2π, όπου π = 3.1415... = ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ...

Άνω Μερά, 2015 (όποια φωτογραφία υποστεί "κλικ", μεγαλώνει - αλλά δεξί κλικ καλύτερα, ξέρετε σεις) Πικροδάφνες... Ιβίσκοι... Αγελάδες... Κάπασοι...(κιούπι σε θέση καπνοδόχου) Φραγκοσυκιές... Το πάρκινγκ των Μύλων...Μέσα στο χώμα, δεκαετίες τώρα,  κι οι μύλοι χωρίς πανιά...Μιλάμε για έναν από τους πλουσιότερους Δήμους  στην Ελλάδα, τουλάχιστον σε δημοτικά τέλη... Ντροπή, παιδιά, ντροπή... Ορνός...Ήρεμος, οικογενειακός... Και στο δρόμο για πίσω...Να περάσουμε το ποτάμι της χρονιάς,  και να επιστρέψουμε. Μεγαλύτεροι και ωραιότεροι ! (κατά το "Παλιά, ήμουν νέος κι ωραίος, τώρα είμαι μόνο ωραίος !")

Και λέω (Ι) γιατί ακόμα οι φωτογραφίες είναι σκόρπιες, κι έτσι σκαρώνω ένα ποστάκι μόνο με κάτι από το κινητό. Σας είπα, υπάρχει Μύκονος και Μύκονος...Άλλωστε, το νησί αυτό έγινε αφορμή να μου γίνει βίωμα η παροιμία "Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μη λες". Ο ορκισμένος εχθρός της Μυκόνου, αυτός που είχε σβήσει το νησί από τον ελληνικό χάρτη, τιμωρήθηκε, λόγω αγχιστείας, να πηγαίνει κάθε χρόνο ! Και να έχει πιάσει τον εαυτό του να λέει "Μη μου πεις ότι δε θα πάμε φέτος !" Γιατί η Μύκονος τού έγινε "γυναικονήσι". Όχι όμως ότι αρκούσε μόνο αυτό. Η δική μου Μύκονος, η Ανωμερίτικη country Μύκονος, δεν είναι αυτό που θα φαντάζονταν οι πολλοί. Είναι οι αγελάδες και τα κατσικάκια στο παραδιπλανό οικόπεδο, είναι οι μικρές αυλές με τις μπουκαμβίλιες, οι ήσυχοι βραδινοί ποδαρόδρομοι, η ανθρωπιά, ο Τάκης με το "Καφέ Αράξαμε" και το free wi-fi, "Το στέκι του Προέδρου", ο Μαδούπας με τις απλωμένες "λούζες" (τοπικό αλλαντικό), είναι τα...

Το Διαφάνι είναι ένα μέρος που θα μπορούσε να μην ανήκει στην Κάρπαθο. Και το εννοώ, αφενός για τη γραφικότητά του και αφετέρου γιατί για τους κατοίκους του νότιου μέρους του νησιού είναι σαν να μην υπάρχει. Ο δρόμος που το συνδέει είναι ένας χωματόδρομος 18 χιλιομέτρων που διανοίγεται από τότε που οι γιαγιές της Ολύμπου ήταν κοριτσόπουλα. Μέσα στη γκρεμίλα και στον αέρα, στην κορυφογραμμή του βουνού, το φτωχοσκούτερ μου τα χρειάστηκε μέχρι να αντικρύσει από την τελευταία στροφή την Όλυμπο και να μείνουν οι επιβαινοντες με το στόμα ανοιχτό (συγχαρητήρια και στη Michelin για το πίσω λάστιχο...). Στα "συν" του μέρους αυτού είναι ότι έχει λιμάνι στο οποίο μπορείτε να καταλήξετε ή να αναχωρήσετε κατευθείαν με το πλοίο, βλέποντας από την κουπαστή την πρωτεύουσα Πηγάδια, δε χρειάζεται και περισσότερο εξάλλου... Το Διαφάνι χρησιμοποιείναι από τους νότιους σαν "κέντρο διερχομένων". Με τρια καραβάκια την ημέρα σε πηγαίνουν από τα Πηγάδια εκεί, όπου περιμένουν τουριστικά λεωφ...

Εξαρχής λέω πως ό,τι θα διαβάσετε και θα δείτε αντικατοπτρίζει την προσωπική μου άποψη. Κι αυτό όχι μόνο γιατί η αισθητική είναι ένα σαφώς υποκειμενικό θέμα, αλλά και γιατί πραγματικά δεν θέλω να θίξω κανέναν από όσους έχουν σχέση με αυτά που θα δείτε φωτογραφημένα από το νησί. Το νησί αποδείχτηκε ότι έχει και πολύ ωραία πράγματα (στα οποία θα επανέλθω με επόμενο post) αρκεί να ψάξει κανείς να τα βρει πίσω από αυτό το παραβάν της, κατά τη γνώμη μου, κακογουστιάς... Κι ας αρχίσουμε από εδώ : το internet cafe - σκυλάδικο (THE PARTHENON) από το οποίο έστειλα το προηγούμενο post, εν μέσω ασμάτων Σταμάτη Γονίδη... Ένα σπιτάκι κατευθείαν από το Μισισσίπι λίγο έξω από την πόλη της Καρπάθου Το αυτοκίνητο καλύτερα να μη χαλάσει, αλλιώς θα πάτε στο εξουσιοδοτημένο "Συνεργειο Αυτοκινήτων Αντιπροσωπείαις" (όπως λέμε "ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου...). Επίσης ξέχασα να πώ ότι υπάρχουν όλα κι όλα 4 βενζινάδικα, όλα στα Πηγάδια, τα οποία κλείνουν το καλοκαίρι στις 9 το βράδι (και το χει...