2π, όπου π = 3.1415... = ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ...

Φαντάζομαι ότι πολλοί από σας χρησιμοποιούν το ΜΕΤΡΟ. Ή να το πω αλλιώς, το ΜΕΤΡΟ τις ώρες αιχμής είναι σχεδιασμένο να μεταφέρει έως και 120 χιλιάδες επιβάτες την ώρα. Εγώ λέω εκατό. Ογδόντα. Να πω τετρακόσιες-πεντακόσιες χιλιάδες κόσμο σε μια μέρα; Ας πούμε. Τις μέρες αυτές λοιπόν γίνεται στα βαγόνια και στους σταθμούς του ΜΕΤΡΟ μια τεράστια διαφημιστική εκστρατεία ("καμπάνια", στα ελληνικά) σχετικά με την πρόληψη του καρκίνου του μαστού στις γυναίκες, με μαστογραφίες κλπ. Αν προσέξετε, θα δείτε ότι οι αφίσες γράφουν ότι "ο καρκίνος του μαστού είναι η δεύτερη αιτία θανάτου σε γυναίκες ανεξαρτήτου ηλικίας" Εντάξει, θα μου πείτε τι παριστάνεις, το Ζάχο Χατζηφωτίου; Όχι ρε παιδιά, αλλά για σκεφτείτε να το βλέπουν τόσοι άνθρωποι όλων των ηλικιών (δηλαδή της πρώτης ηλικίας, της δεύτερης, της τρίτης και της...ανεξάρτητης ηλικίας) κάθε μέρα! Είναι ή δεν είναι δολοφονία της γλώσσας; Αν δεν μας αρέσει το καθαρευουσιάνικο "ανεξαρτήτως ηλικίας", μπορούμε απλά να γρά...

Άντε, για να τελειώσουμε και με τις εκλογές, κάτι δευτερευόντως σχετικό αλλά αμίμητο : Το Σάββατο το πρωί βλέπω την πρωινή ενημερωτική εκπομπή γνωστού τηλεοπτικού σταθμού που πασχίζει να αλφαδιάσει το αρχικό γράμμα του τίτλου του. Παρουσιαστής ο Νίκος Μάνεσης και στην εκπομπή εμφανίζει για λίγα λεπτά τον κύριο Νίγδαλη, εκείνον τον καταπληκτικό εκπαιδευτικό που έχει δημιουργήσει ένα "εκλογικό μουσείο", με ψηφοδέλτια και άλλο εκλογικό υλικό από τον προπερασμένο αιώνα μέχρι σήμερα. Και αφού, εντυπωσιασμένος ο δημοσιογράφος, παρακολουθεί την παρουσίαση του υλικού από τον συλλέκτη, που εστιάζεται κατά διαστήματα σε συγκεκριμένες "σκοτεινές" περιόδους και άλλα ενδιαφέροντα εκθέματα, του κάνει την εξής αμίμητη ερώτηση : Έχετε ψηφοδέλτια και από την επταετία; Τι να κάνει και ο κύριος Νίγδαλης, αφού βέβαια μένει αμήχανος για κάποια δευτερόλεπτα, απαντάει στον "καθηγητή" ότι "την επταετία δεν είχαμε εκλογική διαδικασία, αλλά υπάρχουν τα ψηφοδέλτια για τα πολιτε...

Εκλογές στην Ελλάδα είναι η εποχή που μπορεί να ακούσεις και αυτό (τα σχόλια περιττεύουν, εξάλλου υπάρχουν και στη σελίδα που παραπέμπω...)

Το καλοκαίρι τέλειωσε, σήμερα είναι πρώτη μέρα ξανά στη δουλειά. Είχα βέβαια αυτή τη φορά πάρα πολλά να γράψω, για το γάμο, για τις διακοπές, γι αυτό το τέλος πάντων το τόσο ιδιαίτερο καλοκάιρι... Και βέβαια ως συνήθως η επικαιρότητα με πρόλαβε. Το blog βέβαια δεν είναι ειδησεογραφικό, δεν είναι εφημερίδα που κλείνει στις 5 το πρωί και πρέπει να περιλάβει και την πιο πρόσφατη είδηση. Κινείται καμια φορά στη σφαίρα του γενικότερου κοινωνικού και ατομικού προβληματισμού, αυτό που με δυο λέξεις ως νεοέλληνες περιγράφουμε : «Είδες τι έγινε;...» Και βέβαια, πάντα βλέπουμε τι έγινε. Πάντα παρασυρόμαστε «προβατηδόν» και «κορακηδόν» πάνω από πλάνα καναλιών με καμμένα σπίτια, πλημμυρισμένα υπόγεια, πτώματα ναυαγίων ή συντριμμένων αεροσκαφών, εγχώρια ή ξένα, και πάντα με το υπόλοιπο της παραπάνω φράσης κρυμμένο βαθιά στο μυαλό μας : «Καλά που δεν έτυχε σε μας»... Αυτό είναι που πάντα αποζητάμε. Να έχουμε μια τηλεόραση στο δωμάτιο που παραθερίζουμε για να βλέπουμε τους χαροκαμμένους από το κρεββα...

Η σελίδα παντρεύτηκε. Τα κατάφερε. Μετά από ένα χρόνο τρεξίματα, αγωνίες, ξενύχτια και πολλά άλλα extra, κατάφερε να φτάσει στο τέρμα του δρόμου. Προς το παρόν βγαίνει δημοσιεύοντας "κλεμμένη" φωτογραφία από φιλικά προσκείμενο blog, τι να κάνουμε, και οι φωτο-βιντεογράφοι βρίσκονται σε τροχιά διακοπών... Από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς... Το πρώτο βέβαια ήταν η έκφραση του παπά όταν πήρε να γεμίσει το ποτήρι με το κρασί του γάμου...Που στο δ.. είχαμε βρει ένα βυζαντινής μοναστηριακής σχεδίασης κόκκινο κρασοπότηρο (απλό, ε; εμείς είχαμε μπει σε κείνο το μαγαζί για...φωτιστικά!), του είχαμε φορέσει το επαργυρωμένο κλαδί ελιάς από την Thallo, και το τελικό σύνολο έκανε τον παπα-Πιστουλάκη να αναφωνήσει : "Πολύ ωραίο, περίφημο!". Ο γαμπρός βέβαια αγωνιούσε για τις τρεις γουλιές, λόγω ζέστης και υπερέντασης, και προσπάθησε να συντομεύσει την κουβέντα... Δεύτερος "παπάς" ο Σπύρος (Παππάς) από το catering. Έντρομος με βλέπει να σκάω "έφοδος...

Το πρωί καμμιά φορά όταν κατεβαίνω με το αυτοκίνητο, ακούω κανένα παλιό τραγουδάκι και συγκινούμαι. Και βάζω και τα κλάμματα. Εντάξει, είμαι λίγο ευαίσθητος και το ξέρω. Ξέρω γιατί, ας πούμε, θα κάθομαι συνήθως πίσω από καμμιά μαύρη BMW Χ3 με φυμέ τζάμι, να μη βλέπεις και ποιος είναι μέσα... Η ξέρω γιατί μπορεί που και που στα φανάρια να ανοίγει το παράθυρο και να μούρχεται κάποιο μισοκαπνισμένο τσιγάρο (ή πούρο) πάνω στο scooter, από καμιά νεόπλουτη γκόμενα. Ξέρω γιατί "δεν κάνω δουλειές", γιατί δε συχνάζω στην Αράχωβα τα Σαββατοκύριακα ή γιατί δεν έχω bluetooth στο αυτί μου. Ξέρω γιατί δεν κοροϊδεύω τον κοσμάκη, όπως και πάλι ξέρω γιατί μου πιάνουνε το δικό μου τον κ...λο, που συνήθως είναι διαθέσιμος. Ξέρω γιατί δε "τη χώνομαι", γιατί πάω "με το σταυρό στο χέρι", γιατί δίνω τόπο στην οργή και γιατί στο τέλος τέλος "τα θέλω και τα παθαίνω". Ξέρω γιατί "από κει που μου χρωστάνε, μου παίρνουν και το βόδι", γιατί "βρίσκουν και τα κά...