7.2.17

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ...

"Θα ‘ρθούνε πιο ξένοιαστα χρόνια
Κι αλλιώτικοι τρόποι ζωής
Σαν έρθουνε εκείνα τα χρόνια
Δεν ξέρω που θα ‘μαστε εμείς"

Tο Λουκιανό δεν τον αποχαιρετάς με δάκρυα, τον αποχαιρετάς με πάρτι, κι ακόμα, ίσως όπως το ήθελε και ο ίδιος στο τραγούδι του "Κούφια η ώρα" :

"Aν ποτέ πεθάνω αν λέμε, αν
κάψτε ένα πιάνο κι ένα μπουφάν.

Καίτε ένα αμάξι κάθε δειλινό
θέλω και τάξη, θέλω και χαμό.

Δε θέλω φιέστες ούτε φωνές
τρεις μαζορέτες μ’ άσπρες στολές, 
ξανθούλες.


Και κάποια μπάντα στο πουθενά
να παίζει "τα θερινά σινεμά".

Θέλω ένα πάρτι μες στο γκαζόν
κάποια Τετάρτη ίσως μ’ άπειρα γκαρσόν.

Θα `χει ποτά για όλους πιειτε ένα τζιν
δύο βότκες και δε θέλω μαύρα μόρτες
θέλω μπλου-τζιν.


Tον αποχαιρετάς με σκόρπιες σκέψεις και λέξεις, όπως στο τραγούδι του "Νέα Κυψέλη-Νέα Ορλεάνη", κατά τον τρόπο που έγραφε, όπως λέει λίγες αναρτήσεις πιο κάτω. Πάμε λοιπόν !

Το πιάνο...τα πρώτα "ξεστρατίσματα" από τις νότες του Ωδείου...η Ελένη Κοντίστα, και η Σοφία Γαρουφαλή...η Κωνσταντάρα...το Εθνικό Ωδείο Νέας Σμύρνης...η Νέα Σμύρνη...το πάρτι στη Βουλιαγμένη, στα 14 μου...ο Πύργος της Πλακεντίας...η Αφροδίτη Μάνου, τότε με άσπρα σαμπό, νοσοκομειακά...αυτοί που χόρευαν στα κεραμίδια...τα "Κρυστάλλεια", και το πιάνο μέσα στο γκαράζ...οι έβδομες...η "Χαμηλή Πτήση", με τη μικρή επέρειση(αποτζιατούρα) στο ματζόρε...η δανεική κι αγύριστη κασέτα της κυρίας Ζίνας...τα "Μικροαστικά", σε κασέτα 8-track, στο αυτοκίνητο...το πατάρι του Μεταξουργείου...και  ο πιτσιρικάς που είχε παίξει εκείνο το βράδι το "Τhe crave", από το "1900"...το "Ζήτω το ελληνικό τραγούδι"...το τραγούδι "ΒΗ-4530"...το "Αχ πατρίδα μου γλυκιά", που το έγραψα από τη Λένα...τα ηλεκτρικά πιάνα Rhodes...η εκπομπή με τον Καλαμίτση και τη μακριά γαϊδούρα...το "17 Amarullidos Street Blues", κι η επικοινωνία με τον αδερφό του, μέσω των χρωμάτων...η Φιλοθέη...η Άννα Βαγενά...η "Αλλαγή κι απάνω τούρλα", που πήγαμε με το μπαμπά, μοναδική φορά μαζί θέατρο...το Άλσος Παγκρατίου, απ' όπου περνάω τα μεσημέρια...τα θερινά σινεμά...το "Κοράλλι", στη Σαρωνίδα...το "Φιλίπ", το "Σινέ Παρί", το "Θησείον"...το ακορντεόν του Αντρέα Τσεκούρα...οι νότες του Γιάννη Τερεζάκη στα πλήκτρα, στο "Ψυχραιμία, παιδιά"...το βινύλιο...το ουϊσκι...οι ποδαρόδρομοι στην Κυψέλη...τα ψηλά της Κυψέλης, ο Άγιος Αθανάσιος...η "μπουάτ" του Γλυνού, στην Πουλχερίας... (πέρασε ένα βράδι - δεν ήμουν...)...ο λόφος του Στρέφη...ο Λυκαβηττός...το Χημείο...η Μαίρη...η Ναυαρίνου...η βιτρίνα του Νάκα, και τα πλήκτρα που ζαχάρωνα...ο πωλητής με τα μακριά μαλλιά...δίπλα, ο "Φαρής" με τα Schimmel...οι παρτιτούρες...τα πιάνα με ουρά...ο Δημητροκάλης...ο γερανός που ανέβαζε το πιάνο από τον κήπο...ο "Μικρός Ήρωας"...ο Πιατάς...η Ακαδήμου...το ΙΚΑ Πειραιώς...το Μεταξουργείο...το ξύλο στους τοίχους...το ημίφως...το "Media Luz"...οι επιγραφές "Νέον"...τα "fucking fifties", εξ' ακοής...οι διασκευές του Πολυμέρη και του Σάμη...ο "Ένας χαρούμενος αλήτης"...το "Πάμε μια βόλτα στο Φαληράκι"..."Το κακάο ψήνεται"...η Ρίτα, που κάποτε της είχα αλλάξει λίγο τα γράμματα...η Βασιλίσσης Σοφίας 100...Οι Απόκριες...τα πάρτι της νονάς μου...το "θυμήσου όπου πας, στιγμές χαράς"...τα "πέντε πράγματα που αγάπησα"...το "θα ζωντανέψω και θα'ρθω"...

Το "Ω Ελλάδα"...εκείνη, που κατέβαινε τα σκαλιά με το θετικό τεστ εγκυμοσύνης...

Το "Ω Ελλάδα, φαρφουρένια ακρογιάλια, χρυσά δειλινά"...εκείνη, που κατέβαινε τα σκαλιά με το θετικό τεστ εγκυμοσύνης...

...

Tο "θα ζωντανέψω και θα'ρθω"...

Tο "θα ζωντανέψω και θα'ρθω"...

...

Οι εποχές που φεύγουν...οι εποχές που έρχονται...

Tο "ακόμα κι αν με στήσουν στο απόσπασμα, θα ζωντανέψω και θα'ρθω"...

...

Οι άνθρωποι που φεύγουν με μιαν άλλη Ελλάδα στο μυαλό τους...

Που τους τη χρωστάμε...Εμείς, που την προλάβαμε...

24.1.17

ΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΦΤΙΑΧΝΕΙΣ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΣΟΥ;

Ναι, αυτή τη σαχλαμαρίτσα θυμάμαι, πριν από χρόνια, να ρωτάει μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, πληρώνοντας κιόλας (την εποχή των παχιών αγελάδων), ανεύθυνος πιτσιρικάς στον τηλεοπτικό αέρα της ζωντανής εκπομπής του Γιώργου.
- Γιατί αν τα φτιάξω, θα μπορώ να σε δαγκώσω...
Πληρωμένη, περιφρονητική, κακοήθης απάντηση τότε; Όχι βέβαια. Γιατί πίσω από την απάντηση κρυβόταν μια πικρή αλήθεια, που σήμερα εκείνος ο, σαφώς ωριμότερος πια, ακροατής, μπορεί και να εξήγησε, διαβάζοντας τα διάφορα κείμενα που αναβίωσαν στο διαδίκτυο με αφορμή το γεγονός του θανάτου του Τάσου, γιου του Γιώργου, ενός παιδιού που έζησε τα λίγα 35 χρόνια του ταλαιπωρούμενος από τη σπάνια "Αταξία του Φρίντριχ"...

"Το 1992, όταν μας είπε ο γιατρός στην Αγγλία τί περιμένει τον Τάσο κι εμάς, δε μπόρεσα εκείνο το βράδυ να κοιμηθώ. Το πρωί, κοίταξα στον καθρέφτη και τα μαλλιά μου ήταν άσπρα. Και μετά,  δαγκώνοντας ψίχα από ψωμί, ένιωθα τα δόντια μου να σπάνε ένα-ένα"...


Ο Γιώργος δεν είχε κάνει εκπομπή από την αρχή του χρόνου. Η επάνοδός του ολοένα καθυστερούσε, ώσπου μάθαμε ότι και ο ίδιος έκανε μια επέμβαση. Και σήμερα, μάθαμε και το ακόμα χειρότερο. Στην πολύ συχνά άδικη αυτή ζωή, που ξέρεις τί θα φέρει το καράβι που αργεί... 

Είχα την τύχη να ακούσω τον Τάσο, στη μοναδική φορά που τον έφερε στο studio του Real FM να παίξει μουσική... O Tάσος, με τρομερή διοχέτευση ενέργειας από τα ολοένα και ακινητοποιούμενα άκρα του προς το μυαλό του, είχε βάλει μπροστά στη ζωή πολλά πράγματα. Ξένες γλώσσες, σκηνοθεσία, μουσική - το "μικρόβιο" του πατέρα του... Τον είχα δει και κάποτε από κοντά, όλη την οικογένεια είχα δει, μια Κυριακή μεσημέρι - μια συνηθισμένη Κυριακή μεσημέρι, που η ελληνική οικογένεια καταλήγει σε κάποια ταβέρνα για φαγητό.

Οι καταστάσεις της ζωής πολλές φορές ερμηνεύουν τα πάντα για τους ανθρώπους. Το γιατί ο Γιώργος δε θέλει να δέχεται ευχές, γιατί δεν κάνει κι ο ίδιος ευχές, γιατί δεν έχει φτιάξει τα δόντια του... 

Μακάρι η ζωή να μην είχε αυτό τον πικρό ρόλο, που τον έπαιξε άλλωστε και ο άλλος σημαντικός άνθρωπος που χάσαμε σήμερα, ο Σπύρος Ευαγγελάτος, το ρόλο του γονιού που συνοδεύει το παιδί του... Το ρόλο που έπαιξαν και πολλοί άλλοι άνθρωποι που μας χάρισαν γέλιο, όπως ο Παντελής Ζερβός, όπως ο Σταύρος Παράβας, όπως ο Χάρρυ Κλυν... 

Ο Γιώργος, θα το προσέξεις, κλείνει την εκπομπή του πάντα με την ίδια ατάκα : "Ευχαριστώ για την παρέα, γεια χαρά !". Μοναχικός, με δύο διαζύγια, με μια ζωή περασμένη μια στο καρφί και μια στο πέταλο, έχει παρέα κάθε απόγεμα τον κάθε κολλημένο, που θα τον πάρει και θα του πει για την ομάδα, για το πέναλτι, για την παράγκα, για το οφσάιντ...
Λες και αυτά είναι η πραγματική τραγωδία της ζωής...

Κι από την άλλη, στην άλλη πλευρά του νομίσματος της εκπομπής, θα σε ταξιδέψει με τη μουσική του, τόσο που θα κολλήσεις. Θα κολλήσεις σε μιαν αθλητική εκπομπή ακόμα κι αν δεν ξέρεις αν η μπάλα έχει μέσα αέρα ή βαμβάκι...

Μακάρι όλοι εμείς που τον ακούμε, όλη αυτή η παρέα, να τον βοηθήσει να το ξεπεράσει.

Αν, βεβαίως, τελικά δεν είναι πιο δυνατός εκείνος από εμάς - πράγμα που είναι και το πιθανότερο.



26.8.16

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΥΤΟΓΡΑΦΟΥ...

Το θυμάστε το βιβλίο αυτό, μήπως;


Σεπτέμβριος του 1986, κι ό,τι το έχω πάρει φρέσκο στα χέρια μου, κι ετοιμάζομαι για τη δύσκολη χρονιά της Τρίτης Λυκείου. Στη Νέα Σμύρνη κατοικώ, και τέτοια εποχή, στο Άλσος γίνονται πάντα οι Ιωνικές Γιορτές. Κι εκείνο το βράδι, μετά το φροντιστήριο, τα βήματα με φέρνουν προς τα εκεί, σε μια συναυλία του Μίμη Πλέσσα.
Μετά τη συναυλία πλησιάζω τον αξιολάτρευτο και πάντα ευπροσήγορο Μίμη. Και ξέροντας ότι είναι και απόφοιτος Πολυτεχνείου, του λέω ότι προετοιμάζομαι κατά κει, κι από την άλλη, alter ego μου έχω τα πλήκτρα του πιάνου.
Ο Μίμης σημειώνει στο αυτόγραφο "Στο διπλό συνάδελφο, με αγάπη. Και καλή προκοπή. ".

Περνάνε (μια κουβέντα είναι...) από εκείνο το βράδι, τριάντα χρόνια... Έχω μπει με την πρώτη, τον επόμενο Σεπτέμβρη στο Πολυτεχνείο, το έχω τελειώσει, δουλεύω πια 23 χρόνια, κι από την άλλη, το πιάνο εξακολουθεί να ισοσκελίζει κάποιες ισορροπίες της ζωής μου. 

Ο Μίμης σήμερα στη Ραφήνα, μας έκανε μια έκπληξη : μας έδειξε έναν άλλο του εαυτό, μέσα από μια εικαστική έκθεση δημιουργημάτων του, από ταπεινά, φτωχά υλικά (Arte Povera, το κίνημα αυτό). Πολλά μάλιστα από τα υλικά του προέρχονται από πράγματα του σπιτιού του που καταστράφηκαν μετά από δασικές πυρκαγιές, μια λαχτάρα που την έχω ζήσει κι εγώ άλλωστε, μια που με το Μίμη είμαστε πια συνδημότες...

Με το βιβλίο στο χέρι, τον βρίσκω στην έκθεσή του, με τα τόσο όμορφα πράγματα, με την ψυχή του την ίδια, και του λέω :
- Ό,τι φανταστήκατε εκείνο το βράδι κύριε Μίμη, μάλλον βγήκε... Είμαι 23 χρόνια μηχανικός ΕΜΠ, κι αυτή την ώρα, να ξέρετε, έχω στήσει πέντε άτομα για μια ώρα, στη μουσική πρόβα που έχουμε ! Θέλω απλώς, το ζευγάρι αυτού του αυτόγραφου, στην άλλη μεριά του βιβλίου (εκτός φυσικά από μια δημιουργία του, που αγόρασα από την έκθεση).

Κι ο Μίμης μου γράφει "Να μην περιμένουν οι συνάδελφοι. Δικαιολογημένα. Με αγάπη"...


Ευχαριστώ τον τεράστιο αυτό άνθρωπο, αλλά φυσικά και τους πέντε συναδέλφους, που τραίναραν την πρόβα κατά μία ώρα, ακριβώς για να συμβούν σήμερα το βραδάκι αυτές οι στιγμές...

Και πόσο χαίρομαι που κάπου εκεί, κοντά στο πιάνο, ένα καράβι του Μίμη θα με ταξιδεύει...


(Η έκθεση, την οποία σας συστήνω οπωσδήποτε να δείτε, διαρκεί μέχρι 2/9/2016 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ραφήνας, και τα έσοδά της θα ενισχύσουν το Κοινωνικό Παντοπωλείο).


30.7.16

ΠΟΔΑΡΟΔΡΟΜΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ : ΠΑΓΚΡΑΤΙ-ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ,summer edition

Το χρώσταγα από το χειμώνα αυτό, τη συνηθισμένη ποδαρο-διαδρομή από το Παγκράτι στη Νέα Σμύρνη, σε μια καλοκαιρινή πιο φωτεινή έκδοση, με περισσότερες φωτογραφίες και σχόλια. Χτες λοιπόν, τέλη Ιουλίου πιά, μια ωραία Παρασκευή απόγεμα, πήρα το δρόμο για τα Νότια. Τα περισσότερα, παρακάτω.
Κι όπως πάντα, με κλικ οι φωτογραφίες μεγαλώνουν.

Στη Σπύρου Μερκούρη η αφετηρία. Με το "Οικόπεδο Πιπερίδου", απέναντι από το 
Βασιλόπουλο, να προσπαθεί ν' αντισταθεί σε βανδαλισμούς και καταλήψεις.

Λίγο πιο κει, το "Πτι παλαί", το ωραίο σινεμαδάκι στη Ριζάρη. 

Χίλια ραντεβού σ' ένα Σεπτέμβρη, που λέει και ο Τζιμάκος...

Κατεβαίνοντας το στενάκι του σινεμά, την Καλλιμάχου, η παλιά εγκαταλειμμένη ταβέρνα "Κληματαριά", όνομα και πράγμα, με το φυτό να ξεφυτρώνει από τους τοίχους της...

 
Περπατώντας σε κάποιος δρόμους, καταλαβαίνεις ότι είναι πραγματικά μύθος
το ότι η Αθήνα δεν έχει πράσινο...Ακόμα και σε down-town πολυκατοικίες,
υπάρχουν δέντρα που φτάνουν στον τρίτο και στον τέταρτο όροφο...

Πολλά τα χωμένα ταβερνάκια, στην περιοχή αυτή,
πίσω από το άγαλμα του Τρούμαν. Εδώ, ο ιστορικός "Ηλίας" στην Τελεσίλης.
Δυστυχώς είναι πια κλειστός...

"Επικό" γραφείο θυρωρού, σαν από παλιό κάστρο, σε πολυκατοικία στην Αρριανού...

Λίγο πιο πέρα, ο ιστορικός προπολεμικός "Καραβίτης", Αρκτίνου και Παυσανίου,
κρατάει τα πόστα...

Η μυστηριακή είσοδος της ταβέρνας. Σαν να νιώθεις ότι με το που θα μπεις, 
θα βρεις μέσα τον Τσιτσάνη...

Απέναντι ακριβώς ένα πολύ ωραίο παλαιοπωλείο... Μάλιστα με παλαιοπώλη,
 που πραγματικά θυμίζει "παλιά ελαιογραφία του Γκόγια"...(βλ.παραπάνω)

Ξετρυπώνω και μια Alfa Romeo Giula Super (αυτή είναι η λίγο 
παραλλαγμένη Nova), το αυτοκίνητο που μεγάλωσε την οικογένειά μου...

Η Εκκλησία, πανταχού παρούσα και πολυέλαιος...

Οδός Αγ.Σπυρίδωνος, και τα σκαλάκια που οδηγούν στο πλαϊνό του ναού.

Εδώ, από την Ερατοσθένους, η είσοδος του Αγίου Σπυρίδωνα. Δίπλα
χτίζεται ένα ωραίο κτίριο του Ιδρύματος Γουλανδρή-Χορν. Ο γερανός
είναι χρόνια μπροστά από την εκκλησία, αλλά το όφελος θα είναι, που λέμε, μόνιμο...

Ο ΓΟΚ από χρόνια έχει εισαγάγει την έννοια του "ιδεατού στερεού", που σε πολύ
στενούς δρόμους απομειώνει, υπο γωνία, την κάτοψη των πάνω ορόφων των πολυκατοικιών
ανάλογα με το πλάτος του δρόμου, ώστε να υπάρχει επαρκής φωτισμός και αερισμός...
Εδώ, στην Ιωάννου Φωκιανού,μόλις ένα δρόμο παράλληλα από την Βασ. Κωσνταντίνου, 
ζωντανό το αντιπαράδειγμα του τί συνέβαινε παλιότερα... Κάθε φορά που περνάω, νιώθω
αυτό το "πνίξιμο", που ίσως η φωτογραφία να μην το αποτυπώνει, και να πρέπει να το 
διαπιστώσετε "ιδίοις όμμασι"...

Κι εδώ, το ίδιο σημείο σε οριζόντια φωτογραφία...

Τώρα έχουμε βρεθεί στον πολύ ωραίο και φαρδύ δρόμο, πίσω από το 
Παναθηναϊκό Στάδιο. Στην Αρχιμήδους, στο Μετς...

Ο περιμετρικός στο λόφο του Αρδηττού, πάνω από την τελευταία 
κερκίδα του Καλλιμάρμαρου. Αρκετοί έκαναν απογευματινό τζόγκινγκ...
Εδώ θυμάμαι "στημένους" από παιδί, τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους, που μάλιστα
φαίνονταν και από εδώ, από την πίσω μεριά. Για άγνωστο λόγο, τα τελευταία χρόνια, ξηλώθηκαν...


Ένα πλαϊνό στενάκι του λόφου του Αρδηττού, η Δικαιάρχου. Κτίρια παλιά,
όμορφα, απαράλλαχτα...

Η Δικαιάρχου προς Παγκράτι.

Και στο τέλος της Δικαιάρχου, αριστερά τα σκαλάκια 
της Κλειτομάχου.

Κι εκεί, ακόμα ένα ωραίο παλιό κτίριο, με την εντυπωσιακή πόρτα του...

Άλλη ωραία πόρτα, παρακάτω στην Τριβωνιανού. Με αυτό το 
χαρακτηριστικότατο οβάλ παράθυρο από πάνω...

Από τις επιγραφές και τα "εξειδικευμένα" καταστήματα, 
καταλαβαίνουμε πού βρισκόμαστε...

Θα εξακολουθώ όμως να λέω ότι το πρώτο νεκροταφείο, είναι
ένα αξιοθέατο της Αθήνας, που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε...
Κι όταν θα πάτε, να έχετε και χρόνο...

Στην Τριβωνιανού, φυσικά το γνωστό και μή εξαιρετέο Half Note...

Tώρα κατηφορίζοντας, περάσαμε την Καρέα, τη Βουλιαγμένης,
και βρεθήκαμε στο παρκάκι που μας βάζει στη συνοικία "Κυνοσάργους".

Ένα ωραίο λοφάκι, με μερικά σκαλάκια για την κορυφή.

Κι αυτός ο μισοξεριζωμένος γερόπευκος, που "προόρισται να ζήσει, και θα ζήσει..."



Το σχολικό συγκρότημα, στη Ζευξιδος, φωτογραφημένο από τη μεριά
του λόφου...Το προαύλιο, πραγματικό "πηγάδι", ανάμεσα στους όγκους... 

Η κορυφή του λόφου, στου Κυνοσάργους... 
Ή στο Κυνόσαργες, αν το θέλετε έτσι.

Και κάτι πιο ζωντανό, ο κόσμος που κάθεται στα παγκάκια, στην κορυφή του λόφου.

video

Το μεζεδοπωλείο "Τρίκυκλο", παλιό και καλό στέκι της περιοχής.
Στον πεζόδρομο τυς Πυθέου.

Παραδίπλα, ένα δημοτικό Νηπιαγωγείο...Δυστυχώς, με παιδική χαρά
ένα "κλουβί", στην PILOTIS του κτιρίου... 

Μπαίνουμε παραμέσα στου Κυνοσάργους, κατηφορίζοντας την Αγκύλης.

Η νέα μόδα της πόλης. "Θες γάλα; Πιες !". ΑΤΜ διανομής γάλακτος. Εδώ ένα,
στην περιοχή αυτή.

 Πνιγμένος ανάμεσα στις πολυκατοικίες, αλλά όμορφος, ο Ναός
της Κοίμησης της Θεοτόκου, στη Σωστράτου.

Φραντζή, απόγεμα Παρασκευής, τέλος Ιουλίου... Ερημιά...
Μπαίνουμε στο Νέο Κόσμο.

Η Λυσιμαχίας... Θυμάμαι τον πατέρα μου να φέρνει το αυτοκίνητο
σε κάτι ευθυγραμμισάδικα, από τα άπειρα συνεργεία
που υπαρχουν στην περιοχή...

Μεγάλος δρόμος η Λυσιμαχίας, αν και δεν τον πιάνει το μάτι σου.
Η ευθεία (γιατί ο δρόμος αλλάζει όνομα) καταλήγει ως Ζαν Μορεάς, 
σχεδόν στο λόφο του Φιλοπάππου...

Συμφωνώ. Η ιστορία γράφεται στους τοίχους...


Ο Δήμος Αθηναίων προσπαθεί, το κάθε ελεύθερο τετραγωνικό,
ειδικά σε τέτοιες πυκνονατοικημένες περιοχές, να το αποδώσει
στον κόσμο για αναψυχή και αθλοπαιδιές. Εδώ, ένα μεγάλο
τέτοιο συγκρότημα, στην Αμεινοκλέους, Κασομούλη και Σαρκουδήμου.

Ο Θρίαμβος είναι με κεφαλαίο, και μην ακούσω "Ποιος είναι ο Θρίαμβος;" !
Ιστορική ποδοσφαιρική ομάδα του Νέου Κόσμου... Των παλαιότερων ετών...

Περνάμε τις ράγες του τραμ στην Κασομούλη.

Μπαίνουμε σε μια περιοχή του Νέου Κόσμου, με όλο ξένα ονόματα
δρόμων. Κι εδώ ξαφνικά μπροστά μας, η Αρμένικη Εκκλησία, στην οδό Ρενέ Πυώ.
Πιο δίπλα η Κλεμανσώ, η Ντελακρουά, η Λε Ρουά, η Στούαρτ, η Τρούμερ...

Η εκκλησία της Ανάληψης, στη Λαγουμιτζή, φωτογραφημένη από ψηλά, από την πεζογέφυρα.
Έργο του αρχιτέκτονα Άλκη Ράπτη, ειδικευμένου σε Ιερούς Ναούς...


Το γεφυράκι στη Μάχης Αναλάτου, μετά τη Μπακνανά.

Κάποιο γνωστό συγκρότημα...

...θα μπορούσε να βγάλει εδώ...

...κάποιες φωτογραφίες του...

...(λέω εγώ τώρα)... Εσωτερικό αυτό, δικό μας.

Στεναχωριέμαι όταν κλείνουν παιδότοποι...Και στεναχωριέμαι
όταν αυτό ίσως γίνεται γιατί δεν υπάρχουν παιδιά...

Και περνούσανε τα τραμ - ταραταταμ - ταρατατάμ...
Εγώ ήθελα τη φωτογραφία μου, ο οδηγός όμως, που γκαζώνει
για την ανηφόρα στο σημείο αυτό, μπορεί και να λαχτάρησε, για το τί 
σκοπούς είχα...

Ξετρυπώνω ένα παλιό καφενεδάκι, στις προσφυγικές "πολυκατοικίες"
του Νέου Κόσμου. Στη βιτρίνα, παλιά τσίγκινα ελληνικά παιχνίδια.
Από αυτά που έχω δει στο σχετικό βιβλίο του Πάνου Κωνσταντόπουλου.
Να τα, ζωντανά, πίσω από το τζάμι !
(το "πολυκατοικίες" το βάζω σε εισαγωγικά όχι για λόγους ειρωνίας, αλλά επιδή
οι περιοχές αυτές, όπου κι αν βρίσκονται στην Αθήνα, παλιότερα είχαν αυτό το 
γενικό τοπωνύμιο)

Έρωτας, γραμμένος στους τοίχους... Στη Δημώνακτος.


Η φαρδιά και ήσυχη Παπανικολάου, ανάμεσα στις "πολυκατοικίες."

Βγήκαμε, μετά από μια ώρα σχεδόν, από τα όρια του Δήμου
Αθηναίων, και πατήσαμε Νέα Σμύρνη. Εδώ, οι φαρδιές πρασιές
και τα καταπράσινα πεζοδρόμια, είναι "άλλος θεός"...

Γλυπτό στην Εφέσου, στην κάτω γωνία του Άλσους. Με ζουμ, θα διαβάσετε.

Η παιδική χαρά του Άλσους. Έχοντας γυρίσει γειτονιές και γειτονιές,
σας πληροφορώ ότι είναι μια από τις καλύτερες στην Αθήνα...

Η Πλατεία... 25ης Μαρτίου 19, το σπίτι μου για 14 χρόνια...

Να και η είσοδός του... Τότε, δεξιά και αριστερά, ήταν τα Αγγλικά
και Γερμανικά "Όμηρος", του Τσακίρη (που ήταν και ο σπιτονοικοκύρης μας).
Πίσω από το δεξιό παράθυρο του πρώτου ορόφου, ήταν το γραφείο μου...
Εκεί διάβαζα για Πανελλαδικές, βλέποντας έξω το τί περνούσε από την Πλατεία...
(που βεβαίως, εξακολουθεί να περνάει - τώρα δα, που είναι και πεζόδρομος...)

Σουρούπωσε...Φτάσαμε στο "Χαρίκο-Γιώργο" στην Ιωνίας, αφήσαμε 
τα παραπανίσια μαλλιά στο πάτωμα, και αναχωρούμε...

Ο ποδαρόδρομος στην Αθήνα το καλοκαίρι, είναι μια μοναδική εμπειρία. Αφουγκράζεσαι το πώς προσπαθεί αυτή η πόλη να επιβιώσει, μέσα στις χωμένες στο τσιμέντο πλατείες, μέσα στις μουτζουρωμένες παιδικές χαρές...

Με δύο καρέκλες και μια μπίρα, στο πεζοδρόμιο έξω από το φούρνο, μια πόλη που ποτέ δεν παραδίνεται, που ζεί ακόμα και στις χειρότερες συνθήκες. Που ζει πίσω από τη ραστώνη του Αυγούστου, την ερημιά, τη βρόμα, το θόρυβο, τα ψηλά κάγκελα των σχολείων, τα γκράφιτι...

Που έχει το χρώμα της, τις αντιθέσεις της, τις γωνιές της, το "modus viventi" της...

Προχτές ήμασταν στην πλατεία Κυψέλης. Ήρθαν και έστησαν μια παράσταση Καραγκιόζη.
Τα παιδιά θέλανε να πλησιάσουν κοντά να δούνε. 
- Πού να κάτσουμε μπαμπά; Δεν έχει καρέκλες άδειες !
- Κάτω, παιδιά ! Μπροστά από τη σκηνή ! Στις πλάκες !

Αστειεύεσαι;

Ακούμε Λουκιανό Κηλαηδόνη, "Νέα Κυψέλη-Νέα Ορλεάνη", σε αυτό το ύφος...

Καλές διακοπές σε όλους !