ΠΟΣΗ ΞΕΦΤΙΛΑ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΝΙΩΣΩ...


Βιώνουμε μια πρωτοφανή για τα ελληνικά, αλλά και για τα ευρωπαϊκά ίσως δεδομένα, εποχή της χώρας μας. Μιας χώρας που την εξευτελίζουν οι πάντες, από τους Τούρκους που στέλνουν φρεγάτες στο Σούνιο μέχρι τους χοντοκομμένους Γερμανούς, των οποίων η πολιτιστική πινελιά σε ένα αρχαίο ελληνικό άγαλμα τελειώνει στο να προσθέσουν ένα εξίσου χοντροκομμένο κωλοδάχτυλο (αλήθεια ρε Καραγκιόζηδες, πριν να φτιάξετε το αριστούργημά σας, τουλάχιστον δε μπορούσατε να δείτε πώς φιλοτεχνούσαν τα γυναικεία δάχτυλα οι δημιουργοί της ως άνω εποχής; έτσι, για να ταιριάζει, λέω εγώ τώρα).

Αλλά αυτή είναι η εισαγόμενη ξεφτίλα. Υπάρχει όμως και η ντόπια, όπως πάντα πολύ χειρότερη.


Υπάρχει ένας αστυνομικός των ΜΑΤ (που φυσικά ούτε το όνομά του δεν είχε το θάρρος να πει, δε λέμε να ζητήσει συγνώμη...) που ψεκάζει χημικά στο πρόσωπο του Μανώλη Γλέζου. Ένας "άνθρωπος" που αφ' ενός δεν γνωρίζει εξ' όψεως μια ηρωϊκή μορφή, ένα σύγχρονό μας (για πόσο ακόμα) σύμβολο (ε βέβαια, ο Σισέ ήταν;), αλλά και που, αφ' ετέρου, ανεξάρτητα από την άγνοιά του, δεν σέβεται ούτε τα άσπρα του μαλλιά.


Κι από την άλλη υπάρχουν, την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι διαδηλώνουν κόντρα στα απάνθρωπα οικονομικά μέτρα, εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας που παίρνουν σβάρνα τα περίπτερα για να καμαρώσουν πώς ακριβώς τοποθετεί το μπουκάλι με τη σαμπάνια η κυρία Τζούλια Αλεξανδράτου στο μουνί της.
Υπάρχουν την ίδια στιγμή εκατοντάδες έγχρωμοι που διανέμουν το συγκεκριμένο υλικό "κάτω του κόστους" στα φανάρια, και υπάρχουν ταυτόχρονα εκατομμύρια άλλοι που χώνονται στις "ειδικές" ιστοσελίδες (οσονούπω απ' ότι μαθαίνω θα διαμαρτυρηθούν με πορείες γιατί έκλεισαν τη "ναυαρχίδα" αυτών, "gamato.info" !)
Ιδού λοιπόν το προϊόν που εφηύραμε άμα τη αμαυρώσει του αγάλματος της Αφροδίτης της Μήλου, συνεχίστε τις ωραίες σας συζητήσεις στις εκπομπές υπό το γενικό τίτλο "Παρασύρθηκε" και πάμε παρακάτω.

(το πρωτότυπο πλάνο είναι ιδιοκτησίας "SIRINA" κλπ.κλπ., λεζάντα το τραγούδι "Του οκτάωρου οι πεσόντες νανουρίζονται με τσόντες", Άγαμοι θύται-συμβολικό...)

Υπάρχει όμως,την ίδια εποχή, μια πρώην τηλεοπτική σταρ και νυν οικογενειάρχης κυρία, ονόματι Γωγώ Μαστροκώστα, που συγκλονίζει όποιον έχει μείνει ακόμα να συγκλονίζεται, λέγοντας όχι ότι έχει καρκίνο - δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία - αλλά
"Την τρίτη μέρα που κρατούσα την κορούλα μου, μου είπαν ότι έχω καρκίνο, και είπα μέσα μου ότι δεν πρέπει αυτό το παιδί να μεγαλώσει χωρίς μάνα".
Δήλωση-μεγαλείο, που αν και δημοσιευμένη στον τύπο ατύχησε να πέσει πάνω στα επιτεύγματα της ως άνω εικονιζομένης, και φυσικά να θαφτεί για το διάστημα που υπήρχαν τα πιο φλέγοντα θέματα...
Επειδή λοιπόν πολλές φορές ψάχνουμε να βρούμε πρότυπα στην εποχή μας, ομολογώ ειλικρινά ότι ήμουν ο τελευταίος που θα ισχυριζόμουνα ότι ένα τέτοιο πρότυπο θα μπορούσε να βρεθεί στο πρόσωπο της Γωγώς. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να το ψάξουμε στους "καλοθελητές" που νουθετούν την παραστρατημένη Τζούλια, γιατί όχι; Όσο πιο πολύ τη σήμερον ημέρα κάνεις το άσπρο μαύρο, τόσο καλύτερο πρότυπο γίνεσαι. Βλέπε πολιτικοί και δημοσιογράφοι... Βλέπεις όμως που δεν είναι έτσι;
Και μια που έπιασα αυτή την τελευταία "φάρα" : λοιπόν κύριοι, θυμάστε κάτι παλιές ελληνικές ταινίες, που έσκαγε η είδηση σα βόμβα, μετά βλέπαμε πλάνα από ρολλά να τρέχουν στους κύλινδρους των μηχανών, και όλα αυτά κατέληγαν σε κάποιο καρδιακό επεισόδιο ή αυτοκτονία του Κατράκη, εξεζητημένο ίσως αλλά απόλυτα ρεαλιστικό;
Θυμάμαι το συγκλονιστικό διάλογο από το "Ήταν όλοι τους παιδιά μου", του Άρθουρ Μίλλερ, όπου ο δολοφόνος πατέρας στην απεγνωσμένη ερώτηση του γιού για τον αδερφό του "Αφού μπορούσες να τον σώσεις, γιατί δεν το έκανες;" απαντά "Οι εφημερίδες, παιδί μου. Τι μπορούσα πια να κάνω, ήρθαν να με πάρουν με τις χειροπέδες απ' το εργοστάσιο..."
Ναι, υπήρξαν εποχές που αυτό που δυστυχώς αποκαλείται ακόμα και σήμερα "δημοσιογραφία" είχε δύναμη, ανεξαρτησία, ηθική, τιμιότητα, σταθερότητα. "Αλλα όλα αυτά κάποτε..." που έλεγε και ο Κούρκουλος. Και το κάποτε, είναι -σήμρα περισσότερο- πολύ κοντα στο ποτέ. Η Γωγώ θα αγωνιζεται να σταθεί σαν μάνα στο παιδί της για να γνωρίσει όταν μεγαλώσει τη δημοσιογραφία που βιώνουμε ΣΗΜΕΡΑ, αλλά και την πολύ χειρότερη εξελίξιμη μορφή της. Τη δημοσιογραφία των "κρατικών πακέτων", των διαφημίσεων, των δανείων, των ομίλων, των εξαγορών, των DVD, της φίμωσης του διαδικτύου, της ΕΣΗΕΑ με τα μπλοκάκια, της δημοσιογραφίας-προθαλάμου για τη Βουλή και άλλα "εις ανώτερα" (Παναγιωτόπουλος, Ρουσσόπουλος, Ευθυμίου, Κανέλλη ¨και πάντων των αγίων"), του κουκουλώματος, των μηνυμάτων στο 54991, της κλειδαρότρυπας και της κρυφής κάμερας, και όλων αυτών που περιγράφτηκαν στην ιστορική φράση του Θανάση Μάνθου από το "Αγκάθι" του 1980 που έλεγε "μια μέρα το ουρλιαχτό σου θα το θεωρήσουν διαφημιστικό σλόγκαν" (πολύ που άργησε...)
Και πολύ στερεότυπα θα έλεγε κανείς "τι άλλο περιμένουμε να δούμε πια...". Αλλά αυτή η φράση δεν έχει πια απάντηση, έχει γίνει εφιάλτης. Αφού η κατάσταση, στην εποχή που ο Σολωμός μπορεί να είναι ο άντρας της Μαρίας Σολωμού και ο Λεωνίδας επαγγελματική ψησταριά, ο πάτος δεν είναι πλέον διακριτός, και ακόμα και ο πιο νοσηρός νους δε μπορεί να γράψει το τέλος του σήριαλ!
(Παντελώς) ελλείψει αληθινής δημοσιογραφίας, ακούμε Μίκη Θεοδωράκη (όποιος δεν τον ξέρει, μπορεί να τον ψεκάσει, όπως γράφτηκε σε άλλο blog), Μάνο Ελευθερίου, Μανώλη Μητσιά "Κάθε πρωί που ξαναρχίζει". Αφιερωμένο στους ανθρώπους της δουλειάς και στους δημοσιογράφους της ξεφτίλας...
"Μα ποιός πονάει για όλα αυτά, και ποιός γι αυτά θα γράψει..."

Σχόλια

Ο χρήστης antonis_x είπε…
Καλημέρα.

Όπως για τους άνδρες ισχύει το "την υπογραφή σου και το πουλί σου να ξέρεις πού το βάζεις", γιατί να μην θεωρήσουμε ότι κάθε γυναίκα είναι υπεύθυνη -τουλάχιστον- για το αιδοίο της;
(παραστρατημένη και παπάγια μάντολες...)

Θυμάσαι το '89, όταν ζούσαμε μία άνευ προηγουμένου (για τα τότε δεδομένα) πολιτική κρίση, που βγαίνανε κάτι μπλε και πράσινες κωλοφυλλάδες και είχανε φωτογραφίες της "γκόμενας του αρχηγού";
Προφανώς 20 χρόνια δεν ήταν αρκετά για να αποκτήσουμε στοιχειώδη ιστορική μνήμη.

Κατά τ' άλλα, η πτώση συνεχίζεται.
Με σημαίες και με ταμπούρλα.
Και όπως έλεγε η κινηματογραφική μούσα:
Ένας άνδρας πέφτει από ψηλά.
Την ώρα που πέφτει, επαναλαμβάνει στον εαυτό του:
"Ως εδώ καλά.... ως εδώ καλά"
Σημασία όμως δεν έχει η πτώση, αλλά η πρόσκρουση"

Την οποία άμποτε να δούμε, όχι από μένα και σένα, αλλά από τα παιδιά μας.
Φιλιά στην οικογένεια.
Ο χρήστης Αλέξανδρος Ζήβας είπε…
Στη χώρα τη Σοδόμα….!

…..Αφήστε μας….. και φτύστε μας….,
αρχαίοι μας προγόνοι….,
σ’ αυτόν τον πανεκφυλισμό….,
ως λέτε πάνωθέ μας….,
ας ξεψυχάμε μόνοι….!

Αφήστε μας….. και φτύστε μας….,
χα…., τι «Μεγάλη Ιδέα»….,…..
Όνειρο τ’ όποιο βολεψιό….,
ως λέμε κάτωθέ σας….,
μεις έχουμε….. κι Ιδέα….!

Αφήστε μας….. και φτύστε μας….,
κι αν θέτε…., συγχωρέστε μας….,
γελάστε θέτε….. κλάψτε μας….,…..
καλά είναι κι έτσι…., πάψατε….,
στη χώρα τη Σοδόμα….,…..
μα….. κρίμα –σας…., ‘’παράλειψη’’….,
που, μόν’, για λίγους γράψατε,
και, κάτι….. για ‘’’Κονόμα’’….!.....

………………………………………..

Φφφφφ
ύσα, αγέρα του όρθιου λόγου….!

…..Φύσα, αγέρα
του όρθιου λόγου….,
διώξε τη συννεφόσκονη
που άπλωσαν Σειρήνες….,
να ‘δει λαός τον ήλιο του….,
σκυλιά του παραλόγου….,
σκυλιά που κρύψατε το φως…..
μαζί με άγιες μνήμες….!

Παραλλαγή μεσαίωνα
κι ετούτος ο αιώνας….,
στης τούμπας το ανάποδο…..
Ζενίθ ‘βαφτίσαν το Ναδίρ….,
---- φύσα…., για να χαράξει….! ----
κι είν’ για φτηνούς, να, άνοιξη…..
και για ακριβούς χειμώνας….,
ψυχής, κορμιού….. αφαίμαξη
από τις κλίκες των βαμπίρ….,
στη σάπια ‘’Νέα Τάξη’’….!

Φύσα, αγέρα
του όρθιου λόγου….,
βουρ στα βαμπιροπρόβλητα
της Νύχτας τα μνημεία….,
του χάους τα φερέφωνα
είν’ του λαού προδρόμοι….,
προδρόμοι της πισωδρομιάς….,
στης Γης τα Σατανεία….!.....

…………………………………..

Για….. ‘’ροζ’’ κρεβατοσκάνδαλα….!

…..Πέταξ’ την πένα, ποιητή....,
τους λογισμούς παράτα....,
το τι...., το πώς..... και το γιατί.....
να ψάχνεις ‘τα σταμάτα....!

Κανείς γι’ αυτά δε νοιάζεται....,
αλλάξανε κι οι μήνες....,
ο κόσμος, πια, στοχάζεται
για….. ‘’ροζ’’ κρεβατοσκάνδαλα,
‘κονόμες και κομπίνες....!

Πέταξ’ την πένα στους ‘’τρελούς’’....,
‘’σκυλάδικα’’…., αν θες...., γράψε....,
για έρωτες μαζοχικούς....,…..
στοπ...., ντεμοντέ...., και ‘’κλάψε’’....!.....


Φφφφφ….:

Αλέξανδρος Ζήβας,
URL : www.alexandros-zivas.gr
….: αποκαλυπτικές ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ όλων των αποκωδικοποιητέων…..

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΤΑΞΗ ΤΟΥ '81, ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΜΑΓΙΑ...

ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ, ή τρία βράδια με τη μπαταρία της κουζίνας μου...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ...