέλετε να μη ζητάτε αποδείξεις; Πολύ ωραία... Αν και δεν είναι θεμιτό γιατί φυσικά έτσι συντηρείτε τη φοροδιαφυγή, να σας πω τουλάχιστον δυο πραγματάκια : αν έτσι νομίζετε ότι θα πετύχετε χαμηλότερη τιμή κάντε το. Μόνο να ξέρετε ότι αυτός που δε σας κόβει απόδειξη, γλυτώνει 19% τον ΦΠΑ και 25% το φόρο της κλίμακάς του (αφού εμένα δε με πείθει κανείς από αυτούς που έχουν ένα μαγαζί ότι βγάζουν στην ξεφτίλα λιγότερα από 12 χιλιάρικα το χρόνο). Αν λοιπόν θέλετε να πάρετε κάτι χωρίς απόδειξη, να ξέρετε ότι αν κάνει 119 ευρώ θα πρέπει να το παζαρέψετε το πολύ για 75, σαν να λέμε 37% κάτω. Τόσο άλλωστε είναι και το κόστος περίπου στο οποίο αγοράζουν τα μαγαζιά. Αν λοιπόν κάποιος εκείνη την ώρα θέλει να βγει από την επαγγελματική του ιδιότητα, ας πάρει το πράγμα από το ράφι και ας σας το δώσει όσο το πήρε, πολύ απλά... Αλλιώς, εκτός από το ότι ζημιώνετε το κράτος και τους κάνετε να κρυφογελάνε μόλις φύγετε, είσαστε και κορόιδα...

Αυτά. Και αφιερωμένο στις συναλλαγές του μαύρου χρήματος, το "μουλάρι", ακούστε το εδώ από κάτω...

MY KARPATHOS (III) - Η ΔΙΑΦΑΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

2008-08-25T11:23:00.024+03:00

Το Διαφάνι είναι ένα μέρος που θα μπορούσε να μην ανήκει στην Κάρπαθο. Και το εννοώ, αφενός για τη γραφικότητά του και αφετέρου γιατί για τους κατοίκους του νότιου μέρους του νησιού είναι σαν να μην υπάρχει. Ο δρόμος που το συνδέει είναι ένας χωματόδρομος 18 χιλιομέτρων που διανοίγεται από τότε που οι γιαγιές της Ολύμπου ήταν κοριτσόπουλα. Μέσα στη γκρεμίλα και στον αέρα, στην κορυφογραμμή του βουνού, το φτωχοσκούτερ μου τα χρειάστηκε μέχρι να αντικρύσει από την τελευταία στροφή την Όλυμπο και να μείνουν οι επιβαινοντες με το στόμα ανοιχτό (συγχαρητήρια και στη Michelin για το πίσω λάστιχο...). Στα "συν" του μέρους αυτού είναι ότι έχει λιμάνι στο οποίο μπορείτε να καταλήξετε ή να αναχωρήσετε κατευθείαν με το πλοίο, βλέποντας από την κουπαστή την πρωτεύουσα Πηγάδια, δε χρειάζεται και περισσότερο εξάλλου...

Το Διαφάνι χρησιμοποιείναι από τους νότιους σαν "κέντρο διερχομένων". Με τρια καραβάκια την ημέρα σε πηγαίνουν από τα Πηγάδια εκεί, όπου περιμένουν τουριστικά λεωφορεία για να σε ανεβάσουν εν ριπή οφθαλμού στο παραδοσιακό χωριό από έναν μικρής απόστασης ασφαλτόδρομο. Αυτά με 35 ευρώ το κεφάλι. Εννοείται ότι αν πάτε να νοικιάσετε αυτοκίνητο δε θα πείτε ποτέ ότι σκοπεύετε να πάτε στην Όλυμπο by car, γιατί πιθανώς να σας πάρουν τα κλειδιά πριν ακόμα κάτσετε στη θέση του οδηγού.

Το Διαφάνι αν και φυσικά απομονωμένο δεν σου προσφέρει και λίγα. Εκτός από την ηρεμία και τη χαλαρότητα όλων όσοι σχετίζονται με το θέμα "τουρισμός" στο μέρος αυτό, ανεπανάληπτη είναι η εμπειρία από τις εκδρομούλες που μπορείς να κάνεις με καϊκάκι είτε στις κοντινές παραλίες, είτε ακόμα καλύτερα στο εγκαταλειμμένο νησάκι Σαρία, βόρεια της Καρπάθου.

Την εμπειρία αυτή μας προσέφερε ο κύριος αυτός. Ένας καταπληκτικός άνθρωπος, δάσκαλος σε Δημοτικό σχολείο της Ρόδου το χειμώνα, μας άφησε την καλύτερη ανάμνηση που θα μπορούσαμε να πάρουμε από το νησί. Καπετάνιος, ξεναγός, ηγέτης πεζοπορικού γκρουπ, μάγειρας αυτοσχέδιου γεύματος στην παραλία, μας είπε και μας έδειξε τα πάντα, τόσο που τα 15 ευρώ που κόστισε στο άτομο όλη αυτή η μέρα πραγματικά να ντεπόμαστε να τα δώσουμε. Γιώργο σ' ευχαριστούμε, με τις εικόνες που μας χάρισες θα περάσουμε ένα πολύ καλό χειμώνα... Και επειδή χίλιες λέξεις δεν κάνουν μια εικόνα, να αραδιάσουμε καμμιά δεκαριά χιλάδες λέξεις...Έχουμε και λέμε :

Ο Γιώργος με τη λαγουδέρα στο χέρι και ξεκινάμε...

Στο δρόμο για τη Σαρία

Παρκάρισμα της βάρκας εντός σπηλιάς και μπάνιο...
Πλησιάζοντας στα Παλάτια της Σαρίας με τα κρυστάλλινα νερά. Αν διακρίνετε ένα άσπρο εκκλησάκι ψηλά σε μια κορφή, θυμηθείτε το, θα το δείτε και από κοντα... Ξεκινώντας το μάθημα-ξενάγηση...Στη σύνέχεια πεζοπορία στο φαράγγι προς το εσωτερικό του νησιού, στον αρχαίο οικισμό του Άργους. Εκεί, στάση για φυσικό ντους από τη στέρνα...

Και να που χωρίς να το καταλάβουμε (σχεδόν) φτάσαμε στο απομακρυσμένο ξωκλήσι του Αη-Ζαχαριά (εκείνη η άσπρη κουκκίδα προηγουμένως) με τη μαγευτική θέα που κόβει την ανάσα... Απο κει ο Γιώργος δίνει κάτω παραγγελία να ανάψει η φωτιά...(βλέπετε τι εστί "κάτω")
...και ακολουθεί το ψήσιμο και φυσικά το γεύμα...

Ακολούθησαν κι άλλα, βαρκάδα μέσα από ένα φυσικό λαβύρινθο βράχων, μπάνιο στην Αλιμούντα, ουζάκι στο κατάστρωμα, άνοιγμα του πανιού στην επιστροφή "για πιο ρομαντικά", τι να λέμε, όποιος κάνει ποτέ αυτή την εκδρομούλα θα με θυμηθεί... Η μέρα που έσωσε τις διακοπές μας...

MY KARPATHOS (ΙΙ) - ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ...

2008-08-18T09:18:00.048+03:00

Εξαρχής λέω πως ό,τι θα διαβάσετε και θα δείτε αντικατοπτρίζει την προσωπική μου άποψη. Κι αυτό όχι μόνο γιατί η αισθητική είναι ένα σαφώς υποκειμενικό θέμα, αλλά και γιατί πραγματικά δεν θέλω να θίξω κανέναν από όσους έχουν σχέση με αυτά που θα δείτε φωτογραφημένα από το νησί. Το νησί αποδείχτηκε ότι έχει και πολύ ωραία πράγματα (στα οποία θα επανέλθω με επόμενο post) αρκεί να ψάξει κανείς να τα βρει πίσω από αυτό το παραβάν της, κατά τη γνώμη μου, κακογουστιάς...

Κι ας αρχίσουμε από εδώ : το internet cafe - σκυλάδικο (THE PARTHENON) από το οποίο έστειλα το προηγούμενο post, εν μέσω ασμάτων Σταμάτη Γονίδη...Ένα σπιτάκι κατευθείαν από το Μισισσίπι λίγο έξω από την πόλη της Καρπάθου
Το αυτοκίνητο καλύτερα να μη χαλάσει, αλλιώς θα πάτε στο εξουσιοδοτημένο "Συνεργειο Αυτοκινήτων Αντιπροσωπείαις" (όπως λέμε "ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου...). Επίσης ξέχασα να πώ ότι υπάρχουν όλα κι όλα 4 βενζινάδικα, όλα στα Πηγάδια, τα οποία κλείνουν το καλοκαίρι στις 9 το βράδι (και το χειμώνα, μάστορα; στις 8 - άντε, χάρη στο χρωστάμε...)Γουστόζικα δωράκια από τα μαγαζιά για τους φίλους σας...

Εύηχες πινακίδες καταστημάτων παντού...

Σύγχρονη αρχιτεκτονική με σεβασμό στην παράδοση...

Καλόγουστο παραδοσιακό φανάρι, συνδυασμός παγωτό χωνάκι και προφυλακτικό...

Εκπληκτικό γούστο στα πάντα, μέχρι στα ονόματα των ποδοσφαιρικών ομάδων...

Μουσείο Αρκάσας. Καμια πινακίδα δε σου λέει ότι υπάρχει, κανείς δεν το ανοίγει, τα δε αρχαία είναι σκόρπια έξω, πολύ κοντά στο δημοτικό πάρκινγκ (για να τα φορτώσεις και να φύγεις;)...

Υπαίθριο δειγματολόγιο γύψινων σε σοκάκι, με το τηλέφωνο του κυρίου (Μαβρούκ) που τα φτιάχνει γραμμένο στον τοίχο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις που θα βρεις τον καλό μάστορα...

To Επαρχείο. Ένα κτήριο που φτιάξαν οι Ιταλοί...
To Δημαρχείο. Ένα κτήριο που φτιάξαν οι Έλληνες...
Κινέζικο μαγαζί. Και Κινέζικο εστιατόριο (όποιος έχει τη γραμματοσειρά, μου τη στέλνει).

Τα χρυσά δαχτυλίδια του θείου Σαμ, με τους μαίανδρους και την Ακρόπολη...
Φάτε μάτια ψάρια...
Παραδοσιακή κάτοικος της Ολύμπου, όπου "ο χρόνος δεν άγγιξε τίποτα". Δυστυχώς όμως, όπως η ζωή προχωράει, τα δίκτυα έρχονται και σε βρίσκουν από τον αέρα...

Το Διαφάνι. Η διάφανη αλήθεια του βόρειου τμήματος του νησιού, στην οποία θα επανέλθουμε...

ΚΑΡΠΑΘΟΣ, Η ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΨΕΙΣ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΟΥ (Ι)

2008-08-09T22:19:00.004+03:00

Αυτό λοιπόν πρώτη φορά μου συμβαίνει...
Να πρέπει πριν να γυρίσω από τις διακοπές μου και να μεταφέρω τις όποιες εντυπώσεις, να προτρέψω τυχόν ανεγκέφαλους σαν και μένα να γλυτώσουν από έναν άσκοπο προορισμό.
Γιατί εδώ που ήρθα, δυστυχώς μόνο διακοπές δε μπορείς να κάνεις...

Ένα νησί αποθέωση του ΚΙΤΣ, της ελληνοαμερικανιάς, αφιλόξενο, με κακούς ανθρώπους, ένα νησί ταλαιπωρίας, στραμμένο στους γερμανο-ιταλούς τουρίστες, χωρίς ένα εμπορικό κατάστημα της προκοπής παρά μόνο φαγάδικα και χρυσοχοεία που πουλάνε τα χρυσά ρολόγια του θείου Σαμ και τα χοντροδαχτυλίδια με ανάγλυφη την Ακρόπολη...

Ένα νησί που στην - απαράδεκτη και γεμάτη κατσαρίδες - πρωτεύουσά του(τα Πηγάδια, πραγματική προτροπή για να κατου...σεις!), φέρνουν στα εστιατόρια για κουβέρ τρεις φέτες ψωμί στα δύο άτομα (δηλ. φάε σύ, τρώω εγώ και μετά θα τσακωθούμε...), ξεπετάγονται ενοχλητικοί σερβιτόροι πίσω από τις βιτρίνες με το "fresh fish", οι τέσσερις στις πέντε ταμπέλες γράφουν το τρίπτυχο του θανάτου "gyros-mousaka-tzatziki", μια Πλάκα μόλις 300 ναυτικά μίλια μακριά από την Αθήνα.

Ένα νησί που πουλάει τη λαογραφία του αβέρτα στους ξανθόψειρες με τα γερμανοπέδιλα, που ακόμα και στην "παραδοσιακή" Όλυμπο, που "ο χρόνος σταμάτησε", οι γιαγιούλες με τα τσεμπέρια σου μιλάνε πρώτα στα ιταλο-αγγλικά, και όταν βρουν χρόνο ξεθάβουν κάτω από τη μαντήλα το κινητό τηλέφωνο, πουλάνε κινέζικα υφαντά και κεραμικά της πλάκας και σπιτικό σαπούνι λαδιού που γράφει "Παπουτσάνης"...

Μένω προς το παρόν σε αυτά, μήπως και προλάβω κανέναν, και θα επανέλθω με αναλυτικό φωτορεπορταζ, παρακαλω... Εξάλλου υπάρχουν πάντα και τα ωραία, μόνο που είναι σε πραγματικά μικρή αναλογία...

ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ...

2008-08-04T10:31:00.004+03:00

Λοιπόν !

Αυτά είναι τα κλειδιά για να μου ποτίζετε.

Η σελίδα αναχωρεί για διακοπές, στη μακρινή νήσο Κάρπαθο.

Ταξιδεύει το απόγευμα με 7 μποφώρ (αλλά στην πλάτη) και για 24(!) ώρες...

(Ελπίζω σε καλό πλου, αλλά και να συμβεί κάτι ευτυχώς είναι του αγίου Σώστη σήμερα...)

Να είστε φρόνιμοι όσο θα λείπω, και

(κοίτα τώρα βλακεία που περιέχει αυτή η φράση, τη λες όταν ξεκινάς για διακοπές, με τα 3/4 του να έχουν περάσει)

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !