2π, όπου π = 3.1415... = ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ...

Αθήνα, μια και τέταρτο το πρωί. Έχουμε βγει, έχουμε πάει θέατρο και μετά στη μπυραρία της Στουρνάρη, απέναντι από το Ίδρυμα των εφηβικών μας χρόνων. Βγαίνοντας έχει 4-5 βαθμούς και το σπίτι φυσικά είναι όπως πάντα 28 χιλιόμετρα μακριά. Η ρότα όμως αλλάζει. Κάνω μια προς το Σύνταγμα και αφήνω τη μηχανή στο πεζοδρόμιο του Ταχυδρομείου. Προς τα κάτω η Μητροπόλεως φωτισμένη και ήσυχη. Πλησιάζοντας, ένα "βουβό" σούσουρο, κόσμος που περιμένει υπομονετικά, ξεκινώντας πολύ πιο πίσω από την πλατεία. Θέλω να πάω από την πρώτη στιγμή, αλλά βέβαια κάτι τέτοιες ώρες τελειώνω γενικά τις δουλειές μου... Κάτι με τραβάει, δεν ξέρω τι. Δεν ξέρω τι ήταν οι μεγάλες κηδείες που έμειναν στην ιστορία, του Παλαμά στην Κατοχή, του Γέρου μέσα στη Χούντα, του Παναγούλη που ο κόσμος σχημάτιζε το "Ζ"... Όχι, δεν τα έχω ζήσει αυτά, και το έχω ξαναπεί ότι τα χρόνια τα δικά μας πολύ λίγο μετράνε μπροστά σε άλλα, οι παλιότεροι θα με καταλάβουν. Γύρω πολλοί άνθρωποι, πολλοί νέοι άνθρωποι. ΕΜΟ, trend...

Περάσανε λοιπόν κι αυτές οι γιορτές... Περίεργες οι γιορτές, ε; Όταν έχεις λίγες μέρες για καθισιό λες πως δε σου φτάνουν, κι όταν έχεις πολλές λες "πώς περάσανε"!...Τα τελευταία χρόνια βέβαια τα δυο μεγάλα "cut" της χρονιάς έχουν στηθεί σε εντελώς διαφορετική βάση. Από τη μιά τα Χριστούγεννα. Γιορτή σπιτιού, πόλης, χωρίς γενικά να μου'ρχεται διάθεση να φύγω, σπιτικά, συγγενικά, κουραστικά θα έλεγα λόγω των πολλών μετακινήσεων γύρω γύρω και του ακατάσχετου shopping και κουβαλήματος, των ξενυχτιών και των ετοιμασιών. Από την άλλη το Πάσχα, με χαρούμενη φύση, με συνεχείς εκδρομές τα τελευταία χρόνια, με σαφώς πολύ λιγότερο φαγητό, με μυρωδιές ανοιξιάτικες, με τροπάρια, με εκκλησία, με βόλτες, με κανα πρόωρο μπάνιο, με "συμπυκνωμένο" από πλευράς ημερών άλλα μεστότερο περιεχόμενο...Είναι γεγονός ότι έχει αρχίσει να μου αρέσει περισσότερο. Α! Παρεμπιπτόντως, ελπίζω να σας ήρθε το "επιτέλους ένα χρήσιμο mail" με το XLάκι που υπολογίζει το κάθε Πάσχ...

Μια χαρά περάσαμε. Τους ήξερα από τη γνωστή διαφήμιση του "11-8-80", αλλά ομολογώ τα παιδιά (που φαντάζομαι θα έχουν κάποιο όνομα ως συγκρότημα, αλλά δεν το ξέρω!...) με εξέπληξαν. Ζωντανοί, με πολύ κέφι, τρομερές επιλογές τραγουδιών, από αυτά που συνήθως δεν περνάνε από το τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό τοπίο (ο "Αγαθοκλής" και πέντε-έξι ορχηστρικά του Ζαμπέτα, "Μια φορά μονάχα φτάνει", "Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα", "Αλίμονο σ' αυτούς που δεν αγάπησαν", χασαποσέρβικο την "Αθλητική Κυριακή" και πόσα ακόμα...), συνδυάζουν με μοναδικό τρόπο αργά με γρήγορα κομμάτια στην πίστα, χωρίς το γνωστό "μάζεμα - τώρα τα χασαποσέρβικα, τώρα τα νησιώτικα, τώρα τα ζείμπέκικα", εντάσσουν περίτεχνα τις "παραγγελίες" μέσα στην υπόλοιπη ροή, και τέλος πάντων δημιουργούν αυτό που νομίζω είναι και το ζητούμενο : το μουσικό ενδιαφέρον - "τι θα παίξουν τώρα". Όλα αυτά ανήμερα Χριστούγεννα για ένα γεμάτο πεντάωρο και ...

Φαντάζομαι ότι πολλοί από σας χρησιμοποιούν το ΜΕΤΡΟ. Ή να το πω αλλιώς, το ΜΕΤΡΟ τις ώρες αιχμής είναι σχεδιασμένο να μεταφέρει έως και 120 χιλιάδες επιβάτες την ώρα. Εγώ λέω εκατό. Ογδόντα. Να πω τετρακόσιες-πεντακόσιες χιλιάδες κόσμο σε μια μέρα; Ας πούμε. Τις μέρες αυτές λοιπόν γίνεται στα βαγόνια και στους σταθμούς του ΜΕΤΡΟ μια τεράστια διαφημιστική εκστρατεία ("καμπάνια", στα ελληνικά) σχετικά με την πρόληψη του καρκίνου του μαστού στις γυναίκες, με μαστογραφίες κλπ. Αν προσέξετε, θα δείτε ότι οι αφίσες γράφουν ότι "ο καρκίνος του μαστού είναι η δεύτερη αιτία θανάτου σε γυναίκες ανεξαρτήτου ηλικίας" Εντάξει, θα μου πείτε τι παριστάνεις, το Ζάχο Χατζηφωτίου; Όχι ρε παιδιά, αλλά για σκεφτείτε να το βλέπουν τόσοι άνθρωποι όλων των ηλικιών (δηλαδή της πρώτης ηλικίας, της δεύτερης, της τρίτης και της...ανεξάρτητης ηλικίας) κάθε μέρα! Είναι ή δεν είναι δολοφονία της γλώσσας; Αν δεν μας αρέσει το καθαρευουσιάνικο "ανεξαρτήτως ηλικίας", μπορούμε απλά να γρά...

Άντε, για να τελειώσουμε και με τις εκλογές, κάτι δευτερευόντως σχετικό αλλά αμίμητο : Το Σάββατο το πρωί βλέπω την πρωινή ενημερωτική εκπομπή γνωστού τηλεοπτικού σταθμού που πασχίζει να αλφαδιάσει το αρχικό γράμμα του τίτλου του. Παρουσιαστής ο Νίκος Μάνεσης και στην εκπομπή εμφανίζει για λίγα λεπτά τον κύριο Νίγδαλη, εκείνον τον καταπληκτικό εκπαιδευτικό που έχει δημιουργήσει ένα "εκλογικό μουσείο", με ψηφοδέλτια και άλλο εκλογικό υλικό από τον προπερασμένο αιώνα μέχρι σήμερα. Και αφού, εντυπωσιασμένος ο δημοσιογράφος, παρακολουθεί την παρουσίαση του υλικού από τον συλλέκτη, που εστιάζεται κατά διαστήματα σε συγκεκριμένες "σκοτεινές" περιόδους και άλλα ενδιαφέροντα εκθέματα, του κάνει την εξής αμίμητη ερώτηση : Έχετε ψηφοδέλτια και από την επταετία; Τι να κάνει και ο κύριος Νίγδαλης, αφού βέβαια μένει αμήχανος για κάποια δευτερόλεπτα, απαντάει στον "καθηγητή" ότι "την επταετία δεν είχαμε εκλογική διαδικασία, αλλά υπάρχουν τα ψηφοδέλτια για τα πολιτε...

Εκλογές στην Ελλάδα είναι η εποχή που μπορεί να ακούσεις και αυτό (τα σχόλια περιττεύουν, εξάλλου υπάρχουν και στη σελίδα που παραπέμπω...)

Το καλοκαίρι τέλειωσε, σήμερα είναι πρώτη μέρα ξανά στη δουλειά. Είχα βέβαια αυτή τη φορά πάρα πολλά να γράψω, για το γάμο, για τις διακοπές, γι αυτό το τέλος πάντων το τόσο ιδιαίτερο καλοκάιρι... Και βέβαια ως συνήθως η επικαιρότητα με πρόλαβε. Το blog βέβαια δεν είναι ειδησεογραφικό, δεν είναι εφημερίδα που κλείνει στις 5 το πρωί και πρέπει να περιλάβει και την πιο πρόσφατη είδηση. Κινείται καμια φορά στη σφαίρα του γενικότερου κοινωνικού και ατομικού προβληματισμού, αυτό που με δυο λέξεις ως νεοέλληνες περιγράφουμε : «Είδες τι έγινε;...» Και βέβαια, πάντα βλέπουμε τι έγινε. Πάντα παρασυρόμαστε «προβατηδόν» και «κορακηδόν» πάνω από πλάνα καναλιών με καμμένα σπίτια, πλημμυρισμένα υπόγεια, πτώματα ναυαγίων ή συντριμμένων αεροσκαφών, εγχώρια ή ξένα, και πάντα με το υπόλοιπο της παραπάνω φράσης κρυμμένο βαθιά στο μυαλό μας : «Καλά που δεν έτυχε σε μας»... Αυτό είναι που πάντα αποζητάμε. Να έχουμε μια τηλεόραση στο δωμάτιο που παραθερίζουμε για να βλέπουμε τους χαροκαμμένους από το κρεββα...