ΤΟ ΚΙΟΣΚΙ

Στον κήπο πέρσι τέτοια μέρα είχα στήσει ένα κιόσκι.
Είχαμε βάλει το αρνί για ψήσιμο, και δίπλα ένα μικρό barbecue με "πρόσθετα". Είχαμε αποφασίσει να ξαναψήσουμε σπίτι μετά από αρκετά χρόνια. Μαζεύτηκε μεγάλη παρέα, φίλοι, συγγενείς ντόπιοι, συγγενείς αλλοδαποί...Ο καιρός βοήθησε, η μέρα ήταν "Λαμπρή" αλλά και πραγματικά λαμπρή. Το ψήσιμο στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Μετά το φαγητό ακολούθησε η αναπόφευκτη απογευματινή συναυλία. Με το πιάνο, το μπουζούκι και το τραγούδι επί των επάλξεων...
Πέρασε ένας χρόνος. Η μάνα μου χτες βράδι δεν πήγε στην Ανάσταση. Δεν ήθελε. Γιατί της αρέσει να κάθεται μετά το "Χριστός Ανέστη" μέχρι το τέλος της λειτουργίας, όπως δυστυχώς και πολλοί από εμάς θα οφείλαμε να κάνουμε. Πήγαινε γιατί ήξερε ότι ένα ακόμα γειτονικό ζευγάρι θα καθόταν παρέα μέχρι το τέλος.
Πέρσι τον Αύγουστο ο "ποιητής της γειτονιάς μας" έφυγε... Απλά και ήσυχα, δεκαπέντε μέρες μετά που μου είπε τηλεφωνικά τα "χρόνια πολλά", αργά το βράδι του Δεκαπενταύγουστου. Ο τελευταίος άνθρωπος που μου είπε χρόνια πολλά εκείνο το βράδι στη Λέρο.
Φέτος δυστυχώς κι από το δικό μας σπίτι λείπει κάποιος. Και το κιόσκι στον κήπο σιγά-σιγά γκρεμίζεται, βουλιάζει μέσα στις μαργαρίτες του κήπου, βουλιάζει μέσα στη ζωή που συνεχίζεται... Ο φίλος Αντώνης έχει γράψει μέσα σ' αυτές τις σελίδες μια καταπληκτική φράση : "περνάει ο καιρός, της μνήμης αδελφός..."
Δεν "ξέρω" αν "προσδοκώ ανάσταση νεκρών". Σίγουρα όμως προσδοκώ, όσο μπορώ, αυτά τα όμορφα πράγματα μέσα μου, αυτά που έχω φυλάξει στο "ράφι" της ζωής μου, να μη χρειαστεί ν' αναστηθούν. Να μην πεθάνουν ποτέ...

Σχόλια

Ο χρήστης anarchitect είπε…
Στα γελαστά απογεύματα που θα έρθουν.....
Ο χρήστης Pythagoras the Cypriot είπε…
Οι αναμνήσεις μας έιναι βαλίτσα που γεμίζει με το περάσμα του χρόνου, άλλοτε γεμίζει μόνη της και άλλοτε εμείς προσθέτουμε διάφορα. Κλάδεψε τις μαργάριτες, δώσε ξανά πνοή στο κιόσκι και ασ' το να κανεί τη δουλεία του, σήγουρα θα προσθέσει βάρος στη βαλίτσα σου....

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΤΑΞΗ ΤΟΥ '81, ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΜΑΓΙΑ...

ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ, ή τρία βράδια με τη μπαταρία της κουζίνας μου...

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ...