Αναρτήσεις

ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ...

Εικόνα
Αν υπήρχε πραγματική μέρα του Αγίου Βαλεντίου...
...θα με ξυπνούσε το πρωί με ένα φιλί...θα είχε πάρει περίεργα εσώρουχα, ή τουλάχιστον εγώ, δε θα τα είχα ξαναπροσέξει...θα είχε φτιάξει επιτέλους τα νύχια της όπως αυτά που χαζεύω κάθε μέρα, στο κάθε τσόλι που περνάει μπροστά μου...και τα μαλλιά της ίσως...θα με έπαιρνε τηλέφωνο στη δουλειά, ότι μας έκλεισε μια ωραία απόδραση σε ένα ωραίο ξενοδοχείο, κάπου...ναι, έχει τύχει σε συνάδελφο μπροστά μου, την ώρα που μιλούσαμε, και το ζήλεψα, μου ήρθε να βάλω τα κλάματα...θα υπήρχε ένα κόκκινο κρασί στο ψυγείο...καινούρια σεντόνια στο κρεβάτι...χαμηλό φως και κεριά ίσως...μια μπανιέρα γεμάτη αφρόλουτρο, με δύο ποτήρια σ' ένα τραπεζάκι, και μια σαμπάνια...και δυο πούρα ίσως δίπλα, για "να κάνουμε την υπέρβαση"...
Θα ήταν από νωρίς τα παιδιά για ύπνο...και κατά ένα περίεργο λόγο, δε θα ξύπναγαν για τίποτα...
Δε θα άκουγα αυτά που άκουσα στο τηλέφωνο...Δε θα συνέβαιναν αυτά που συνέβησαν...Δε θα φοβόμουν αυτά που φοβάμαι...




ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ...

Εικόνα
Πολλές φορές έχω κάνει από εδώ νεκρολογίες... Όμως συνήθως τύχαινε να είναι κάποια πρόσωπα ίσως λιγότερο γνωστά, απρόβλητα, "αντιστάρ", που είχα προλάβει όμως να γνωρίσω την αξία τους. Στην προκειμένη περίπτωση του Τζίμη Πανούση, δε νιώθω ειλικρινά να έχω να προσθέσω κάτι, σε αυτά που ο πολύς, και απλός κόσμος, ένιωσε με την είδηση του θανάτου του...

Ίσως το μόνο που αισθάνομαι να πω, είναι ότι, αν ρε παιδί μου, υπάρχει "απόλυτη επιτυχία" στην τέχνη, αυτή έχει δύο συστατικά : το να γίνεις "μια κατηγορία μόνος σου" (one of a kind, που λένε και στο χωριό μου), και να ασκείς αυτή την τέχνη μέχρι το όριο του να γίνεις μαϊντανός και να σε σιχαθούν... Ε, νομίζω ότι ο Τζιμάκος είναι το πρώτο παράδειγμα που θα σου έρθει, αν προσπαθήσεις να συνδυάσεις αυτά τα δύο... 
Διάβασα αυτές τις μέρες ότι "μακάρι όσοι στενοχωρήθηκαν για τον Πανούση, να καταλάβαιναν τί έλεγε στα τραγούδια και τις παρλάτες του". Ίσως να έχει μια βάση αλήθειας. Ίσως όμως και να μη χρ…

OI KYΡIAKEΣ ΤΗΣ ΠΙΚΡΑΣ...

Εικόνα
Μια μέρα που εμπεριέχει μια δόση πίκρας, έτσι κι αλλιώς (ιδίως το βράδι της)...
Που μπορεί να είναι και σε πιο μεγάλη δόση...
Κυριακές που φεύγουν μια πάνω στην άλλη...Θεοδωράκης-Τριπολίτης, ζωγραφίζουν ανεπανάληπτα...

ΟΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΕΣ...

Εικόνα
Έχουν την πίκρα τους οι Πρασκευές... Έχουν την ερημιά τους...
Ξέρεις τί σε περιμένει... Ή ξέρεις ότι δε σε περιμένει τίποτα...

ΕΡΗΜΙΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ...

Εικόνα
Είναι στίχος από το τραγούδι "Θα με θυμηθείς"... Ή μάλλον παραλλαγή, γιατί ο στίχος του τραγουδιού είναι "παγωνιά και τέλος"...
Ο Δήμος Μούτσης, πιο χαρακτηριστικός :
"Όχι, όχι δε βρίσκω δε βρίσκω άλλες λέξεις
Έτσι ωραία να ζωγραφίζουν την πολυσύχναστη ερημιά"

MYKONOΣ 2017 - Να κάθεσαι και να κοιτάς...

Έτσι λέγεται μια ωραία ταινία του Γιώργου Σερβετά, "Να κάθεσαι και να κοιτάς"...
Να κάθεσαι και να κοιτάς το πλοίο να βουλιάζει...Να βάζεις κουκκίδες στις κολόνες - τρεις, τον αριθμό...
Θα πεις, ούτε ο πρώτος είσαι, ούτε ο τελευταίος...

ΕΝΝΙΑ +1 ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΝΑ ΠΑΩ...

Εικόνα
Καλό μήνα Ιούλιο σε όλους. Σήμερα θέλω να ασχοληθώ με δέκα ευσεβείς μου πόθους, δέκα μέρη που πολύ θα ήθελα να βρεθώ εκεί το καλοκαίρι, αλλά που μάλλον δε θα τύχει ποτέ... Όπως θα δείτε, συνδυάζουν και βουνό και θάλασσα, για ν' απαντήσουμε και στο αιώνιο ερώτημα...

1. Καλοκαιρινή Θεσσαλονίκη

Μια λατρεμένη πόλη, μια πόλη με την οποία έχω ραδιοφωνική επαφή ολοχρονίς, αλλά που θα ήθελα κάποτε να ζήσω την καλοκαιρινή ερημιά και ραστώνη της... Μου έχει τύχει παλιότερα, το 2001, και πέρασα καταπληκτικά...



2. Ανάβαση Ταϋγετου

Η κορυφή του Ταύγετου, στα 2406 μέτρα, λέγεται Προφήτης Ηλίας. Έχει ένα μικρό εκκλησάκι, στο οποίο κάθε φορά που γιορτάζει, στις 20 Ιουλίου, στήνεται ένα μικρό πανηγύρι μετά από πεζοπορία του Ορειβατικού Συλλόγου, που ξεκινάει από το καταφύγιο των 1600 μέτρων. Ως χρέος στην ιδιαίτερη πατρίδα, κάποτε πρέπει να το κάνω. Επικρατέστερος χρονικός προσδιορισμός, ποτέ...
3. Κορυφή Ψηλορείτη
Συναφές με το προηγούμενο θέμα... Έχω περάσει 12 συνεχόμενα καλοκαίρια στην Κρήτη, απ…