2π, όπου π = 3.1415... = ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ...

(Το "ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΓΥΑΛΙ" είναι θεατρικό έργο του 'Αρθουρ Μίλλερ, συγγραφέα του "ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ", γραμμένο με αφορμή τη "νύχτα των κρυστάλλων", στις 9.11.1938 από τους προαλειφόμενους νεοναζί γερμανούς, προπομπός του μετέπειτα ολοκαυτώματος. Η βραδιά εκείνη εκτός από τη φθορά των περίπου 8500 εβραϊκών καταστημάτων και συναγωγών και την κλοπή πανάκριβων συλλεκτικών έργων τέχνης, σημαδεύτηκε πολύ περισσότερο από το θάνατο 400 περίπου ανθρώπων και τη σύλληψη και φυλάκιση σε στρατόπεδα συγκέντρωσης περίπου άλλων 30000, όλων φυσικά εβραϊκής καταγωγής...) Δευτέρα και Τετάρτη, αγαπημένη συνήθεια από τότε που δουλεύω στο κέντρο, να βολτάρω στους ήσυχους (λόγω των κλειστών καταστημάτων) εμπορικούς δρόμους του : στην Ερμού και τα παρακλάδια της, Αγίου Μάρκου, Περικλέους, εκεί μέσα... Χτες ήταν Τετάρτη βράδι, αλλά τα πράγματα εντελώς διαφορετικά. Ποτέ δε συμπαθούσα τους εμπόρους, είναι αλήθεια. Πάντα πίστευα πως με διάφορες πατέντες και κόλπα επιβιώνουν και ...

Λοιπόν ! Αυτά είναι τα κλειδιά για να μου ποτίζετε. Η σελίδα αναχωρεί για διακοπές, στη μακρινή νήσο Κάρπαθο. Ταξιδεύει το απόγευμα με 7 μποφώρ (αλλά στην πλάτη) και για 24(!) ώρες... (Ελπίζω σε καλό πλου, αλλά και να συμβεί κάτι ευτυχώς είναι του αγίου Σώστη σήμερα...) Να είστε φρόνιμοι όσο θα λείπω, και (κοίτα τώρα βλακεία που περιέχει αυτή η φράση, τη λες όταν ξεκινάς για διακοπές, με τα 3/4 του να έχουν περάσει) ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !

Σήμερα είναι 29 Μαίου 2008. Έχουν περάσει λοιπόν ακριβώς 555 χρόνια από το 1453 και την ημέρα της άλωσης της Πόλης. Εντάξει, δεν είναι για να κλαίμε, σας έχω όμως ένα μικρό και ένα μεγάααααλο κουίζ : Το πρώτο, που το θεωρώ εύκολο, είναι να μου βρείτε που βρίσκεται το άγαλμα της φωτογραφίας (θεωρώ ηλίθιο να ρωτήσω σε ποιόν ανήκει...) Το δεύτερο, είναι να μου μεταφράσετε στα σύγχρονα "ελληνικά" (δηλαδή στα τουρκικά δάνεια) τις παρακάτω λέξεις (με 100% επιτυχία μάλλον το όνομά σας είναι Βεληγκέκας Τούρκογλου ) : Α... (αλήτης),Α... (ανοιχτός χώρος), Α... (δεσποτικός-αυταρχικός), Α... (πρωινό ή νυχτερινό κρύο),Γ... (πηγμένο γάλα), Κ... (υδροπέπων), Μ... (εύοσμο λουλούδι),Σ... (μαχαιράκι),Τ... (δοχείο από λευκοσίδηρο),Φ... (κύπελλο), Τ... (θυλάκιο), Τ... (οροφή), Τ... (παραγώνι) Κ... (βάρκα), Μ... (άνεμος ετησίας), Μ... (οπωροπώλης),Μ... (παντοπώλης), Γ... (διασκέδαση), Κ... (φιλονικία), Κ... (ευδιαθεσία), Χ... (χάρη), Ν... (καημός),Ν... (σύγχυση),Τ... (καπνοσύριγγα),Χ... (κρεοπωλ...

Ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα, την ώρα που όλοι ετοιμαζόμασταν να γλεντήσουμε χορεύοντας με τα τραγούδια του, τα "Λαδάδικα", τη "Ρόζα", το "Σημάδι" και τόσα άλλα, έφυγε από κοντά μας όπως θα ξέρετε, ο Μάριος Τόκας, ένας Κύπριος συνθέτης που τόσο βαθιά και με τόση ευαισθησία ρίζωσε στα, ταραγμένα ομολογουμένως, μουσικά πράγματα των τελευταίων τριών δεκαετιών της ελληνικής μουσικής. Ένας άνθρωπος που έγινε συνθέτης μόνο και μόνο επειδή άκουσε μια συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη το 67 στην Κύπρο, ενώ στη συνέχεια σαν φαντάρος έζησε τις ταραγμένες περιόδους και τήν τουρκική εισβολή στο νησί του... Και μια που τελευταία είναι συχνές τέτοιου είδους δημοσιεύσεις από αυτή τη σελίδα, χωρίς να πω πολλά περισσότερα, θυμίζω δυο-τρια από τα λίγότερο γνωστά αλλά εξίσου ευαίσθητα και όμορφα τραγούδια που μας άφησε, όπως το "Φωνάζουν οι γειτόνοι", "Μόνος γυρίζω στη Σαλονίκη", "Σαν τρένα ξεκινάνε", "Απόψε όλα μου τα επιτρέπω", "...

Αθήνα, μια και τέταρτο το πρωί. Έχουμε βγει, έχουμε πάει θέατρο και μετά στη μπυραρία της Στουρνάρη, απέναντι από το Ίδρυμα των εφηβικών μας χρόνων. Βγαίνοντας έχει 4-5 βαθμούς και το σπίτι φυσικά είναι όπως πάντα 28 χιλιόμετρα μακριά. Η ρότα όμως αλλάζει. Κάνω μια προς το Σύνταγμα και αφήνω τη μηχανή στο πεζοδρόμιο του Ταχυδρομείου. Προς τα κάτω η Μητροπόλεως φωτισμένη και ήσυχη. Πλησιάζοντας, ένα "βουβό" σούσουρο, κόσμος που περιμένει υπομονετικά, ξεκινώντας πολύ πιο πίσω από την πλατεία. Θέλω να πάω από την πρώτη στιγμή, αλλά βέβαια κάτι τέτοιες ώρες τελειώνω γενικά τις δουλειές μου... Κάτι με τραβάει, δεν ξέρω τι. Δεν ξέρω τι ήταν οι μεγάλες κηδείες που έμειναν στην ιστορία, του Παλαμά στην Κατοχή, του Γέρου μέσα στη Χούντα, του Παναγούλη που ο κόσμος σχημάτιζε το "Ζ"... Όχι, δεν τα έχω ζήσει αυτά, και το έχω ξαναπεί ότι τα χρόνια τα δικά μας πολύ λίγο μετράνε μπροστά σε άλλα, οι παλιότεροι θα με καταλάβουν. Γύρω πολλοί άνθρωποι, πολλοί νέοι άνθρωποι. ΕΜΟ, trend...

Περάσανε λοιπόν κι αυτές οι γιορτές... Περίεργες οι γιορτές, ε; Όταν έχεις λίγες μέρες για καθισιό λες πως δε σου φτάνουν, κι όταν έχεις πολλές λες "πώς περάσανε"!...Τα τελευταία χρόνια βέβαια τα δυο μεγάλα "cut" της χρονιάς έχουν στηθεί σε εντελώς διαφορετική βάση. Από τη μιά τα Χριστούγεννα. Γιορτή σπιτιού, πόλης, χωρίς γενικά να μου'ρχεται διάθεση να φύγω, σπιτικά, συγγενικά, κουραστικά θα έλεγα λόγω των πολλών μετακινήσεων γύρω γύρω και του ακατάσχετου shopping και κουβαλήματος, των ξενυχτιών και των ετοιμασιών. Από την άλλη το Πάσχα, με χαρούμενη φύση, με συνεχείς εκδρομές τα τελευταία χρόνια, με σαφώς πολύ λιγότερο φαγητό, με μυρωδιές ανοιξιάτικες, με τροπάρια, με εκκλησία, με βόλτες, με κανα πρόωρο μπάνιο, με "συμπυκνωμένο" από πλευράς ημερών άλλα μεστότερο περιεχόμενο...Είναι γεγονός ότι έχει αρχίσει να μου αρέσει περισσότερο. Α! Παρεμπιπτόντως, ελπίζω να σας ήρθε το "επιτέλους ένα χρήσιμο mail" με το XLάκι που υπολογίζει το κάθε Πάσχ...