Αναρτήσεις

OI KYΡIAKEΣ ΤΗΣ ΠΙΚΡΑΣ...

Εικόνα
Μια μέρα που εμπεριέχει μια δόση πίκρας, έτσι κι αλλιώς (ιδίως το βράδι της)...
Που μπορεί να είναι και σε πιο μεγάλη δόση...
Κυριακές που φεύγουν μια πάνω στην άλλη...Θεοδωράκης-Τριπολίτης, ζωγραφίζουν ανεπανάληπτα...

ΟΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΕΣ...

Εικόνα
Έχουν την πίκρα τους οι Πρασκευές... Έχουν την ερημιά τους...
Ξέρεις τί σε περιμένει... Ή ξέρεις ότι δε σε περιμένει τίποτα...

ΕΡΗΜΙΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ...

Εικόνα
Είναι στίχος από το τραγούδι "Θα με θυμηθείς"... Ή μάλλον παραλλαγή, γιατί ο στίχος του τραγουδιού είναι "παγωνιά και τέλος"...
Ο Δήμος Μούτσης, πιο χαρακτηριστικός :
"Όχι, όχι δε βρίσκω δε βρίσκω άλλες λέξεις
Έτσι ωραία να ζωγραφίζουν την πολυσύχναστη ερημιά"

MYKONOΣ 2017 - Να κάθεσαι και να κοιτάς...

Έτσι λέγεται μια ωραία ταινία του Γιώργου Σερβετά, "Να κάθεσαι και να κοιτάς"...
Να κάθεσαι και να κοιτάς το πλοίο να βουλιάζει...Να βάζεις κουκκίδες στις κολόνες - τρεις, τον αριθμό...
Θα πεις, ούτε ο πρώτος είσαι, ούτε ο τελευταίος...

ΕΝΝΙΑ +1 ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΝΑ ΠΑΩ...

Εικόνα
Καλό μήνα Ιούλιο σε όλους. Σήμερα θέλω να ασχοληθώ με δέκα ευσεβείς μου πόθους, δέκα μέρη που πολύ θα ήθελα να βρεθώ εκεί το καλοκαίρι, αλλά που μάλλον δε θα τύχει ποτέ... Όπως θα δείτε, συνδυάζουν και βουνό και θάλασσα, για ν' απαντήσουμε και στο αιώνιο ερώτημα...

1. Καλοκαιρινή Θεσσαλονίκη

Μια λατρεμένη πόλη, μια πόλη με την οποία έχω ραδιοφωνική επαφή ολοχρονίς, αλλά που θα ήθελα κάποτε να ζήσω την καλοκαιρινή ερημιά και ραστώνη της... Μου έχει τύχει παλιότερα, το 2001, και πέρασα καταπληκτικά...



2. Ανάβαση Ταϋγετου

Η κορυφή του Ταύγετου, στα 2406 μέτρα, λέγεται Προφήτης Ηλίας. Έχει ένα μικρό εκκλησάκι, στο οποίο κάθε φορά που γιορτάζει, στις 20 Ιουλίου, στήνεται ένα μικρό πανηγύρι μετά από πεζοπορία του Ορειβατικού Συλλόγου, που ξεκινάει από το καταφύγιο των 1600 μέτρων. Ως χρέος στην ιδιαίτερη πατρίδα, κάποτε πρέπει να το κάνω. Επικρατέστερος χρονικός προσδιορισμός, ποτέ...
3. Κορυφή Ψηλορείτη
Συναφές με το προηγούμενο θέμα... Έχω περάσει 12 συνεχόμενα καλοκαίρια στην Κρήτη, απ…

OΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΚΗ...

Εικόνα
Μερικές στιγμές της ζωής, μπαίνουν στο ράφι ψηλά και φαίνονται. Στις προθήκες... Δεν τις περιγράφεις με το απλό "ήμουνα μέσα", όπως σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Σεμνά και χωρίς να το κάνεις βούκινο, αισθάνεσαι τυχερός που πέρασαν κάποια τέτοιου μεγέθους πράγματα μπροστά από τα μάτια σου. Λες "το έζησα", κι αυτό τα λέει όλα...
Οπότε, μετά από αυτή την εισαγωγή, τί να μπορέσει να περιγράψει κανείς γι αυτό το συγκλονιστικό που έζησε τη Δευτέρα το βράδι στο Καλλιμάρμαρο; Θυμήθηκα την τελευταία φορά που πήγα εκεί, σε πάνδημη συγκέντρωση... Ήταν για την Εθνική ομάδα, για του Ευρωπαϊκό του 2004... Και διαπιστώνω ότι, 13 χρόνια μετά από τότε, δε βρέθηκε τίποτα ικανό να προκαλέσει μια τέτοια κοσμοσυρροή... Μικρύναμε πολύ από τότε, κατεβάσαμε το κεφάλι κάτω, μας πήρε η θύελλα της κρίσης...
Και να που ξαναγυρίζω εκεί... Όχι για κάτι νέο. Για το Μίκη, τον αιώνιο Μίκη, που πάντα υπήρχε και που πάντα υπάρχει. Ναι, ξαναβρέθηκα εκεί για να τον δω να διευθύνει στα 92 του, να κλείνε…

Η ΠΕΖΟΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΣΤΕΝΑΓΜΩΝ

Εικόνα
Για το καθαυτό θέμα "ελληνικό ποδόσφαιριο, θέαμα, ποιότητα, φίλαθλοι" κλπ,. δεν έχω και πολλά να πω. Αξίζει να το βλέπεις μόνο από κλεψιμέικο streaming, και να μη δαπανάς γι αυτό ούτε τα 50 λεπτά για το μαξιλαράκι-φελιζόλ... Α όχι, ξέχασα, καταργήθηκαν αυτά. Μπήκαν πλαστικά καρεκλάκια για τους πολιτισμένους απαυτούς μας, όπως άλλωστε δείχνει και το βίντεο (πηγή : thessaliatv.gr)...
Θα σταθώ για ακόμα μια φορά σε θέματα σχεδιασμού...Ειλικρινά, δεν ξέρω τί εξυπηρετεί αυτή η περίφημη πεζογέφυρα του Πανθεσσαλικού Σταδίου, και με ποια λογική σχεδιάστηκε. Ναι, είναι ένα όμορφο διακοσμητικό στοιχείο στο γήπεδο. Ναι, θυμίζει Memorial Coliseum, το στάδιο των Ολυμπιακών του Λος Άντζελες το 1984 (και ήδη κατεδαφισμένο πλέον από χρόνια).
Όμως, αν θεωρήσουμε ότι αυτή η στενή δίοδος διαφυγής υπάρχει εκεί για να εξυπηρετήσει το άδειασμα ενός πετάλου (έστω και λίγων θέσεων του άνω διαζώματός του), μέσω ενός "σωλήνα Venturi", τότε σίγουρα σε περίπτωση πανικού (μια απλή φωτιά σας λ…