28.2.17

ΘΗΒΑ : Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ "ΚΟΥΣΤΟΥΜΙ ΜΕ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ" ΚΑΙ Η ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡ-ΜΗΤΣΟΥ...

Πολλά θα ακούσατε και θα διαβάσατε σχετικά μετο τραγικό τροχαίο δυστύχημα των Θηβών... Αναλύσεις για το αυτοκίνητο, τους ίππους του, τα λάστιχα, τον οδηγό, την ανατροφή του... ΟΚ, επειδή ποτέ σχεδόν δεν ανοίγουμε τα μάτια μας να δούμε εκείνον που πρωτοχαράζει ένα τέτοιο δυστύχημα, διαβάστε και κάτι που ίσως δε θα πει κανείς.
Ο περίφημος παραχωρησιούχος της ΠΑΘΕ, ανέλαβε την υποχρέωση ανά κάποια χιλιόμετρα δρόμου, να φτιάξει τουαλέτες. Πολύ ωραία. Και πώς φτιάχνουμε μια τουαλέτα, στην Εθνική Οδό, στη μέση του πουθενά, άραγε;
Για ρίξτε μια ματιά στο σημείο, από την εποχή των έργων...
Τι καταλαβαίνετε; Κόβουμε δέκα μέτρα από το χωράφι του μπαρμπα-Μήτσου, και στήνουμε μια τουαλέτα, επειδή εκεί λέει η χιλιομετρική θέση. Ούτε κοιτάμε αν είναι στη μέση μιας ευθείας πέντε χιλιομέτρων, αν οι ταχύτητες στο σημείο ξεπερνούν τα όρια, αν η στάθμευση σε τέτοια σημεία πρέπει να προστατεύεται με αναχαιτιστικές κατασκευές, ώστε να είναι στάθμευση κι όχι ραντεβού με το θάνατο...
Να σας θυμίσω τις κατασκευές που προστατεύουν τους υπαλλήλους των διοδίων, από πιθανό "τρελό" διερχόμενο αυτοκίνητο; Νάτες.

Αντιθέτως, επειδή η στάση "για κατούρημα" είναι συνήθως σύντομη, εμείς αποφασίζουμε να αφήσουμε απροστάτευτο ένα αυτοκίνητο δίπλα σε μια ευθεία που περνάνε οχήματα με 120+ χιλιόμετρα, επειδή "θα μείνει λίγο", ε;
Μήπως το οίκημα θα έπρεπε πρώτα να είχε μια μεγάλη λωρίδα επιβράδυνσης, σε σχήμα "S" και με στηθαία σκυροδέματος, όπως μεταξύ των δύο ρευμάτων; Εγώ σας λέω ότι δεν ερχόταν η τρελή Porsche, αλλά ότι ένα μικρό παιδί άνοιγε την πόρτα της τουαλέτας κι έτρεχε στο δρόμο. Για να δούμε τη φωτογραφία.

Βλέπετε ότι όποιος είναι μέσα στο κτίριο, προστατεύεται έναντι πιθανής πρόσκρουσης με αυτό το τοιχείο σκυροδέματος που οριοθετεί το διάδρομο για να μπει και να βγει. Επίσης προστατεύεται και με την υπόλοιπη κατασκευή του κτιρίου, που είναι μασσίφ μπετόν. Όποιος σταθμεύει έξω, όμως; Μήπως έχουμε μια ανακολουθία σχεδιασμού;
Aυτός λοιπόν ο σχεδιασμός, "είναι σαν κοστούμι με παντόφλες", για να θυμηθώ και την ατάκα του συχωρεμένου Θέμη Μάνεση, από ένα παλιό διαφημιστικό...
Το κτίριο, σχεδιασμένο σωστά (αν ήταν με τούβλα ή ακόμα χειρότερα, μεταλλικό, θα είχαμε θρηνήσει και τον πατέρα...), ο περιβάλλων χώρος, φτερό στον άνεμο... Δείτε τι υπάρχει πριν από την είσοδο σε ένα απλό βενζινάδικο, και μάλιστα σε δρόμους της πόλης, όχι σε Εθνική Οδό με τέτοια ευθεία, και θα καταλάβετε. Δείτε επίσης τους ελιγμούς που κάνετε για να φτάσετε σε κάποιον ΣΕΑ των Εθνικών Οδών, τα πεζούλια που υπάρχουν στα parking τους...(εδώ ο ΣΕΑ Σείριος)
Ξέρω, μπορεί να ακούγεται λεπτομέρεια μπροστά στα γνωστά νεοελληνικά "με πόσα πήγαινε το κωλόπαιδο, που ήθελε και Porsche κλπ.κλπ.".
Θα μου κάνετε όμως τη χάρη, όταν θα σας ξαναπιάσει κατούρημα και βρείτε μια τέτοια τουαλέτα, να πάτε να αφήσετε το αυτοκίνητο από πίσω, αν θα αφήσετε κόσμο μέσα, ή ακόμα καλύτερα, να κατουρηθείτε πάνω σας;
Δεν έχει καμιά σημασία αν εκεί πάνω έπεσε η Porsche ενός Βακάκη. Μια μηχανή, που θα γλίστραγε σε λάδια με 80 χιλιόμετρα (για να μην πω για ένα φορτηγό με 60), και μια μητέρα που θα προσπαθούσε να δέσει εκείνη την ώρα το παιδί στο καθισματάκι, θα δημιουργούσαν το ίδιο αποτέλεσμα, αν στο ένα δινόταν η δυνατότητα να φτάσει μέχρι το άλλο... Αυτό δηλαδή, που η προδιαγραφή δυστυχώς δεν πρόβλεψε...
Τώρα δυστυχώς, όπως πικρά συμβαίνει σε αυτή τη ζωή, οι σχετικές προδιαγραφές θα αλλάξουν, πάνω από πτώματα, όπως συμβαίνει πάντα, και κάποτε μπορεί το parking που θα σταθμεύσετε πραγματικά να σας προστατεύει, και να μην είναι "η απαλλοτρίωση του κυρ-Μήτσου"...

25.2.17

XAΡΤΗΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ

Ραδιόφωνο ακούω από μικρός... Από την εποχή της ΥΕΝΕΔ, με το "καθημερινό μας καλειδοσκόπιο", με τα ματς της Κυριακής και τις εμβόλιμες παρουσιάσεις των δισκογραφικών εταιριών, από τις εποχές του Kώστα Μυλωνά και του Μιχάλη Γαργαλάκου... Δε μου έλειψε. Αλλά την τελευταία δεκαετία, λίγο πριν από το ξεκίνημα της κρίσης, θα έλεγα ότι το λάτρεψα...
Είμαι φανατικός "καταναλωτής ραδιοφώνου", και θα έλεγα επίσης, ενεργητικός ακροατής... Τα πρώτα χρόνια της κρίσης, εστίαζα πολύ σε εκπομπές πολιτικής ανάλυσης, σχολιασμού ακροατών κλπ. Καλώς ή κακώς όμως, την κρίση και την τρομολαγνεία τη βαρεθήκαμε, κι ο χάρτης τον τελευταίο καιρό έχει διαμορφωθεί εντελώς διαφορετικά...
Χωρίς πολλά-πολλά εισαγωγικά λοιπόν, να μια μικρή περιήγηση στο τί περνάει από τα ακουστικά μου, σε εβδομαδιαία βάση...

1. Καθημερινές, Δευτέρα-Παρασκευή


06:00 ~ 08:00 : Το ραδιόφωνο έρχεται στα αυτιά με την αφύπνιση του κινητού. Πρώτη ανάγκη, να ξεκινήσει η μέρα με χιούμορ και χαμόγελο. Η βελόνα σταματάει στον Sports24 103.3 της Αθήνας, και στα "Τσουβελομαχαιρώματα". Ο Δημήτρης Μαχαίρας, με τις αστείρευτες μουσικές γνώσεις του αλλά κυρώς με τη χαρακτηριστική του φωνή, και ο Αλέξανδρος Τσουβέλας, stand-up comedian και καταπληκτικός μίμος, είναι δίδυμο-εγγύηση για να ξεκινήσει η μέρα με χαμόγελο. Εκπομπή που περιγράφεται με συντομογραφία ως "τί πινετε πρωί-πρωί", με μουρλούς που παίρνουν στις 6 για να τραγουδήσουν στο τηλέφωνο, με θεματικες ενότητες, μαζεύει εκατοντάδες μηνύματα αλλά και ζωντανές παρεμβάσεις ακροατών...



08:00 ~ 10:00 : Μετά τις 8, η βελόνα παραμένει στην ίδια συχνότητα. Είναι η ώρα που πηγαίνω με το παιδί στο σχολείο, και μας συνοδεύει το ουρανομήκες "et le chansooooon" του Μηνά Τσαμόπουλου, σε μια επίσης ιστορική εκπομπή, "Πνίξτε το φουνταριστό", μαζί με το Γιώργο Θαναηλάκη. Εδώ τα μηνύματα και η χιουμοριστική διάθεση έχει πια φουντώσει για τα καλά... Οι παραγωγοί είναι "ο ένας κόβει κι ο άλλος ράβει", αν πεις δε και για τους ακροατές που στέλνουν μηνύματα... Σκωπτική διάθεση, αλλά και ενημέρωση, πολύ συχνά καλεσμένοι από διάφορους τομείς, με μια λέξη μια πολύ καλή συνέχεια, στην ίδια πρωϊνή ανεβαστική διάθεση.


Η φωτογραφία είναι από τον "Παραπολιτικά 90.1", στον οποίον είχαν εκπομπή πέρσι. Στο σταθμό αυτό την ώρα 8-11 ακούγεται ο πολύς Γιώργος Τράγκας, στο γνωστό του στυλ "Eν Αθήναις". Τον αναφέρω γιατί ναι μεν δεν τον ακούω, αλλά στο δίωρο μπορεί να παραστεί, για διάφορους λόγους, ανάγκη να πάρω μικρές "τζούρες" του, δευτερολέπτων... Αν μη τι άλλο πάντως, ο Τράγκας, "το μεγάλο διαζύγιο" των τελευταίων ημερών, ύστερα την αποχώρησή του απότον Real μετά από 10 χρόνια, κρατάει εδώ και χρόνια το στυλ του, το χιούμορ του, τις εμμονές του, τα πάντα...

Στο διάστημα 9:40~10:00, βγαίνοντας από το Μετρό και μέχρι το γραφείο,περπατώντας ακούω το τέλος των Φουνταριστών, κι αν έχω αργήσει λίγο, την αρχή της εκπομπής του Νίκου Χατζηνικολάου.

10:00 ~ 10:20 : Στην ουσία είναι δέκα και δέκα (και βάλε, μέχρι να τελειώσουν οι ατέλειωτες ενοχλητικές διαφημίσεις του Real Fm 97.8), με δέκα και είκοσι. Ακούω μόνο την αρχή, να μην πω τις πρώτες λέξεις του Νίκου Χατζηνικολάου. Δεν είναι δημοσιογράφος που μου αρέσει, πολύ δε περισσότερο ραδιοφωνικός παραγωγός που μου αρέσει, και το βραδυκίνητο στυλ της ομιλίας του, ούτε πρωϊνή αισιοδοξία με γεμίζει, ούτε ενδιαφέρον. Ωστόσο, από μαζοχισμό και παλιά κατάλοιπα, ακούω την έναρξη του "έγκριτου"...


10:15-13:00 : Έχοντας πια ανοίξει τον υπολογιστή του γραφείου, και με πρόσβαση στο Ίντερνετ, η ραδιοφωνική βελόνα πλέον ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη. Στον λατρεμένο Imagine 89.7. Εδώ θα βρούμε με πολύ πρωϊνό κέφι τον Αντώνη Βλαβογελάκη και τη Μαρία Αμανατίδου, των οποίων το διαφορετικό, σαλονικιώτικο στυλ, θα συνοδέψει το ξεκίνημα της δουλειάς. Ταιριαστό ραδιοφωνικό ζευγάρι από χρόνια κι από πολλούς σταθμούς "εκεί πάνω", μιλάνε "τόσο όσο", τα λένε όλα, βάζουν ωραία μουσική, και κρατάνε καλή παρέα.
Η εκπομπή την τρίτη ώρα της έχει συνήθως διαγωνισμό για προϊόντα της MLS. Εκείνη την ώρα, αν δε συμμετέχω περιμένοντας την κλήρωση, μπορεί να κάνω μια μικρή ατασθαλία κατεβαίνοντας πάλι προς Αθήνα, κι ακούγοντας λίγο από την εκπομπή του Δημήτρη Kαμπουράκη στον Real FM 97.8. Ο Καμπουράκης είναι "καινούριο κοσκινάκι" στον Real, και, χωρίς να πω ότι με συγκινεί ιδιαίτερα η, πολιτικής βάσης άρα...flicteness, εκπομπή του, έχει ένα ωραίο ένθετο, γνωστό στους παλιούς ραδιοφωνόφιλους, το "Μια σταγόνα ιστορίας". Αυτό, προς το τέλος, γύρω στη μία παρά δέκα.

13:00 ~ 14:00 : Όσο κι αν η βελόνα πιο πριν άκουγε πινελιές από Real FM, τώρα θα μείνει μια ώρα, για να ακούσω "Ελληνοφρένεια". Την τηλεοπτική εκπομπή δεν την έχω δει ποτέ. Η ραδιοφωνική, δεν είναι όπως παλιότερα. Ωστόσο ο Θύμιος Καλαμούκης και ο Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης έχουν την αίσθηση του χιούμορ ακόμα (έστω κι αν προβαίνουν σε χοντράδες ενίοτε), και, τουλάχιστον ακόμα, ακούγονται...

14:00 ~ 15;00 : Δύσκολη ώρα, που ακόμα δεν έχει "κλείσει" οριστικά. Οι ειδησεογραφικοί σταθμοί της Αθήνας, Real, Παραπολιτικά, έχουν δυνατά δελτία ειδήσεων, ωστόσο δε με ενδιαφέρει να τ' ακούσω. Τις περισσότερες δε φορές, παίζουν πράγματα που ξανακούστηκαν το πρωί ή στα δελτία ειδήσεων της προηγούμενης βραδιάς, άρα όχι απλώς μπαγιάτικα, αλλά για τη χωματερή, με τις σημερινές ειδησεογραφικές ταχύτητες... Εκείνη την ώρα μπορεί να στραφώ στο έντεχνο ελληνικό του "Μέντα 88.0", ώρα που έχει εκπομπή η Ειρήνη Μπαλτά. Δεν είναι ότι με ενθουσιάζει, κυρίως γιατί, ως γνωστή ρετσέτα τέτοιων σταθμών, παίζει τους ίδιους και τους ίδιους τραγουδιστές, μάλιστα με ακρίβεια πενταλέπτου. 

Άλλες φορές επιστρέφω στον Sports24 Radio 103.3, για ν' ακούσω την αρχή από τους "Τρεις μπαλλαδέρος", και κυρίως το "Σαν σήμερα" που με ιδιαίτερο τρόπο λέει στην αρχή της εκπομπής ο Μένιος Σακελλαρόπουλος. Στη συνέχεια η εκπομπή έχει τηλεφωνήματα ακροατών, αντικείμενο που γενικώς, δεν με συγκινεί (βλ. και παρακάτω).

15:00 ~ 17:00 : Ξανανεβαίνουμε Θεσσαλονίκη, πάλι στον Imagine 89.7, για να μπούμε στη μεγάλη παρέα του Γιάννη Σερβετά και του Βασίλη Δέλιου... Απλές, καθημερινές, παρεϊστικες κουβέντες, πάμπολλοι ακροατές από το εξωτερικό, θετική σκέψη και διάθεση, χιούμορ, ανθρωπιά. Μια εκπομπή χωρίς φανφάρες, με τρομερή επαφή με το ακροατήριό της, εντός και εκτός συνόρων, που σου γίνεται καθημερινή συνήθεια... Εκπομπή που, με διάφορες εκδοχές της, ακούω τουλάχιστον 6-7 χρόνια τώρα, από τότε που αναμεταδιδόταν από αθηναϊκό σταθμό...

17:00 ~20:00 : Ώρα που στον Real FM της Αθήνας, ακούγεται ο Γιώργος Γεωργίου. Κι όσο κι αν το αθλητικό ενδιαφέρον και οι απόψεις αυτών που τηλεφωνούν, μπορεί να είναι από περιορισμένα έως αδιάφορα κίνητρα για να τον ακούσεις, η εμβόλιμη μουσική του δίνει τη χαρακτηριστική πινελιά. Φυσικά, όπως ξαναείπα, ο Real έχει πυκνές κι ενοχλητικότατες διαφημίσεις, κι είναι δύσκολο να μείνεις όλο το δίωρο...Ωστόσο, συνήθως μετά τις 18:30 που ο Γιώργος, παραμερίζοντας τους ακροατές, στρέφεται σε μια γερή δόση μουσικής, αξίζει τον κόπο. Επίσης, και τις Παρασκευές. Ακολουθεί το "Πάμε sports" των Παύλου Παπαδημητρίου-Παναγιώτη Περπερίδη, με κατά βάση αθλητικό περιεχόμενο, στοίχημα και γενικότερες απόψεις. Μην ξεχνάμε όμως ότι ο Real, όπως για πολλοστή φορά θα πω, από τις πολλές διαφημίσεις, γίνεται πια εκνευριστικός για τους ακροατές του, κι έτσι...

...μετά τις 18:00 και μέχρι τις 20:00, στον "Παραπολιτικά FM 90.1", o Xρήστος Φερεντίνος και η Αθηναϊδα Νέγκα, με το κέφι και το ιδιαίτερο στυλ τους, είναι μια καλή εναλλακτική. Σχολιασμός επικαιρότητας, παράξενων ειδήσεων από το διαδίκτυο, ρυθμική μουσική, γενικώς γνωστή συνταγή αλλά ενδιαφέρον και όχι βαρετό αποτέλεσμα.



20:00~22:00 : Ώρα διαδρομής, επιστροφής, κίνησης στο δρόμο, και βεβαίως σίγουρα με ραδιοφωνική παρέα, αλλά όχι ακόμα κλειδωμένη σε κάτι συγκεκριμένο. Συχνά Νίκος Μπογιόπουλος από τον Real, αλλά προς αναζήτηση κάποιας καλύτερης επιλογής, σύντομα... Γενικώς είναι δύσκολη ώρα για ραδιοφωνική ακρόαση. Τον τελευταίο καιρό, την ώρα αυτή ο Αντώνης Κανάκης στον Imagine 897 της Θεσσαλονίκης, κάνει μια εκπομπή σε ραδιοπειρατικό στυλ, παίζοντας βινύλια, με το χαρακτηριστικό "χρατς-χρουτς". Προς το παρόν είναι Τρίτη στον Imagine και Τετάρτη στον Fly (Θεσσαλονίκη, πάντα), και σας συνιστώ, όταν έχετε πρόσβαση στο διαδίκτυο, να την ακούτε αυτές τις ώρες...

22:00~24:00 : Δέκα με δώδεκα, θα σέβεστε ! Εκείνη την ώρα, έχει Fight Club ! Mια ιστορική εκπομπή που επανήλθε από φέτος στο πρόγραμμα του Sport FM 94.6 της Αθήνας. Ένα ακόμα δίδυμο με ιδιαίτερο στυλ, ο Γιάννης Τσαούσης και ο Κώστας Βαϊμάκης, Στυλ όχι μόνο στον τρόπο που παρουσιάζουν τα αθλητικά δρώμενα και παρελκόμενα, αλλά και σε έναν ολόκληρο "μηχανισμό" που έχουν καθιερώσει για τα μηνύματα των ακροατών : περίεργα ψευδώνυμα-παραφράσεις, τριλήμματα, "με τιμάει που..." και άλλες ρουμπρίκες της εκπομπής, που μόνο όταν την ακούσετε θα καταλάβετε τί εννοώ.

Το Fight Club βεβαίως, συχνά μέσα στην εβδομάδα πλήττεται από ζωντανές αθλητικές μεταδόσεις, αφού ανήκει σε αθλητικό ραδιοφωνικό σταθμό. Ε, τότε, μπορεί να πάμε να βρούμε στα "Παραπολιτικά FM 90.1", έναν άλλο παλιό γνώριμο, τον Αντρέα Μαζαράκη, με πολύ καλά αφιερώματα σε μια πιο ρετρό εποχή του ελληνικού τραγουδιού, πίσω από το '60. Μπορεί να με πείτε τρελό, αλλά είναι μια άλλου είδους εμπειρία να κάνεις βραδινούς ποδαρόδρομους ακούγοντας Νίκο Γούναρη, Γιώργο Μουζάκη, Τρίο Κιτάρα, αθηναϊκές καντάδες και τόσα άλλα, σε νότες και σε ιστορίες, από την εκπομπή του Αντρέα... Ακόμα και τώρα, γράφοντας αυτές τις γραμμές, ακούω το "Δεν πάω σπίτι μου απόψε" !

Εναλλακτικά, υπάρχει πολύ καλό ελληνικό λαϊκό τραγούδι από το 1960 μέχρι σήμερα, στιην εκπομή "Μαζί" του Στέλιου Χατζημιχαήλ, επίσης μακρόβιου στο είδος, στο σταθμό Alpha 989. Ο Στέλιος ξεκινάει στις 23:00, ενώ μια ώρα νωρίτερα στο ίδιο μικρόφωνο υπάρχει το άλλο "ιερό τέρας", ο Πάνος Σαββόπουλος, με ρεμπέτικο...

00:00 ~ ... : Παλιότερα άκουγα εκπομπές λόγου. Ανεμολόγιο, του Κ.Λαβίθη στον Real, ή αντίστοιχα αθλητικά κους-κους. Ακόμα και τον Μαζαράκη, που το "τραβάει" μέχρι τη μία και βάλε... Ωστόσο τελευταία προτιμώ να δώ κάποια ταινία στο κινητό, μέχρι να με πάρει ο ύπνος...Ή πάλι, και ραδιόφωνο, αναλόγως με τα κέφια. Ειδικά Σάββατο και Κυριακή (όπου θα αναφερθούμε παρακάτω), ο Παναγιώτης Ρήλλος, ηχολήπτης του Sport FM 94.6, παρουσιάζει την εκπομπή "Εν κατακλείδι", με πολύ καλό και σπάνιο ελληνικό ροκ. Για όσους αντέχουν, από τις 02:00 τα ξημερώματα και μετά...

2. Σαββατοκύριακα

Εδώ θα τα πούμε συνοπτικά, γιατί δεν ακούω ούτε τόσο σταθερά, ούτε όλη τη μέρα. Ωστόσο, δε θα χάσω τη Ζηνοβία Σαπουνά στα Παραπολιτικά, 09:00-11:00 Σάββατο και Κυριακή, στην εκπομπή "Εξαιρέσεις, οι άλλοι όπως βαδίζουν, κι εμείς ανάποδα". Με πολύ ωραίο δηκτικό στυλ, επαγγελματική τεκμηρίωση, "ραδιοφωνικότητα" στη φωνή, και αύρα Θεσσαλονίκης. Η Ζηνοβία, που είναι και εκφωνήτρια των δελτίων του σταθμού, δεν είναι νέα στο χώρο του ραδιοφώνου, κι αυτό φαίνεται στο στυλ με το οποίο κάνει αυτή την εκπομπή. Ο λόγος πλαισιώνεται από καλό ελληνικό τραγούδι και δυνατές ροκιές, σε μικρές αλλά χαρακτηριστικές δόσεις.

Ακούω συχνά και το Μάνο Τσιλιμίδη στην Real, άνθρωπο με ιστορία στο ραδιόφωνο, που έχει κάνει εκπομπές σε διάφορες ώρες και με άλλο περιεχόμενο. Το τρίωρο 14:00~17:00 που κρατάει αυτή την εποχή στον Real FM, περιέχει ενίοτε πολύ ωραίες συνεντεύξεις από ανθρώπους του χώρου της τέχνης. Κι είναι κι ενα περιεχόμενο που δεν τον κάνει πια ευέξαπτο και εριστικό, όπως παλιότερα (και σπάνια, βεβαίως) με τα μεταμεσονύκτια τηλεφωνήματα της "ραδιοβάρκας ο άγρυπνος". Η γκάμα προσκεκλημένων σε ραδιοφωνικές συνεντεύξεις, κινείται από κορυφαία έως σχεδόν άγνωστα αλλά άξια ν' ακουστούν ονόματα.
Τον ακολουθεί 17:00~19:00 ο Γιάννης Σκουλετάκης, παλιός ιδιοκτήτης του Ράδιο Βερόνικα, προκατόχου του Real FM. Mε καλό ελληνικό τραγούδι, και τον τελευταίο καιρό, πολύ συχνά "live" με διάφορα σχήματα στο studio του Real. Ο Γιάννης είναι γνώστης του ραδιοφώνου, και από τους αγωνιστές για την ελεύθερη ραδιοφωνία, σε άλλες εποχές "Υμηττού",,,

Θα ήθελα συχνότερα να ακούω τον Μάνο Ελευθερίου, στα "Λόγια της αγάπης", το Σάββατο 16:00~18:00 στον Αθήνα 984. Πέφτω κατά τύχη σε μεταμεσονύκτιες επαναλήψεις του, τα δύο βράδια του Σαββατοκύριακου. Ωστόσο είναι μια επίσης μακρόβια εκπομπή, με το χαρακτηριστικό ύφος του μεγάλου λογοτέχνη μας...

Τα δύο βράδια του Σαββατοκύριακου όμως, 21:00~22:00, μην ξεχάσετε ν' ακούσετε την εκπομπή "Αυτοσχεδιασμοί" της Μαρίνας Χαρίτου, επίσης στον Αθήνα 984. Ατμοσφαιρική τζαζ, μπλουζ, ημίφως, ποτοαπαγόρευση, ό,τι πιο χαλαρωτικό για τη συγκεκριμένη ώρα της μέρας...Και φυσικά, για ό,τι σας διαλέξει ν' ακούσετε, θα σας μεταφέρει σύντομα και όλη την απαραίτητη πληροφορία...Οι εκπομπές που ήδη χάσατε αδικαιολόγητα, βρίσκονται στην ιστοσελίδα του σταθμού, για να πάρετε γεύση !

Τα βράδια του Σαββάτου, στον Real FM 22:00~01:00, το λόγο έχει ο Ιωσήφ Καλαμαράκης, με τον τυφώνα που ονομάζεται "RMG" (διαβάζεται Αρ-Μι-Τζι). Ραδιοπαιχνίδι με ήδη μεγάλη ιστορία, κεφάτες ατάκες από ελληνικές ταινίες, σπαζοκεφαλιές με τετράδες, τριάδες και άγνωστες φωνές, ένα κεφάτο ραδιοφωνικό βάλσαμο του Σαββατόβραδου. Μια δοκιμή θα σας πείσει.


Την επόμενη μέρα, δε θα παραλείψουμε τις "Κυριακές του πολιτισμού", του Γιώργου Λιάνη, επίσης στον Real FM, 17:00~19:00. Βουτιά στις ιστορικές εποχές και στους ιστορικούς δημιουργούς του ελληνικού τραγουδιού, που όμως φτάνει μέχρι τους δημιουργούς του σήμερα. Ο Γιώργος, με λίγα λόγια και πολλή μουσική, κατά το παλιό σλόγκαν, δίνει πραγματικά πολιτισμό στις Κυριακές μας.
H εβδομάδα θα κλείσει επίσης στον Real, που πραγματικά στις "θεματικές" εκπομπές του , που λέω εγώ (αυτές χωρίς πολιτικό περιεχόμενο), εξακολουθεί να είναι σταθερή αξία... Θεόφιλος Κωτσίδης, Νίκος Μήλιος και Μαρίνος Λιναρδάτος, 22:00~24:00 το βράδι της Κυριακής. Τρεις ... χαλαροί "γιάπηδες" - ή μάλλον "μανατζαραίοι", τώρα που μεγάλωσαν (!), θα κλείσουν με τον καλύτερο τρόπο την εβδομάδα. Με επιλεγμένα ξένα και ελληνικά τραγούδια, και βιογραφικά αφιερώματα σε καλλιτέχνες στους οποίους έχει αναφορά η ημερολογιακή εβδομάδα που κλείνουν σε κάθε εκπομπή.

Μπορεί ο χάρτης να σας φάνηκε ατελείωτος... Σίγουρα είναι, αλλά μιλάτε και με έναν καταναλωτή ραδιοφώνου, όπως είπαμε.
Και φυσικά, ο καταναλωτής-αφεντομουτσουνάρα μου, διατηρεί το δικαίωμα να αλλάξει τον κατάλογο χωρίς προειδοποίηση, που λέμε... Ψάχνει και ψάχνεται διαρκώς, στέκεται με ενδιαφέρον και κριτική ματιά απέναντι στο αγαπημένο του μέσον, στέλνει τα άπειρα μηνύματα με το τί του αρέσει και τί δεν του αρέσει στους παραγωγούς, και προσπαθεί να συμβάλει στη βελτίωσή του πάντα με καλή διάθεση και αγάπη...

P.S. : Θα θυμηθώ με αγάπη παλιότερους παραγωγούς που άκουγα, και που για διάφορους λόγους ανωτέρας βίας ή όχι, σταμάτησα να ακούω ή δε θέλω να ακούω πια : το Γιάννη Καλαμίτση, το Γιώργο Χουδαλάκη και τη Μαριάνθη Κωνσταντάτου, το Σεραφείμ Κοτρώτσο,  τον Κώστα Χαρδαβέλλα και τη Μαίρη Πολλάλη, το Χρήστο Κιούση, την Άννα Πρίγγα, τη Λιάνα Κανέλλη, το Γιώργο Λιάγκα και την Ελεάννα Τρυφίδου, την Ευγενία Μανωλίδου, τους Τάκηδες (Τρακουσέλη-Πουρναράκη), το Δημήτρη Σταυρόπουλο και το Δήμο Βερύκιο, φυσικά τον μέγιστο Γιάννη Διακογιάννη, με τις μουσικές του εκπομπές εκείνα τα απογεύματα Παρασκευής,  κι άλλους που δε θυμάμαι, ιδίως τώρα που είναι μιάμιση τη νύχτα... Και που, σε άλλες εποχές και υπό άλλες συνθήκες, μου χάρισαν κι εκείνοι ατέλειωτες ώρες "ραδιοφωνικής κατανάλωσης"... Ο ραδιοφωνικός χάρτης θυμίζει εύπλαστο ζελέ, είναι δυναμικός και διαρκώς ανανεωνόμενος, πατάει όμως και σε σταθερές αξίες, ακολουθούμενες "από σταθμού εις σταθμόν"...



7.2.17

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ...

"Θα ‘ρθούνε πιο ξένοιαστα χρόνια
Κι αλλιώτικοι τρόποι ζωής
Σαν έρθουνε εκείνα τα χρόνια
Δεν ξέρω που θα ‘μαστε εμείς"

Tο Λουκιανό δεν τον αποχαιρετάς με δάκρυα, τον αποχαιρετάς με πάρτι, κι ακόμα, ίσως όπως το ήθελε και ο ίδιος στο τραγούδι του "Κούφια η ώρα" :

"Aν ποτέ πεθάνω αν λέμε, αν
κάψτε ένα πιάνο κι ένα μπουφάν.

Καίτε ένα αμάξι κάθε δειλινό
θέλω και τάξη, θέλω και χαμό.

Δε θέλω φιέστες ούτε φωνές
τρεις μαζορέτες μ’ άσπρες στολές, 
ξανθούλες.


Και κάποια μπάντα στο πουθενά
να παίζει "τα θερινά σινεμά".

Θέλω ένα πάρτι μες στο γκαζόν
κάποια Τετάρτη ίσως μ’ άπειρα γκαρσόν.

Θα `χει ποτά για όλους πιειτε ένα τζιν
δύο βότκες και δε θέλω μαύρα μόρτες
θέλω μπλου-τζιν.


Tον αποχαιρετάς με σκόρπιες σκέψεις και λέξεις, όπως στο τραγούδι του "Νέα Κυψέλη-Νέα Ορλεάνη", κατά τον τρόπο που έγραφε, όπως λέει λίγες αναρτήσεις πιο κάτω. Πάμε λοιπόν !

Το πιάνο...τα πρώτα "ξεστρατίσματα" από τις νότες του Ωδείου...η Ελένη Κοντίστα, και η Σοφία Γαρουφαλή...η Κωνσταντάρα...το Εθνικό Ωδείο Νέας Σμύρνης...η Νέα Σμύρνη...το πάρτι στη Βουλιαγμένη, στα 14 μου...ο Πύργος της Πλακεντίας...η Αφροδίτη Μάνου, τότε με άσπρα σαμπό, νοσοκομειακά...αυτοί που χόρευαν στα κεραμίδια...τα "Κρυστάλλεια", και το πιάνο μέσα στο γκαράζ...οι έβδομες...η "Χαμηλή Πτήση", με τη μικρή επέρειση(αποτζιατούρα) στο ματζόρε...η δανεική κι αγύριστη κασέτα της κυρίας Ζίνας...τα "Μικροαστικά", σε κασέτα 8-track, στο αυτοκίνητο...το πατάρι του Μεταξουργείου...και  ο πιτσιρικάς που είχε παίξει εκείνο το βράδι το "Τhe crave", από το "1900"...το "Ζήτω το ελληνικό τραγούδι"...το τραγούδι "ΒΗ-4530"...το "Αχ πατρίδα μου γλυκιά", που το έγραψα από τη Λένα...τα ηλεκτρικά πιάνα Rhodes...η εκπομπή με τον Καλαμίτση και τη μακριά γαϊδούρα...το "17 Amarullidos Street Blues", κι η επικοινωνία με τον αδερφό του, μέσω των χρωμάτων...η Φιλοθέη...η Άννα Βαγενά...η "Αλλαγή κι απάνω τούρλα", που πήγαμε με το μπαμπά, μοναδική φορά μαζί θέατρο...το Άλσος Παγκρατίου, απ' όπου περνάω τα μεσημέρια...τα θερινά σινεμά...το "Κοράλλι", στη Σαρωνίδα...το "Φιλίπ", το "Σινέ Παρί", το "Θησείον"...το ακορντεόν του Αντρέα Τσεκούρα...οι νότες του Γιάννη Τερεζάκη στα πλήκτρα, στο "Ψυχραιμία, παιδιά"...το βινύλιο...το ουϊσκι...οι ποδαρόδρομοι στην Κυψέλη...τα ψηλά της Κυψέλης, ο Άγιος Αθανάσιος...η "μπουάτ" του Γλυνού, στην Πουλχερίας... (πέρασε ένα βράδι - δεν ήμουν...)...ο λόφος του Στρέφη...ο Λυκαβηττός...το Χημείο...η Μαίρη...η Ναυαρίνου...η βιτρίνα του Νάκα, και τα πλήκτρα που ζαχάρωνα...ο πωλητής με τα μακριά μαλλιά...δίπλα, ο "Φαρής" με τα Schimmel...οι παρτιτούρες...τα πιάνα με ουρά...ο Δημητροκάλης...ο γερανός που ανέβαζε το πιάνο από τον κήπο...ο "Μικρός Ήρωας"...ο Πιατάς...η Ακαδήμου...το ΙΚΑ Πειραιώς...το Μεταξουργείο...το ξύλο στους τοίχους...το ημίφως...το "Media Luz"...οι επιγραφές "Νέον"...τα "fucking fifties", εξ' ακοής...οι διασκευές του Πολυμέρη και του Σάμη...ο "Ένας χαρούμενος αλήτης"...το "Πάμε μια βόλτα στο Φαληράκι"..."Το κακάο ψήνεται"...η Ρίτα, που κάποτε της είχα αλλάξει λίγο τα γράμματα...η Βασιλίσσης Σοφίας 100...Οι Απόκριες...τα πάρτι της νονάς μου...το "θυμήσου όπου πας, στιγμές χαράς"...τα "πέντε πράγματα που αγάπησα"...το "θα ζωντανέψω και θα'ρθω"...

Το "Ω Ελλάδα"...εκείνη, που κατέβαινε τα σκαλιά με το θετικό τεστ εγκυμοσύνης...

Το "Ω Ελλάδα, φαρφουρένια ακρογιάλια, χρυσά δειλινά"...εκείνη, που κατέβαινε τα σκαλιά με το θετικό τεστ εγκυμοσύνης...

...

Tο "θα ζωντανέψω και θα'ρθω"...

Tο "θα ζωντανέψω και θα'ρθω"...

...

Οι εποχές που φεύγουν...οι εποχές που έρχονται...

Tο "ακόμα κι αν με στήσουν στο απόσπασμα, θα ζωντανέψω και θα'ρθω"...

...

Οι άνθρωποι που φεύγουν με μιαν άλλη Ελλάδα στο μυαλό τους...

Που τους τη χρωστάμε...Εμείς, που την προλάβαμε...

24.1.17

ΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΦΤΙΑΧΝΕΙΣ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΣΟΥ;

Ναι, αυτή τη σαχλαμαρίτσα θυμάμαι, πριν από χρόνια, να ρωτάει μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, πληρώνοντας κιόλας (την εποχή των παχιών αγελάδων), ανεύθυνος πιτσιρικάς στον τηλεοπτικό αέρα της ζωντανής εκπομπής του Γιώργου.
- Γιατί αν τα φτιάξω, θα μπορώ να σε δαγκώσω...
Πληρωμένη, περιφρονητική, κακοήθης απάντηση τότε; Όχι βέβαια. Γιατί πίσω από την απάντηση κρυβόταν μια πικρή αλήθεια, που σήμερα εκείνος ο, σαφώς ωριμότερος πια, ακροατής, μπορεί και να εξήγησε, διαβάζοντας τα διάφορα κείμενα που αναβίωσαν στο διαδίκτυο με αφορμή το γεγονός του θανάτου του Τάσου, γιου του Γιώργου, ενός παιδιού που έζησε τα λίγα 35 χρόνια του ταλαιπωρούμενος από τη σπάνια "Αταξία του Φρίντριχ"...

"Το 1992, όταν μας είπε ο γιατρός στην Αγγλία τί περιμένει τον Τάσο κι εμάς, δε μπόρεσα εκείνο το βράδυ να κοιμηθώ. Το πρωί, κοίταξα στον καθρέφτη και τα μαλλιά μου ήταν άσπρα. Και μετά,  δαγκώνοντας ψίχα από ψωμί, ένιωθα τα δόντια μου να σπάνε ένα-ένα"...


Ο Γιώργος δεν είχε κάνει εκπομπή από την αρχή του χρόνου. Η επάνοδός του ολοένα καθυστερούσε, ώσπου μάθαμε ότι και ο ίδιος έκανε μια επέμβαση. Και σήμερα, μάθαμε και το ακόμα χειρότερο. Στην πολύ συχνά άδικη αυτή ζωή, που ξέρεις τί θα φέρει το καράβι που αργεί... 

Είχα την τύχη να ακούσω τον Τάσο, στη μοναδική φορά που τον έφερε στο studio του Real FM να παίξει μουσική... O Tάσος, με τρομερή διοχέτευση ενέργειας από τα ολοένα και ακινητοποιούμενα άκρα του προς το μυαλό του, είχε βάλει μπροστά στη ζωή πολλά πράγματα. Ξένες γλώσσες, σκηνοθεσία, μουσική - το "μικρόβιο" του πατέρα του... Τον είχα δει και κάποτε από κοντά, όλη την οικογένεια είχα δει, μια Κυριακή μεσημέρι - μια συνηθισμένη Κυριακή μεσημέρι, που η ελληνική οικογένεια καταλήγει σε κάποια ταβέρνα για φαγητό.

Οι καταστάσεις της ζωής πολλές φορές ερμηνεύουν τα πάντα για τους ανθρώπους. Το γιατί ο Γιώργος δε θέλει να δέχεται ευχές, γιατί δεν κάνει κι ο ίδιος ευχές, γιατί δεν έχει φτιάξει τα δόντια του... 

Μακάρι η ζωή να μην είχε αυτό τον πικρό ρόλο, που τον έπαιξε άλλωστε και ο άλλος σημαντικός άνθρωπος που χάσαμε σήμερα, ο Σπύρος Ευαγγελάτος, το ρόλο του γονιού που συνοδεύει το παιδί του... Το ρόλο που έπαιξαν και πολλοί άλλοι άνθρωποι που μας χάρισαν γέλιο, όπως ο Παντελής Ζερβός, όπως ο Σταύρος Παράβας, όπως ο Χάρρυ Κλυν... 

Ο Γιώργος, θα το προσέξεις, κλείνει την εκπομπή του πάντα με την ίδια ατάκα : "Ευχαριστώ για την παρέα, γεια χαρά !". Μοναχικός, με δύο διαζύγια, με μια ζωή περασμένη μια στο καρφί και μια στο πέταλο, έχει παρέα κάθε απόγεμα τον κάθε κολλημένο, που θα τον πάρει και θα του πει για την ομάδα, για το πέναλτι, για την παράγκα, για το οφσάιντ...
Λες και αυτά είναι η πραγματική τραγωδία της ζωής...

Κι από την άλλη, στην άλλη πλευρά του νομίσματος της εκπομπής, θα σε ταξιδέψει με τη μουσική του, τόσο που θα κολλήσεις. Θα κολλήσεις σε μιαν αθλητική εκπομπή ακόμα κι αν δεν ξέρεις αν η μπάλα έχει μέσα αέρα ή βαμβάκι...

Μακάρι όλοι εμείς που τον ακούμε, όλη αυτή η παρέα, να τον βοηθήσει να το ξεπεράσει.

Αν, βεβαίως, τελικά δεν είναι πιο δυνατός εκείνος από εμάς - πράγμα που είναι και το πιθανότερο.



26.8.16

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΥΤΟΓΡΑΦΟΥ...

Το θυμάστε το βιβλίο αυτό, μήπως;


Σεπτέμβριος του 1986, κι ό,τι το έχω πάρει φρέσκο στα χέρια μου, κι ετοιμάζομαι για τη δύσκολη χρονιά της Τρίτης Λυκείου. Στη Νέα Σμύρνη κατοικώ, και τέτοια εποχή, στο Άλσος γίνονται πάντα οι Ιωνικές Γιορτές. Κι εκείνο το βράδι, μετά το φροντιστήριο, τα βήματα με φέρνουν προς τα εκεί, σε μια συναυλία του Μίμη Πλέσσα.
Μετά τη συναυλία πλησιάζω τον αξιολάτρευτο και πάντα ευπροσήγορο Μίμη. Και ξέροντας ότι είναι και απόφοιτος Πολυτεχνείου, του λέω ότι προετοιμάζομαι κατά κει, κι από την άλλη, alter ego μου έχω τα πλήκτρα του πιάνου.
Ο Μίμης σημειώνει στο αυτόγραφο "Στο διπλό συνάδελφο, με αγάπη. Και καλή προκοπή. ".

Περνάνε (μια κουβέντα είναι...) από εκείνο το βράδι, τριάντα χρόνια... Έχω μπει με την πρώτη, τον επόμενο Σεπτέμβρη στο Πολυτεχνείο, το έχω τελειώσει, δουλεύω πια 23 χρόνια, κι από την άλλη, το πιάνο εξακολουθεί να ισοσκελίζει κάποιες ισορροπίες της ζωής μου. 

Ο Μίμης σήμερα στη Ραφήνα, μας έκανε μια έκπληξη : μας έδειξε έναν άλλο του εαυτό, μέσα από μια εικαστική έκθεση δημιουργημάτων του, από ταπεινά, φτωχά υλικά (Arte Povera, το κίνημα αυτό). Πολλά μάλιστα από τα υλικά του προέρχονται από πράγματα του σπιτιού του που καταστράφηκαν μετά από δασικές πυρκαγιές, μια λαχτάρα που την έχω ζήσει κι εγώ άλλωστε, μια που με το Μίμη είμαστε πια συνδημότες...

Με το βιβλίο στο χέρι, τον βρίσκω στην έκθεσή του, με τα τόσο όμορφα πράγματα, με την ψυχή του την ίδια, και του λέω :
- Ό,τι φανταστήκατε εκείνο το βράδι κύριε Μίμη, μάλλον βγήκε... Είμαι 23 χρόνια μηχανικός ΕΜΠ, κι αυτή την ώρα, να ξέρετε, έχω στήσει πέντε άτομα για μια ώρα, στη μουσική πρόβα που έχουμε ! Θέλω απλώς, το ζευγάρι αυτού του αυτόγραφου, στην άλλη μεριά του βιβλίου (εκτός φυσικά από μια δημιουργία του, που αγόρασα από την έκθεση).

Κι ο Μίμης μου γράφει "Να μην περιμένουν οι συνάδελφοι. Δικαιολογημένα. Με αγάπη"...


Ευχαριστώ τον τεράστιο αυτό άνθρωπο, αλλά φυσικά και τους πέντε συναδέλφους, που τραίναραν την πρόβα κατά μία ώρα, ακριβώς για να συμβούν σήμερα το βραδάκι αυτές οι στιγμές...

Και πόσο χαίρομαι που κάπου εκεί, κοντά στο πιάνο, ένα καράβι του Μίμη θα με ταξιδεύει...


(Η έκθεση, την οποία σας συστήνω οπωσδήποτε να δείτε, διαρκεί μέχρι 2/9/2016 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ραφήνας, και τα έσοδά της θα ενισχύσουν το Κοινωνικό Παντοπωλείο).


30.7.16

ΠΟΔΑΡΟΔΡΟΜΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ : ΠΑΓΚΡΑΤΙ-ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ,summer edition

Το χρώσταγα από το χειμώνα αυτό, τη συνηθισμένη ποδαρο-διαδρομή από το Παγκράτι στη Νέα Σμύρνη, σε μια καλοκαιρινή πιο φωτεινή έκδοση, με περισσότερες φωτογραφίες και σχόλια. Χτες λοιπόν, τέλη Ιουλίου πιά, μια ωραία Παρασκευή απόγεμα, πήρα το δρόμο για τα Νότια. Τα περισσότερα, παρακάτω.
Κι όπως πάντα, με κλικ οι φωτογραφίες μεγαλώνουν.

Στη Σπύρου Μερκούρη η αφετηρία. Με το "Οικόπεδο Πιπερίδου", απέναντι από το 
Βασιλόπουλο, να προσπαθεί ν' αντισταθεί σε βανδαλισμούς και καταλήψεις.

Λίγο πιο κει, το "Πτι παλαί", το ωραίο σινεμαδάκι στη Ριζάρη. 

Χίλια ραντεβού σ' ένα Σεπτέμβρη, που λέει και ο Τζιμάκος...

Κατεβαίνοντας το στενάκι του σινεμά, την Καλλιμάχου, η παλιά εγκαταλειμμένη ταβέρνα "Κληματαριά", όνομα και πράγμα, με το φυτό να ξεφυτρώνει από τους τοίχους της...

 
Περπατώντας σε κάποιος δρόμους, καταλαβαίνεις ότι είναι πραγματικά μύθος
το ότι η Αθήνα δεν έχει πράσινο...Ακόμα και σε down-town πολυκατοικίες,
υπάρχουν δέντρα που φτάνουν στον τρίτο και στον τέταρτο όροφο...

Πολλά τα χωμένα ταβερνάκια, στην περιοχή αυτή,
πίσω από το άγαλμα του Τρούμαν. Εδώ, ο ιστορικός "Ηλίας" στην Τελεσίλης.
Δυστυχώς είναι πια κλειστός...

"Επικό" γραφείο θυρωρού, σαν από παλιό κάστρο, σε πολυκατοικία στην Αρριανού...

Λίγο πιο πέρα, ο ιστορικός προπολεμικός "Καραβίτης", Αρκτίνου και Παυσανίου,
κρατάει τα πόστα...

Η μυστηριακή είσοδος της ταβέρνας. Σαν να νιώθεις ότι με το που θα μπεις, 
θα βρεις μέσα τον Τσιτσάνη...

Απέναντι ακριβώς ένα πολύ ωραίο παλαιοπωλείο... Μάλιστα με παλαιοπώλη,
 που πραγματικά θυμίζει "παλιά ελαιογραφία του Γκόγια"...(βλ.παραπάνω)

Ξετρυπώνω και μια Alfa Romeo Giula Super (αυτή είναι η λίγο 
παραλλαγμένη Nova), το αυτοκίνητο που μεγάλωσε την οικογένειά μου...

Η Εκκλησία, πανταχού παρούσα και πολυέλαιος...

Οδός Αγ.Σπυρίδωνος, και τα σκαλάκια που οδηγούν στο πλαϊνό του ναού.

Εδώ, από την Ερατοσθένους, η είσοδος του Αγίου Σπυρίδωνα. Δίπλα
χτίζεται ένα ωραίο κτίριο του Ιδρύματος Γουλανδρή-Χορν. Ο γερανός
είναι χρόνια μπροστά από την εκκλησία, αλλά το όφελος θα είναι, που λέμε, μόνιμο...

Ο ΓΟΚ από χρόνια έχει εισαγάγει την έννοια του "ιδεατού στερεού", που σε πολύ
στενούς δρόμους απομειώνει, υπο γωνία, την κάτοψη των πάνω ορόφων των πολυκατοικιών
ανάλογα με το πλάτος του δρόμου, ώστε να υπάρχει επαρκής φωτισμός και αερισμός...
Εδώ, στην Ιωάννου Φωκιανού,μόλις ένα δρόμο παράλληλα από την Βασ. Κωσνταντίνου, 
ζωντανό το αντιπαράδειγμα του τί συνέβαινε παλιότερα... Κάθε φορά που περνάω, νιώθω
αυτό το "πνίξιμο", που ίσως η φωτογραφία να μην το αποτυπώνει, και να πρέπει να το 
διαπιστώσετε "ιδίοις όμμασι"...

Κι εδώ, το ίδιο σημείο σε οριζόντια φωτογραφία...

Τώρα έχουμε βρεθεί στον πολύ ωραίο και φαρδύ δρόμο, πίσω από το 
Παναθηναϊκό Στάδιο. Στην Αρχιμήδους, στο Μετς...

Ο περιμετρικός στο λόφο του Αρδηττού, πάνω από την τελευταία 
κερκίδα του Καλλιμάρμαρου. Αρκετοί έκαναν απογευματινό τζόγκινγκ...
Εδώ θυμάμαι "στημένους" από παιδί, τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους, που μάλιστα
φαίνονταν και από εδώ, από την πίσω μεριά. Για άγνωστο λόγο, τα τελευταία χρόνια, ξηλώθηκαν...


Ένα πλαϊνό στενάκι του λόφου του Αρδηττού, η Δικαιάρχου. Κτίρια παλιά,
όμορφα, απαράλλαχτα...

Η Δικαιάρχου προς Παγκράτι.

Και στο τέλος της Δικαιάρχου, αριστερά τα σκαλάκια 
της Κλειτομάχου.

Κι εκεί, ακόμα ένα ωραίο παλιό κτίριο, με την εντυπωσιακή πόρτα του...

Άλλη ωραία πόρτα, παρακάτω στην Τριβωνιανού. Με αυτό το 
χαρακτηριστικότατο οβάλ παράθυρο από πάνω...

Από τις επιγραφές και τα "εξειδικευμένα" καταστήματα, 
καταλαβαίνουμε πού βρισκόμαστε...

Θα εξακολουθώ όμως να λέω ότι το πρώτο νεκροταφείο, είναι
ένα αξιοθέατο της Αθήνας, που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε...
Κι όταν θα πάτε, να έχετε και χρόνο...

Στην Τριβωνιανού, φυσικά το γνωστό και μή εξαιρετέο Half Note...

Tώρα κατηφορίζοντας, περάσαμε την Καρέα, τη Βουλιαγμένης,
και βρεθήκαμε στο παρκάκι που μας βάζει στη συνοικία "Κυνοσάργους".

Ένα ωραίο λοφάκι, με μερικά σκαλάκια για την κορυφή.

Κι αυτός ο μισοξεριζωμένος γερόπευκος, που "προόρισται να ζήσει, και θα ζήσει..."



Το σχολικό συγκρότημα, στη Ζευξιδος, φωτογραφημένο από τη μεριά
του λόφου...Το προαύλιο, πραγματικό "πηγάδι", ανάμεσα στους όγκους... 

Η κορυφή του λόφου, στου Κυνοσάργους... 
Ή στο Κυνόσαργες, αν το θέλετε έτσι.

Και κάτι πιο ζωντανό, ο κόσμος που κάθεται στα παγκάκια, στην κορυφή του λόφου.

video

Το μεζεδοπωλείο "Τρίκυκλο", παλιό και καλό στέκι της περιοχής.
Στον πεζόδρομο τυς Πυθέου.

Παραδίπλα, ένα δημοτικό Νηπιαγωγείο...Δυστυχώς, με παιδική χαρά
ένα "κλουβί", στην PILOTIS του κτιρίου... 

Μπαίνουμε παραμέσα στου Κυνοσάργους, κατηφορίζοντας την Αγκύλης.

Η νέα μόδα της πόλης. "Θες γάλα; Πιες !". ΑΤΜ διανομής γάλακτος. Εδώ ένα,
στην περιοχή αυτή.

 Πνιγμένος ανάμεσα στις πολυκατοικίες, αλλά όμορφος, ο Ναός
της Κοίμησης της Θεοτόκου, στη Σωστράτου.

Φραντζή, απόγεμα Παρασκευής, τέλος Ιουλίου... Ερημιά...
Μπαίνουμε στο Νέο Κόσμο.

Η Λυσιμαχίας... Θυμάμαι τον πατέρα μου να φέρνει το αυτοκίνητο
σε κάτι ευθυγραμμισάδικα, από τα άπειρα συνεργεία
που υπαρχουν στην περιοχή...

Μεγάλος δρόμος η Λυσιμαχίας, αν και δεν τον πιάνει το μάτι σου.
Η ευθεία (γιατί ο δρόμος αλλάζει όνομα) καταλήγει ως Ζαν Μορεάς, 
σχεδόν στο λόφο του Φιλοπάππου...

Συμφωνώ. Η ιστορία γράφεται στους τοίχους...


Ο Δήμος Αθηναίων προσπαθεί, το κάθε ελεύθερο τετραγωνικό,
ειδικά σε τέτοιες πυκνονατοικημένες περιοχές, να το αποδώσει
στον κόσμο για αναψυχή και αθλοπαιδιές. Εδώ, ένα μεγάλο
τέτοιο συγκρότημα, στην Αμεινοκλέους, Κασομούλη και Σαρκουδήμου.

Ο Θρίαμβος είναι με κεφαλαίο, και μην ακούσω "Ποιος είναι ο Θρίαμβος;" !
Ιστορική ποδοσφαιρική ομάδα του Νέου Κόσμου... Των παλαιότερων ετών...

Περνάμε τις ράγες του τραμ στην Κασομούλη.

Μπαίνουμε σε μια περιοχή του Νέου Κόσμου, με όλο ξένα ονόματα
δρόμων. Κι εδώ ξαφνικά μπροστά μας, η Αρμένικη Εκκλησία, στην οδό Ρενέ Πυώ.
Πιο δίπλα η Κλεμανσώ, η Ντελακρουά, η Λε Ρουά, η Στούαρτ, η Τρούμερ...

Η εκκλησία της Ανάληψης, στη Λαγουμιτζή, φωτογραφημένη από ψηλά, από την πεζογέφυρα.
Έργο του αρχιτέκτονα Άλκη Ράπτη, ειδικευμένου σε Ιερούς Ναούς...


Το γεφυράκι στη Μάχης Αναλάτου, μετά τη Μπακνανά.

Κάποιο γνωστό συγκρότημα...

...θα μπορούσε να βγάλει εδώ...

...κάποιες φωτογραφίες του...

...(λέω εγώ τώρα)... Εσωτερικό αυτό, δικό μας.

Στεναχωριέμαι όταν κλείνουν παιδότοποι...Και στεναχωριέμαι
όταν αυτό ίσως γίνεται γιατί δεν υπάρχουν παιδιά...

Και περνούσανε τα τραμ - ταραταταμ - ταρατατάμ...
Εγώ ήθελα τη φωτογραφία μου, ο οδηγός όμως, που γκαζώνει
για την ανηφόρα στο σημείο αυτό, μπορεί και να λαχτάρησε, για το τί 
σκοπούς είχα...

Ξετρυπώνω ένα παλιό καφενεδάκι, στις προσφυγικές "πολυκατοικίες"
του Νέου Κόσμου. Στη βιτρίνα, παλιά τσίγκινα ελληνικά παιχνίδια.
Από αυτά που έχω δει στο σχετικό βιβλίο του Πάνου Κωνσταντόπουλου.
Να τα, ζωντανά, πίσω από το τζάμι !
(το "πολυκατοικίες" το βάζω σε εισαγωγικά όχι για λόγους ειρωνίας, αλλά επιδή
οι περιοχές αυτές, όπου κι αν βρίσκονται στην Αθήνα, παλιότερα είχαν αυτό το 
γενικό τοπωνύμιο)

Έρωτας, γραμμένος στους τοίχους... Στη Δημώνακτος.


Η φαρδιά και ήσυχη Παπανικολάου, ανάμεσα στις "πολυκατοικίες."

Βγήκαμε, μετά από μια ώρα σχεδόν, από τα όρια του Δήμου
Αθηναίων, και πατήσαμε Νέα Σμύρνη. Εδώ, οι φαρδιές πρασιές
και τα καταπράσινα πεζοδρόμια, είναι "άλλος θεός"...

Γλυπτό στην Εφέσου, στην κάτω γωνία του Άλσους. Με ζουμ, θα διαβάσετε.

Η παιδική χαρά του Άλσους. Έχοντας γυρίσει γειτονιές και γειτονιές,
σας πληροφορώ ότι είναι μια από τις καλύτερες στην Αθήνα...

Η Πλατεία... 25ης Μαρτίου 19, το σπίτι μου για 14 χρόνια...

Να και η είσοδός του... Τότε, δεξιά και αριστερά, ήταν τα Αγγλικά
και Γερμανικά "Όμηρος", του Τσακίρη (που ήταν και ο σπιτονοικοκύρης μας).
Πίσω από το δεξιό παράθυρο του πρώτου ορόφου, ήταν το γραφείο μου...
Εκεί διάβαζα για Πανελλαδικές, βλέποντας έξω το τί περνούσε από την Πλατεία...
(που βεβαίως, εξακολουθεί να περνάει - τώρα δα, που είναι και πεζόδρομος...)

Σουρούπωσε...Φτάσαμε στο "Χαρίκο-Γιώργο" στην Ιωνίας, αφήσαμε 
τα παραπανίσια μαλλιά στο πάτωμα, και αναχωρούμε...

Ο ποδαρόδρομος στην Αθήνα το καλοκαίρι, είναι μια μοναδική εμπειρία. Αφουγκράζεσαι το πώς προσπαθεί αυτή η πόλη να επιβιώσει, μέσα στις χωμένες στο τσιμέντο πλατείες, μέσα στις μουτζουρωμένες παιδικές χαρές...

Με δύο καρέκλες και μια μπίρα, στο πεζοδρόμιο έξω από το φούρνο, μια πόλη που ποτέ δεν παραδίνεται, που ζεί ακόμα και στις χειρότερες συνθήκες. Που ζει πίσω από τη ραστώνη του Αυγούστου, την ερημιά, τη βρόμα, το θόρυβο, τα ψηλά κάγκελα των σχολείων, τα γκράφιτι...

Που έχει το χρώμα της, τις αντιθέσεις της, τις γωνιές της, το "modus viventi" της...

Προχτές ήμασταν στην πλατεία Κυψέλης. Ήρθαν και έστησαν μια παράσταση Καραγκιόζη.
Τα παιδιά θέλανε να πλησιάσουν κοντά να δούνε. 
- Πού να κάτσουμε μπαμπά; Δεν έχει καρέκλες άδειες !
- Κάτω, παιδιά ! Μπροστά από τη σκηνή ! Στις πλάκες !

Αστειεύεσαι;

Ακούμε Λουκιανό Κηλαηδόνη, "Νέα Κυψέλη-Νέα Ορλεάνη", σε αυτό το ύφος...

Καλές διακοπές σε όλους !