2π, όπου π = 3.1415... = ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ...

Μπεμπούλι, την άλλη Παρασκευή, πρώτα ο Θεός, σε βαφτίζουμε. Σε πηγαίνουμε στην εκκλησία για να πάρεις φώτιση και να βγεις να περπατήσεις "σ' αυτό τον κόσμο τον καλό, το χιλιομπαλωμένο"... Όταν γεννήθηκες, θυμάσαι; Ευχήθηκα με τα γαλανά ματάκια σου να ευτυχήσεις να δεις αυτό το σκατόκοσμο που ζούμε, λίγο καλύτερο... Τώρα τι να σου πω, που καλά-καλά ούτε χρόνος δεν έχει περάσει, ούτε εννιά μήνες, ότι έχει γίνει ήδη χειρότερος; Σε λίγους μήνες θα περπατήσεις. Θα περπατάμε μαζί στα πεζοδρόμια, θα με κρατάς από το χέρι, και θα βλέπεις γύρω σου όλο περίεργα πράγματα. Κι εγώ θα πρέπει να σου εξηγήσω πολλά από αυτά τα περίεργα. Εντάξει, για πολλά από αυτά, θα μπορώ να το κάνω. Αλλά είναι και κάποια άλλα, που δεν ξέρω ρε μπεμπούλι, αν θα μπορώ... Δεν ξέρω αν θα μπορώ να σου εξηγήσω γιατί καμιά φορά βλέπεις λουλούδια και καντηλάκια στα πεζοδρόμια...Γιατί βλέπεις παιδικά παιχνιδάκια, αρκουδάκια, σημειώματα κολλημένα στους τοίχους... Ναι μπεμπούλι...Υπάρχουν και παιχνίδια που παίρνου...

Αυτή ήταν μια παροιμιώδης φράση του Αλέκου Τζανετάκου στην ταινία "Ο εξυπνάκιας" του 1966. Ο σεμνός "μαγκάκος", "γόης" και "καρπαζοεισπράκτορας" ηθοποιός που μας άφησε σε ηλικία 73 ετών, έχοντας δημιουργήσει μια σημαντική παρακαταθήκη ερμηνειών αλλά και σεναρίων, από τη δεκαετία του 80 και μετά, κηδεύεται σήμερα το μεσημέρι. Όνειρό του, τουλάχιστον μέσα από τις ταινίες που έπαιξε, να ζήσει έστω και στα ψέμματα, μια καλύτερη και πιο άνετη ζωή από αυτή που του επέτρεπαν οι αντικειμενικές συνθήκες. Οι ίδιοι οι τίτλοι το μαρτυρούν : "Ένας απένταρος λεφτάς", "Ένας άφραγκος Ωνάσης", "Ένα έξυπνο έξυπνο μούτρο", "Καλώς ήρθε το δολάριο", "Ο κόσμος τρελλάθηκε", "Ξύπνα κορόιδο", "Κάνε με πρωθυπουργό", "Η τύχη μου τρελλάθηκε" ... Στάθηκε κλαρίνο μπροστά στον αληθινό "Κύριο Πτέραρχο" την ώρα που πίσω από την πλάτη του ο Κώστας Χατζηχρήστος έβγαζε τα λογίδριά του, έφαγε ...

Valley's deep and the mountain's so high If you want to see God you've got to move on the other side You stand up there with your head in the clouds Don't try to fly you know you might not come down Don't try to fly, dear God, you might not come down Jesus came down from Heaven to earth The people said it was a virgin birth Jesus came down from Heaven to earth The people said it was a virgin birth He told great stories of the Lord And said he was the saviour of us all He told great stories of the Lord And said he was the saviour of us all For this they/we killed him, nailed him up high He rose again as if to ask us why Then he ascended into the sky As if to say in God alone you soar As if to say in God alone we fly. Valley's deep and the mountain's so highIf you want to see God you've got to move on the other side You stand up there with your head in the clouds Don't try to fly you know you might not come down Don't try to fly, dear God, you migh...

...όπως δε θα πεθάνει το βαλς, που λέει κι ο Λουκιανός. Κάτι η εθνική μας γιορτή και οι κλασσικές ταινίες "Σουλιώτες", "Μαντώ Μαυρογένους" κλπ. που χάζευαν από νωρίς χτες οι εταίροι μας, κάτι η γλυκιά φάτσα του Πρωθυπουργού μας, να που τα καταφέραμε και πάλι. Για τελευταία φορά (ίσως;), αλλά τα καταφέραμε... "Προόρισται να ζήσει και θα ζήσει" η χώρα μας. Αλήθεια, ήθελα νάξερα πώς αισθάνονταν μέχρι τη στιγμή της τελικής ανακοίνωσης οι αγαπημένοι μας δημόσιοι υπάλληλοι... Καταλάβαιναν ότι γι αυτούς τρέχουμε, ή μήπως έχουν ήδη "κολλήσει" την αυριανή "ενδιάμεση" ημέρα σε ένα ωραιότατο τετραήμερο και "πέρα βρέχει"; Αλλά άραγε και όλοι οι υπόλοιποι κλέβοντες το κράτος, golden boys, επαγγελματίες, μισθωτοί, συνταξιούχοι (όσο μπορεί ο καθένας), πως αισθάνθηκαν και πως πέρασαν τις κρίσιμες αυτές ώρες; Άλλαξε καθόλου η λογική όλων μας ( ολονών , μου αρέσει καλύτερα), τώρα που έχουμε γίνει οι ζήτουλες της Ευρώπης; Ακούμε κάτι σχετικό (μ...

Την Πέμπτη, ημέρα της εθνικής μας εορτής, συμπληρώνονται 189 χρόνια ύπαρξης του ελληνικού κράτους, αν πει κανείς ότι μετράμε τη ζωή του από τη μέρα της επανάστασης του 1821. Μέσα βέβαια στα 189 αυτά χρόνια, όχι μόνο "έχει λήξει η εγγύηση", αλλά βιώνουμε τη χειρότερη κατρακύλα του κράτους μας (για το κράτος μιλάω, οι πολίτες άλλο θέμα - αν και κράτος είναι οι πολίτες...) που μας έχει φέρει μόλις ένα βήμα πριν από την επανάληψη του "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαρίλου Τρικούπη. Θυμάμαι το κατοχικό χαρτονόμισμα των 5 δισεκατομμυρίων που είχε φυλάξει η μάνα μου, και παίζοντας το έδειχνα στο σχολείο. Πόσο μακριά, αλήθεια, είμαστε απ' όλα αυτά; Πόσο πιθανό είναι αντί για τις καθιερωμένες κανονιές που από το Λυκαβηττό συνοδεύουν κάθε τέτοια εθνική επέτειο, το κανόνι αυτή τη φορά να σκάσει από το Υπουργείο Οικονομικών την Πέμπτη το βράδι; Είναι ωραίο αυτό το διαδίκτυο, γράφεις ένα κείμενο, μένει, και μετά από 20 χρόνια μπορείς να το διαβάζεις σαν "προφητικό" ή ...

Βιώνουμε μια πρωτοφανή για τα ελληνικά, αλλά και για τα ευρωπαϊκά ίσως δεδομένα, εποχή της χώρας μας. Μιας χώρας που την εξευτελίζουν οι πάντες, από τους Τούρκους που στέλνουν φρεγάτες στο Σούνιο μέχρι τους χοντοκομμένους Γερμανούς, των οποίων η πολιτιστική πινελιά σε ένα αρχαίο ελληνικό άγαλμα τελειώνει στο να προσθέσουν ένα εξίσου χοντροκομμένο κωλοδάχτυλο (αλήθεια ρε Καραγκιόζηδες, πριν να φτιάξετε το αριστούργημά σας, τουλάχιστον δε μπορούσατε να δείτε πώς φιλοτεχνούσαν τα γυναικεία δάχτυλα οι δημιουργοί της ως άνω εποχής; έτσι, για να ταιριάζει, λέω εγώ τώρα). Αλλά αυτή είναι η εισαγόμενη ξεφτίλα. Υπάρχει όμως και η ντόπια, όπως πάντα πολύ χειρότερη. Υπάρχει ένας αστυνομικός των ΜΑΤ (που φυσικά ούτε το όνομά του δεν είχε το θάρρος να πει, δε λέμε να ζητήσει συγνώμη...) που ψεκάζει χημικά στο πρόσωπο του Μανώλη Γλέζου. Ένας "άνθρωπος" που αφ' ενός δεν γνωρίζει εξ' όψεως μια ηρωϊκή μορφή, ένα σύγχρονό μας (για πόσο ακόμα) σύμβολο (ε βέβαια, ο Σισέ ήταν;), αλλά και ...