ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ...
" Θα ‘ρθούνε πιο ξένοιαστα χρόνια Κι αλλιώτικοι τρόποι ζωής Σαν έρθουνε εκείνα τα χρόνια Δεν ξέρω που θα ‘μαστε εμείς" Tο Λουκιανό δεν τον αποχαιρετάς με δάκρυα, τον αποχαιρετάς με πάρτι, κι ακόμα, ίσως όπως το ήθελε και ο ίδιος στο τραγούδι του "Κούφια η ώρα" : " Aν ποτέ πεθάνω αν λέμε, αν κάψτε ένα πιάνο κι ένα μπουφάν. Καίτε ένα αμάξι κάθε δειλινό θέλω και τάξη, θέλω και χαμό. Δε θέλω φιέστες ούτε φωνές τρεις μαζορέτες μ’ άσπρες στολές, ξανθούλες. Και κάποια μπάντα στο πουθενά να παίζει "τα θερινά σινεμά". Θέλω ένα πάρτι μες στο γκαζόν κάποια Τετάρτη ίσως μ’ άπειρα γκαρσόν. Θα `χει ποτά για όλους πιειτε ένα τζιν δύο βότκες και δε θέλω μαύρα μόρτες θέλω μπλου-τζιν. " Tον αποχαιρετάς με σκόρπιες σκέψεις και λέξεις, όπως στο τραγούδι του "Νέα Κυψέλη-Νέα Ορλεάνη", κατά τον τρόπο που έγραφε, όπως λέει λίγες αναρτήσεις πιο κάτω. Πάμε λοιπόν ! Το πιάνο...τα πρώτα "ξεστρατίσματα" από τις νότ...