2π, όπου π = 3.1415... = ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ...

Κι εμείς, και οι γονείς μας, και τα παιδία μας, ίσως και τα παιδιά των παιδιών μας. Δύσκολο στη σημερινή εποχή να βρεθούν άνθρωποι σαν το Γιάννη Δαλιανίδη, άνθρωποι που όχι μόνο κατάφεραν μέσα στα σελλιλόιντ να απεικονίσουν μια εποχή, αλλά να ομορφαίνουν τη ζωή μας δεκαετίες μετά, μέσα από τα πλάνα αυτά, τα χιλιοειδωμένα, τα χιλιοακουσμένα, που πάντα όμως κρύβουν μέσα τους μια μαγεία κι ένα όνειρο. Όχι μόνο αξιοθαύμαστος, όχι μόνο αυτοδημιούργητος, όχι μόνο ευρηματικός, ο Γιάννης ήξερε να κάνει σινεμά τη ζωή αλλά και τη ζωή σινεμά. Με μια μοναδική γνησιότητα, ακόμα κι όταν γύριζε πέντε ή έξι ταινίες το χρόνο , ο Γιάννης ποτέ δεν χρησιμοποίησε "μανιέρες" και "περπατημένες". Σκηνοθετώντας τα πάντα, κομμωδίες, μιούζικαλ, δράματα, κοινωνικές και ιστορικές ταινίες, αξιοποιώντας έναν ολόκληρο κόσμο ηθοποιών, σχεδόν όλο το ελληνικό σινεμά τεσσάρων δεκαετιών, που ανέδειξε μέσα από το φακό της μαγικής του κάμερας, μέσα από την οποία με μοναδικό τρόπο πήρε από τον καθένα τ...

Είδατε που λέγαν ότι τα μισά περίπτερα, με το που ήρθαν οι ιδιοκτήτες τους από τις διακοπές, δεν τα άνοιξαν καθόλου; Λόγω κρίσης; Λόγω μείωσης των ποσοστών κέρδους από τα τσιγάρα, επιβολής ταμειακών μηχανών κλπ.κλπ., όπως είχαν κατέβει τα ρολλά στις αρχές Αυγούστου, έτσι και παρέμειναν; Κάπως έτσι... Μας πήρε λίγο παραπάνω η μπάλα, αλλά νά'μαστε και πάλι στις επάλξεις, για το χειμώνα που έρχεται... Το θέμα είναι τι χειμώνας έρχεται. Δεν ξέρω γιατί, αλλά όλο και περισσότερο στροβιλίζει στο μυαλό μου ο στίχος του Σαβόπουλου. "Το χειμώνα ετούτο, άμα τον πηδήσαμε, γι άλλα δέκα χρόνια, άντε καθαρίσαμε". Καινούργια κόλπα, ελείμματα που ανεβοκατεβαίνουν, μισ(θ)οί που πληρώνονται "έναντι" "και βλέπουμε" (ναι, σωστά καταλάβατε, αυτή έσκασε δίπλα μας, περιμένουμε την επόμενη...), γειτονικά γραφεία που αδειάζουν, ένα παιδί που "μετράει τ' άστρα" αλλα οσονούπω ετοιμάζεται και να περπατήσει, μια επιστροφή φόρου "σκαλωμένη" στην Εφορία, έν...

Το κατάστημα θα παραμείνει κλειστόν μέχρι 30 Αυγούστου. Επικοινωνία ανάγκης μόνον μέσω διαδικτύου. Μ' αεροπλάνα, λιμουζίνες και τρένα αφήνουμε, όπως όλοι, πίσω την έρημη πόλη... Καλό καλοκαίρι σε όλους , προσοχή στα βαθιά, όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες και ακτές, και πάρτε κι ένα Θέμη Αδαμαντίδη(από τα παλιά)...

Κουράγιο αδέρφια, ότι και να γίνει, διακοπές θα πάμε, ακόμα και με βενζίνη από το καθαριστήριο...

Στη δασική περιοχή "Πλαίσιο", στο Σταυρό της Αγίας Παρασκευής, υπερ-τρίλιτρο κρατικό αυτοκίνητο, δε φτάνει που βολτάρει 9 η ώρα το βράδι (μπορεί βέβαια να είναι και σε επιφυλακή πυρκαγιάς...), παρκάρει στην έξοδο του parking και... "μεγάλε, θα φύγουμε όλοι μαζί παρέα άμα θα τελειώσω. Εντάξει, εσείς μπορεί να βιάζεστε να πάτε σπίτι σας μετά τη δουλειά όλη μέρα, αλλά τι να κάνουμε που σε μένα είναι άγνωστη αυτή η λέξη, εγώ έχω βγει για ψώνια. Δασαρχείο Πεντέλης, άμα λάχει... Και δεν έχει και κανένα τροχονόμο από αυτούς που γράφουν αυτούς που παρκάρουν στην (άδεια) δεξιά της Μεσογείων, για να ψωνίσουν...Ευκαιρία ήταν, θα μου γυάλιζαν και τους καθρέφτες... Τέλος πάντον, τσαντίστηκα, ας πάω να αποχαρακτηρίσω καμιά έκταση, μήπως χτιστεί καμιά βίλλα και μου περάσει..."

Κάποτε έγραψα ότι το πλοίο μπαίνει σιγά-σιγά στο σκοτάδι... 5 ΜΑΪΟΥ 2010. ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΑΜΟΥ ΤΡΙΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΕΜΒΡΥΟΥ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ SITE ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ 1.5 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ. Η "ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ" ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΗΧΗΡΑ, ΚΑΙ ΣΠΕΥΔΕΙ ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΛΕΙΨΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ... Η "ΑΝΩΝΥΜΗ" ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΗΣ. ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΑΚΡΙΒΑ ΜΟΛΙΣ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ... ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΤΕ ΓΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΑΝΩΝΥΜΙΑ ΤΩΝ BLOGGERS, ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ TA FREDDO ΠΟΥ ΠΙΝΑΤΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΡΩΪ, KAI TA ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΠΡΩΪΝΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΙΩΝ ΣΑΣ... ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ "ΑΝΩΝΥΜΟΙ" ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ...

Κάτι που είναι οι τελευταίες εργάσιμες μέρες και ήθελα λίγο να "ξεμπουκώσω", κάτι που είχαν έρθει κάτι σύγλινα από Σπάρτη και περίμεναν στη Σαρωνίδα, μια και δυό, βουτάω τη μηχανή από την Παλλήνη και παίρνω πορεία νότια. Χρόνια είχα να περάσω από την παραλιακή Αθηνών-Σουνίου. Έτσι βγήκα από το Κορωπί στη Βάρη, ώστε να πάρω το δρόμο από την αρχή, να τον απολαύσω. Πέρασα πρώτα τη "μισοπαρατημένη" Βάρης-Κορωπίου. Εκεί κυριαρχούν μάντρες μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, κι ανάμεσά τους μαγαζιά που φυτοζωούν. Ένα τεράστιο, με την επιγραφή "Κεντρικές Αποθήκες Επίπλων", που το είχα χαζέψει λίγο ένα απόγευμα το χειμώνα, έστεκε έρημο και ... καμμένο, με δύο χαρακτηριστικές "μαυρίλες" στην αρχή και στο τέλος του μακρόστενου κτιρίου... Βγαίνοντας στη Βάρη, στρίβω από την εκκλησία και κατεβαίνω στη διασταύρωση της Βάρκιζας. Θυμάμαι όταν μας έφερνε πιτσιρικάδες για μπάνιο η μάνα μου, με το αυτοκίνητο μιας φίλης. Θά' ταν 77,78, κάπου εκεί. Μιλάμε για απογεύματ...