2π, όπου π = 3.1415... = ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ...

(Αυτό που έπαιζα στο πιάνο το πρωί, υπόσχομαι να μάθω και τα λόγια...) Σας το χαρίζω μαζί με τις αλκυονίδες...

Με τη φωνή της Μαρίας Δημητριάδη, το τραγούδι "Σ' Αναζητώ" από την ταινία του Ερρίκου Ανδρέου "ΑΝΑΖΗΤΗΣΙΣ", με soundtrack του Γιάννη Σπανού. (Ολήκληρο το soundtrack όπως και άλλα σπάνια ελληνικά LP εδώ )

Πραγματικά πρώτη φορά που για μια χρονιά λέω "να πάει και να μην ξανάρθει"... Μια πολύ δύσκολη, ομολογουμένως χρονιά, μια χρονιά με "δύσκολο" τέλος, που κάναμε "αμάν" να βγει, μια χρονιά που σημαία της είχε τη φράση "τι άλλο θα δούμε"... Και ξεκινάμε μια καινούργια, με το μεγάλο κενό που μας αφήνουν όλοι εκείνοι - και δεν ήταν και λίγοι - που έφυγαν από κοντά μας, σημαντικές προσωπικότητες σε όλους τους χώρους. Από τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο , τον κύπριο πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο , τους τόσους αγαπημένους ηθοποιούς (πραγματικά μαύρη χρονιά), από "ιερά τέρατα" όπως ο Παράβας , η Καίτη Πάνου , ο Σταύρος Ξενίδης , η Βέρα Ζαβιτσιάνου , ο Βάσος Ανδρονίδης , ο Βαγγέλης Καζάν και η Έλενα Ναθαναήλ , ως το Νίκο Σεργιαννόπουλο , τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη και το Χρήστο Ευθυμίου , που σαν σε ένα από τα αστεία του μας άφησε ανήμερα Χριστούγεννα, μαζί με το Ζυλ Ντασσέν και την "Κυριακή" του, ανθρώπους στυλοβάτες της ελληνικής μουσικής ...

Παραμονή Χριστουγέννων λοιπόν. Παραμονή μιας γιορτής που παλεύει να διασώσει την αξία της μπροστά στα προβλήματα της καθημερινής ζωής. Κάτι σαν ένα δέντρο που κάθε χρόνο του κρεμάμε ολοένα και λιγότερα στολίδια. Συρρίκνωση, όπως σε πολλά. Λιγότερες κάρτες, ευχές, τηλεφωνήματα. Μικρότερα καλαθάκια με "επιχειρηματικά δώρα", μικρότερα μελομακάρονα. Λιγότερες ατζέντες στο γραφείο (ΑΝ πάρουμε και καμία, εδώ που τα λέμε...). Τελοσπάντων, αυτά τα έχουμε ξαναπεί. Ό,τι λιγοστεύει, γίνεται μισός χρόνος (= διπλή ταχύτητα). Κι ότι υπάρχει τζάμπα, γίνεται εμπορεύσιμο. Άκουσα στις ειδήσεις για γυναίκες που πουλάνε τα ωάριά τους για να ξεχρεώσουν... Ο tempora, o mores... Τρέχω. Έτσι είναι η ζωή, αλλάζει και πρέπει να το δεχτούμε. Είμαι πάντα στο πνεύμα της εποχής. Που σημαίνει κατεβάζω και τυπώνω συνταγές για γαλοπούλα γεμιστή από το internet . Και δέχομαι ευχές και στο blog μου. Εύχομαι σε όλους υγεία, αγάπη, χαμόγελο και μυρωδιές φούρνου . Όπως λέγαν οι παλιοί, "την υγεία και το κα...

Και μέσα σ' όλα αυτά, έρχονται και Χριστούγεννα... Ίσως για πρώτη φορά τόσο μελαγχολικά, τόσο "μαζεμένα"... Ίσως μόνιμα μια γιορτή όπως την περιγράφει ο Φοίβος Δεληβοριάς, σ' αυτό το τραγούδι που τόσα πράγματα από τη ζωή μου έχω βρει μέσα... Από τα σπασμένα μου παιδικά παιχνίδια, τον αριστερό μου πατέρα (που σαν σήμερα πριν τρία χρόνια κατέληγε στην τελευταία του κατοικία), τις γλυκές οικογενειακές μυρωδιές στα νοικιάρικα σπίτια... Περνάει ο καιρός. Κι όσο περνάει, τόσα περισσότερα θυμάμαι...

(Το "ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΓΥΑΛΙ" είναι θεατρικό έργο του 'Αρθουρ Μίλλερ, συγγραφέα του "ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ", γραμμένο με αφορμή τη "νύχτα των κρυστάλλων", στις 9.11.1938 από τους προαλειφόμενους νεοναζί γερμανούς, προπομπός του μετέπειτα ολοκαυτώματος. Η βραδιά εκείνη εκτός από τη φθορά των περίπου 8500 εβραϊκών καταστημάτων και συναγωγών και την κλοπή πανάκριβων συλλεκτικών έργων τέχνης, σημαδεύτηκε πολύ περισσότερο από το θάνατο 400 περίπου ανθρώπων και τη σύλληψη και φυλάκιση σε στρατόπεδα συγκέντρωσης περίπου άλλων 30000, όλων φυσικά εβραϊκής καταγωγής...) Δευτέρα και Τετάρτη, αγαπημένη συνήθεια από τότε που δουλεύω στο κέντρο, να βολτάρω στους ήσυχους (λόγω των κλειστών καταστημάτων) εμπορικούς δρόμους του : στην Ερμού και τα παρακλάδια της, Αγίου Μάρκου, Περικλέους, εκεί μέσα... Χτες ήταν Τετάρτη βράδι, αλλά τα πράγματα εντελώς διαφορετικά. Ποτέ δε συμπαθούσα τους εμπόρους, είναι αλήθεια. Πάντα πίστευα πως με διάφορες πατέντες και κόλπα επιβιώνουν και ...

Συνήθως συνδέω τα posts με κάποιο ελληνικό τραγούδι. Να όμως που καμιά φορά ένα τραγούδι μπορεί να είναι από μόνο του λόγος να γράφεις ένα post. Έτσι ρε παιδί μου, για να το έχεις εκεί και να το παίζεις συνέχεια. Ζεστοί και μεστοί, συγκινητικοί θα έλεγα, οι στίχοι του μεγάλου Μάνου Ελευθερίου. Γλυκιά και ρυθμική, νοσταλγική και "εικονική" η μουσική του "ξεχασμένου" Λάκη Παπαδόπουλου. Και το σύνολο των δύο, βγαλμένο από την a capella και rock φωνή της Ελένης Τσαλιγοπούλου, σε ένα εντελώς διαφορετικό άκουσμα (κι όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι είναι μια τραγουδίστρια που λόγω ηχοχρώματος την αποφεύγω όπως ο διάλος το λιβάνι...) Από το δίσκο "Πάντα κάτι μένει" (και προφανώς, όσο ακόμα φτιάχνονται τέτοια ταγούδια), "Το κρεβάτι τρίζει". Καλημέρα σας.