Αναρτήσεις

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ...

Εικόνα
Βράδι μεγάλης Παρασκευής... Μέρα που αρκετοί από εμάς ίσως θυμούνται εκείνους που έφυγαν... Μέρες που γεμίζουν τα νεκροταφεία από επισκέπτες, λουλούδια, στεφάνια και θυμίαμα..
Μέρες που με φέρνουν κι εμένα στο κοιμητήρι της Καλλιθέας, ένα ίσως από τα πιο ωραία της Αθήνας, άνετο και καταπράσινο...
Δεν είναι μακάβρια αυτή η ανάρτηση, είναι μια αφορμή να δημοσιεύσω κάποιες φωτογραφίες που έχω βγάλει από καιρο. Είναι από το κοιμητήρι της Άνω Μεράς στη Μύκονο, και είναι πανέμορφος ο τρόπος που η λαϊκή αρχιτεκτονική περνάει ακόμα και στην "τελευταία κατοικία" των ντόπιων...
Τα κοιμητήρια, καλώς ή κακώς, είναι ένας χώρος που μπορεί και να κυριαρχείται από μια άλλου είδους αισθητική. Όπως το Πρώτο Νεκροταφείο της Aθήνας, που επιμένω να λέω ότι αποτελεί αξιοθέατο. Κια μια καλή ευκαιρία, είναι να πάει να το δει κανείς σε Επιτάφιο Μεγάλης Παρασκευής, που βγαίνει νωρίς, κατά τις 5-6 το απόγευμα, μέρα δηλαδή, ανάμεσα στα μνήματα... Είναι μαι εμπειρία που κάποτε θα έλεγα να την αποκτήσετ…

Η ΤΑΞΗ ΤΟΥ '81, ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΜΑΓΙΑ...

Εικόνα
Χτες βράδι, στη Νέα Σμύρνη, βρεθήκαμε οι παλιοί συμμαθητές που τέλειώσαμε το 6ο Δημοτικό, το 1981. Δηλαδή, οι περισσότεροι από αυτούς που βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία, μεταξύ των οποίων βεβαίως, σε μια φρικτή παιδική του έκδοση, και ο υποφαινόμενος συντάκτης του ιστολογίου. (Μπορείτε, σαν κουϊζάκι, να ψάξετε συγκρίνοντας με τη φωτογραφία του προφίλ...)
Γύριζα από νωρίς στη Νέα Σμύρνη... Και φυσικά, είχα πάει μέχρι εκεί, με ποδαρόδρομο από το Παγκράτι (βλ. και παλιότερες αναρτήσεις). Πέρασα από παλιά στέκια, από την Πλατεία, πήρα ένα ευρώ πασατέμπο για τον ποδαρόδρομο, από τον αιώνιο Κοντόση, στην Ομήρου, ανηφόρισα την Προσκόπων Αίδινίου... Έφτασα ψηλά, στην Εθνικής Στέγης, και μπήκα στο κλειστό του Πανιωνίου... Χάζεψα τις ιστορικές φωτογραφίες στους τοίχους, την τεράστια αφίσα του Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, πίσω από τη μοιραία μπασκέτα...
Πέρασα έξω από το παλιό μπαλκόνι μας, στην Εθνικής Στέγης, από το προαύλιο της Αγίας Φωτεινής... Στο μυαλό μου, ο στίχος του Λουκιανού, "κι όσα γ…

ΘΗΒΑ : Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ "ΚΟΥΣΤΟΥΜΙ ΜΕ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ" ΚΑΙ Η ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡ-ΜΗΤΣΟΥ...

Εικόνα
Πολλά θα ακούσατε και θα διαβάσατε σχετικά μετο τραγικό τροχαίο δυστύχημα των Θηβών... Αναλύσεις για το αυτοκίνητο, τους ίππους του, τα λάστιχα, τον οδηγό, την ανατροφή του... ΟΚ, επειδή ποτέ σχεδόν δεν ανοίγουμε τα μάτια μας να δούμε εκείνον που πρωτοχαράζει ένα τέτοιο δυστύχημα, διαβάστε και κάτι που ίσως δε θα πει κανείς. Ο περίφημος παραχωρησιούχος της ΠΑΘΕ, ανέλαβε την υποχρέωση ανά κάποια χιλιόμετρα δρόμου, να φτιάξει τουαλέτες. Πολύ ωραία. Και πώς φτιάχνουμε μια τουαλέτα, στην Εθνική Οδό, στη μέση του πουθενά, άραγε; Για ρίξτε μια ματιά στο σημείο, από την εποχή των έργων... Εδώ,εδώ,   και από την αντίθετη λήψη. Τι καταλαβαίνετε; Κόβουμε δέκα μέτρα από το χωράφι του μπαρμπα-Μήτσου, και στήνουμε μια τουαλέτα, επειδή εκεί λέει η χιλιομετρική θέση. Ούτε κοιτάμε αν είναι στη μέση μιας ευθείας πέντε χιλιομέτρων, αν οι ταχύτητες στο σημείο ξεπερνούν τα όρια, αν η στάθμευση σε τέτοια σημεία πρέπει να προστατεύεται με αναχαιτιστικές κατασκευές, ώστε να είναι στάθμευση κι όχι ραντεβού μ…

XAΡΤΗΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ

Εικόνα
Ραδιόφωνο ακούω από μικρός... Από την εποχή της ΥΕΝΕΔ, με το "καθημερινό μας καλειδοσκόπιο", με τα ματς της Κυριακής και τις εμβόλιμες παρουσιάσεις των δισκογραφικών εταιριών, από τις εποχές του Kώστα Μυλωνά και του Μιχάλη Γαργαλάκου... Δε μου έλειψε. Αλλά την τελευταία δεκαετία, λίγο πριν από το ξεκίνημα της κρίσης, θα έλεγα ότι το λάτρεψα... Είμαι φανατικός "καταναλωτής ραδιοφώνου", και θα έλεγα επίσης, ενεργητικός ακροατής... Τα πρώτα χρόνια της κρίσης, εστίαζα πολύ σε εκπομπές πολιτικής ανάλυσης, σχολιασμού ακροατών κλπ. Καλώς ή κακώς όμως, την κρίση και την τρομολαγνεία τη βαρεθήκαμε, κι ο χάρτης τον τελευταίο καιρό έχει διαμορφωθεί εντελώς διαφορετικά... Χωρίς πολλά-πολλά εισαγωγικά λοιπόν, να μια μικρή περιήγηση στο τί περνάει από τα ακουστικά μου, σε εβδομαδιαία βάση...
1. Καθημερινές, Δευτέρα-Παρασκευή

06:00 ~ 08:00 : Το ραδιόφωνο έρχεται στα αυτιά με την αφύπνιση του κινητού. Πρώτη ανάγκη, να ξεκινήσει η μέρα με χιούμορ και χαμόγελο. Η βελόνα σταματάει στο…

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ...

Εικόνα
"Θα ‘ρθούνε πιο ξένοιαστα χρόνια Κι αλλιώτικοι τρόποι ζωής
Σαν έρθουνε εκείνα τα χρόνια
Δεν ξέρω που θα ‘μαστε εμείς"

Tο Λουκιανό δεν τον αποχαιρετάς με δάκρυα, τον αποχαιρετάς με πάρτι, κι ακόμα, ίσως όπως το ήθελε και ο ίδιος στο τραγούδι του "Κούφια η ώρα" :

"Aν ποτέ πεθάνω αν λέμε, αν κάψτε ένα πιάνο κι ένα μπουφάν.

Καίτε ένα αμάξι κάθε δειλινό
θέλω και τάξη, θέλω και χαμό.

Δε θέλω φιέστες ούτε φωνές
τρεις μαζορέτες μ’ άσπρες στολές, 
ξανθούλες.

Και κάποια μπάντα στο πουθενά
να παίζει "τα θερινά σινεμά".

Θέλω ένα πάρτι μες στο γκαζόν
κάποια Τετάρτη ίσως μ’ άπειρα γκαρσόν.

Θα `χει ποτά για όλους πιειτε ένα τζιν
δύο βότκες και δε θέλω μαύρα μόρτες
θέλω μπλου-τζιν." 

Tον αποχαιρετάς με σκόρπιες σκέψεις και λέξεις, όπως στο τραγούδι του "Νέα Κυψέλη-Νέα Ορλεάνη", κατά τον τρόπο που έγραφε, όπως λέει λίγες αναρτήσεις πιο κάτω. Πάμε λοιπόν !
Το πιάνο...τα πρώτα "ξεστρατίσματα" από τις νότες του Ωδείου...η Ελένη Κοντίστα, και η Σοφία Γαρουφαλή...η…

ΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΦΤΙΑΧΝΕΙΣ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΣΟΥ;

Εικόνα
Ναι, αυτή τη σαχλαμαρίτσα θυμάμαι, πριν από χρόνια, να ρωτάει μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, πληρώνοντας κιόλας (την εποχή των παχιών αγελάδων), ανεύθυνος πιτσιρικάς στον τηλεοπτικό αέρα της ζωντανής εκπομπής του Γιώργου.
- Γιατί αν τα φτιάξω, θα μπορώ να σε δαγκώσω...
Πληρωμένη, περιφρονητική, κακοήθης απάντηση τότε; Όχι βέβαια. Γιατί πίσω από την απάντηση κρυβόταν μια πικρή αλήθεια, που σήμερα εκείνος ο, σαφώς ωριμότερος πια, ακροατής, μπορεί και να εξήγησε, διαβάζοντας τα διάφορα κείμενα που αναβίωσαν στο διαδίκτυο με αφορμή το γεγονός του θανάτου του Τάσου, γιου του Γιώργου, ενός παιδιού που έζησε τα λίγα 35 χρόνια του ταλαιπωρούμενος από τη σπάνια "Αταξία του Φρίντριχ"...

"Το 1992, όταν μας είπε ο γιατρός στην Αγγλία τί περιμένει τον Τάσο κι εμάς, δε μπόρεσα εκείνο το βράδυ να κοιμηθώ. Το πρωί, κοίταξα στον καθρέφτη και τα μαλλιά μου ήταν άσπρα. Και μετά,  δαγκώνοντας ψίχα από ψωμί, ένιωθα τα δόντια μου να σπάνε ένα-ένα"...
Ο Γιώργος δεν είχε κάνει εκπομπή από την …

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΥΤΟΓΡΑΦΟΥ...

Εικόνα
Το θυμάστε το βιβλίο αυτό, μήπως;


Σεπτέμβριος του 1986, κι ό,τι το έχω πάρει φρέσκο στα χέρια μου, κι ετοιμάζομαι για τη δύσκολη χρονιά της Τρίτης Λυκείου. Στη Νέα Σμύρνη κατοικώ, και τέτοια εποχή, στο Άλσος γίνονται πάντα οι Ιωνικές Γιορτές. Κι εκείνο το βράδι, μετά το φροντιστήριο, τα βήματα με φέρνουν προς τα εκεί, σε μια συναυλία του Μίμη Πλέσσα. Μετά τη συναυλία πλησιάζω τον αξιολάτρευτο και πάντα ευπροσήγορο Μίμη. Και ξέροντας ότι είναι και απόφοιτος Πολυτεχνείου, του λέω ότι προετοιμάζομαι κατά κει, κι από την άλλη, alter ego μου έχω τα πλήκτρα του πιάνου. Ο Μίμης σημειώνει στο αυτόγραφο "Στο διπλό συνάδελφο, με αγάπη. Και καλή προκοπή. ".
Περνάνε (μια κουβέντα είναι...) από εκείνο το βράδι, τριάντα χρόνια... Έχω μπει με την πρώτη, τον επόμενο Σεπτέμβρη στο Πολυτεχνείο, το έχω τελειώσει, δουλεύω πια 23 χρόνια, κι από την άλλη, το πιάνο εξακολουθεί να ισοσκελίζει κάποιες ισορροπίες της ζωής μου. 
Ο Μίμης σήμερα στη Ραφήνα, μας έκανε μια έκπληξη : μας έδειξε έναν άλλο …