2π, όπου π = 3.1415... = ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ...

Άνω Μερά, 2015 (όποια φωτογραφία υποστεί "κλικ", μεγαλώνει - αλλά δεξί κλικ καλύτερα, ξέρετε σεις) Πικροδάφνες... Ιβίσκοι... Αγελάδες... Κάπασοι...(κιούπι σε θέση καπνοδόχου) Φραγκοσυκιές... Το πάρκινγκ των Μύλων...Μέσα στο χώμα, δεκαετίες τώρα,  κι οι μύλοι χωρίς πανιά...Μιλάμε για έναν από τους πλουσιότερους Δήμους  στην Ελλάδα, τουλάχιστον σε δημοτικά τέλη... Ντροπή, παιδιά, ντροπή... Ορνός...Ήρεμος, οικογενειακός... Και στο δρόμο για πίσω...Να περάσουμε το ποτάμι της χρονιάς,  και να επιστρέψουμε. Μεγαλύτεροι και ωραιότεροι ! (κατά το "Παλιά, ήμουν νέος κι ωραίος, τώρα είμαι μόνο ωραίος !")

Και λέω (Ι) γιατί ακόμα οι φωτογραφίες είναι σκόρπιες, κι έτσι σκαρώνω ένα ποστάκι μόνο με κάτι από το κινητό. Σας είπα, υπάρχει Μύκονος και Μύκονος...Άλλωστε, το νησί αυτό έγινε αφορμή να μου γίνει βίωμα η παροιμία "Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μη λες". Ο ορκισμένος εχθρός της Μυκόνου, αυτός που είχε σβήσει το νησί από τον ελληνικό χάρτη, τιμωρήθηκε, λόγω αγχιστείας, να πηγαίνει κάθε χρόνο ! Και να έχει πιάσει τον εαυτό του να λέει "Μη μου πεις ότι δε θα πάμε φέτος !" Γιατί η Μύκονος τού έγινε "γυναικονήσι". Όχι όμως ότι αρκούσε μόνο αυτό. Η δική μου Μύκονος, η Ανωμερίτικη country Μύκονος, δεν είναι αυτό που θα φαντάζονταν οι πολλοί. Είναι οι αγελάδες και τα κατσικάκια στο παραδιπλανό οικόπεδο, είναι οι μικρές αυλές με τις μπουκαμβίλιες, οι ήσυχοι βραδινοί ποδαρόδρομοι, η ανθρωπιά, ο Τάκης με το "Καφέ Αράξαμε" και το free wi-fi, "Το στέκι του Προέδρου", ο Μαδούπας με τις απλωμένες "λούζες" (τοπικό αλλαντικό), είναι τα...