2π, όπου π = 3.1415... = ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ...

Διαβάστε αυτό το γλυκό κείμενο... Ένα συμπαθέστατο μαγαζάκι, κάπου σε μια γειτονιά της Αθήνας, που ο ιδιοκτήτης του το έκλεισε όταν ήρθε γι αυτόν το πλήρωμα του χρόνου. Διαβάστε το, κάποια γράμματα κρύβονται από το εξωτερικό ρολό, αλλά το νόημα βγαίνει. Τελευταία πλάνα από τη γειτονιά του γραφείου, αφού στο τέλος του μήνα, ως ειδοποιήθην, καλούμαι να εγκαταλείψω το σκάφος της εταιρίας και να μπω με τη σειρά μου στο γνωστό πολυσυζητημένο ποσοστό. Άλλο το ένα, βέβαια, άλλο το άλλο. Ο κύριος Ολιβιέ έκλεισε τον κύκλο της επαγγελματικής του απασχόλησης, και οδεύει προς την ξεκούραση αφήνοντας ένα ευχαριστήριο σημείωμα προς όλους όσοι τον στήριξαν λιγότερο ή περισσότερο όλα αυτά τα χρόνια. Ο κύριος 2π "ευχαριστήθηκε για τη συνεργασία" και τα μαζεύει για κάπου αλλού. Πώς, πού, πότε, θα μάθουμε (αργά ή γρήγορα)... Ακούμε σπάνιο Λουκιανό Κηλαηδόνη, Κωστούλα Μητροπούλου, Μανόλη Μητσιά : "Προς κατεδάφισιν"...

Μια ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη και του Πάνου Γλυκοφρύδη. Μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Η ταινία είναι του 1976, και λέγεται "Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας". Αν γεννηθεί σήμερα ένας άνθρωπος, χωρίς κανένα βίωμα από ταινίες του Θανάση μας, χωρίς να ξέρει καν τι εστί Βέγγος, δεν χρειάζεται παρά να δει μόνον αυτό, για να καταλάβει πόσο μεγάλος ηθοποιός υπήρξε. Ελαφρύ το χώμα σου, καλέ μας άνθρωπε... Μόνο αυτή τη σκηνή...

Βραδινό αεράκι του Μάη πλέον, καθώς γυρίζω το σούρουπο στο σπίτι... Κάτω από το δεμένο κράνος, ένα κεφάλι γεμάτο σκέψεις! Παρασκευή βράδι, βόλτα στη Νέα Μάκρη, η μικρή να παίζει στην πλατεία, παγωτό χωνάκι και χαλάρωση κόντρα στο υπερθέαμα του βασιλικού γάμου। Σάββατο πρωί, μέχρι το μεσημέρι, λίγη οικογενειακή βοήθεια στην παράσταση "Εμιγκρέδες" , που ανεβαίνει από απόψε στο θέατρο "Αργώ" κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Κυριακή, μέχρι 24 Μαϊου... Λίγο στα σκηνικά, λίγο στις επιγραφές, λίγο μεράκι για την Τέχνη। Λίγες ώρες πριν, το Υπουργείο Πολιτισμού έχει αποφασίσει να κλείσει το Θεατρικό Μουσείο , που μετράει ιστορία από το 1936, και αρχειακό υλικό τριών αιώνων... Χωρίς σχόλια... Μετά, ένα ακόμα "ρεσιτάλ πολιτισμού", ο ποδοσφαιρικός "τελικός Κυπέλλου", επίσης χωρίς διάθεση για περαιτέρω σχόλια... Ακολούθως, μια Κυριακή φτωχή και ανούσια, χωρίς διάθεση για γιορτή, ένα ξημέρωμα Δευτέρας με την είδηση της δολοφονίας του Μπιν Λάντεν. Φωτογραφίες, κόντρα ...

'Ήταν, που λέτε μιά φορά", μια φορά που ζούσαμε σε "αυλές των θαυμάτων"... Που "από το παράθυρό μας πέρναγε το καλοκαίρι", "το ψωμί ήταν στο τραπέζι, το νερό ήταν στο σταμνί"... Που "λαχταρούσαμε μια χώρα", που "φυτεύαμε μια πορτοκαλιά", που "στρώναμε το στρώμα μας για δυό", σαν πραγματικοί "φίλοι κι αδέρφια", που ζούσαμε "για μια μπουκιά κι ένα ποτήρι, και δόξα τω Θεώ"... Χρόνια μετά, το μόνο που κρατήσαμε από αυτά, είναι να γίνουμε "το μεγάλο μας τσίρκο"... Ειρωνικά και πικρά, αν διαβάζει κανείς σήμερα, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, στην τελευταία σκηνή της "Αυλής των θαυμάτων" μαζεύει τα μπογαλάκια της μικρής του κοινωνίας, τα φορτώνει σε μια χειράμαξα, και ξεκινάει γι αλλού, με τις τελευταίες ατάκες του Μπαμπη : - Κι ο δικός μου ο μπόγος ελαφρύς μου φαίνεται...Άντε, περνάτε μπρος...Αγάντα, αρχηγέ, πρώτα τα μηχανοκίνητα...Όλα θα σιάξουνε, θα δεις...Εδώ άλλοι κοντεύουν να πάνε στο φε...

Καμαρώστε τον κύριο των ΜΑΤ (στο 0:58)... Καμαρώστε πόσο σέβεται τη Σύρο, τα κτίρια, τις πλατείες, την ιστορία, την ομορφιά... Αυτά που κάποτε σας περιεγραφα σ' αυτες τις σελίδες... Ντροπή... (το βίντεο από το preza.tv )

Να λοιπόν που ακόμα ένας μεγάλος όσο και ιδιόρρυθμος έλληνας δημιουργός, μας άφησε ξαφνικά, αναπάντεχα αλλά και "ξεχασμένος"... Κηδεύτηκε λοιπόν χτες το απόγευμα ο στιχουργός πολλών και πασίγνωστων τραγουδιών, ετερόκλητων, θα έλεγα, μεταξύ τους... Γιατί από τον πασίγνωστο "Βούδα και Κούδα" που χορέψαμε τόσες φορές μέχρι το ειδησεογραφικό "Γεια σου κυρ-Εισαγγελέα" , από τα ευαίσθητα "Νιώσε με" και "Με φουρτουνιάζει ο έρωτας" μέχρι το "Εδώ, στη ρωγμή του χρόνου" , το "Ζήλεια μου" της Χάρης Αλεξίου και τα σατιρικά "Καθόμουνα στου Λέντζου και έπινα καφέ" και " Κυρ Διευθυντά των δίσκων" , από το "Κυκλωπάκι" του Αντρέα Μικρούτσικου μέχρι τα ανατρεπτικά "Μπορεί ν' αλλάξει Κεμάλ" και "Το τρένο φτάνει τελικά στην Κατερίνη" , απάντηση στο Νίκο Γκάτσο και στο Μάνο Ελευθερίου, τραγούδια με βαθιά ριζωμένες αλήθειες , όπως το "Οι κυβερνήσεις πέφτουνε" , "Ο...

Με ειδική νομοθετική ρύθμιση, μέσα από το φορολογικό νόμο, παρακαλώ, το Μέγαρο Μουσικής θα λάβει 95 εκατομμύρια ευρώ, για να αποπληρώσει τα θαλασσοδάνειά του... Στη χώρα λοιπόν που, ακόμα και μετά θάνατον, νόμος είναι το δίκιο του Λαμπράκη, το μεγαλύτερο μέρος των περιπολικών της Αστυνομίας παραμένουν καθηλωμένα, χωρίς ανταλλακτικά, χωρίς service, χωρίς λάστιχα, χωρίς τζάμια, χωρίς τίποτα... Όμως τι μας νοιάζει; Νά' μαστε καλά, εξασφαλίσαμε πολλά ακόμη Κοντσέρτα για Πολυβόλα... Τώρα θα καμαρώσετε γιγαντοαφίσες του Παπακωνσταντίνου να κρέμονται ανάμεσα στα μαρμάρινα φατνώματα, ενώ κάποια σχετική βιωσιμότητα εξασφάλισε και ο ομώνυμος σταθμός του Μετρό, φαντάζομαι... Κι όπως λέει κι ο Άρθουρ Μίλλερ, "μόνο αυτοί που πέθαναν δεν ήταν πρακτικοί"... Τα υπόλοιπα τα ξέρετε : δείτε πρωϊνάδικα με γόβες, Λαζόπουλους με ζωντανή σύνδεση τους (αλλοδαπούς) απεργούς πείνας, λες και δεν υπάρχουν Έλληνες (αναγκαστικά) απεργοί πείνας... Αρχίζω ν' αναρωτιέμαι αν όσοι δυστυχώς φεύγουν ν...